Lir. XXXVII. Cap. 42.43. [U. C.56a. A. C. igo.] 3iO

perturbatos eoniecere. Ne interpositi quidem ele-phanti militem Romanum deterrebant, assuetum iamab Africis bellis et vitare impetum belluue, et extransverso aut pilis incessere, aut, si propius subireposset, gladio nervos incidere. Iam media acies fereomnis a fronte prostrata erat, et subsidia circumitua tergo caedebantur: quum in parte alia fugam suo-rum, et prope iam ad ipsa castra clamorem paven-tium accepero. Namque Antiochus a dextro cornu,quum ibi fiducia fluminis nulla subsidia cerneret,j praeter quattuor turmas equitum, et eas, dum appli-| eant se suis, ripam nudantes,impetum in eam partemi eum auxiliis et cataphracto equitatu fecit: nec afronte tantum instabat, sed, circumito a fluminecornu, iam ab latere urgebat; donec fugati equitesprimum, deinde proximi peditum effuso cursu ad ca-| stra compulsi sunt.

NLII1. 1’raeerat castris M. Aemilius tribunus mi-litum, M. Lepidi filius, qui post paucos annos ponti-fex maximus factus est. Is, qua fugam cernebat suo-rum, eunt'praesidio omni occurrit; et stare primo,deinde redire in pugnam, iubebat, pavorem et turpemfugam increpans. Minae exinde erant, in perniciemsuam caecos ruere, ni dicto parerent. Postremo datsignum suis, ut primos fugientium caedant, turbaminsequentium ferro et vulneribus in hostes redigant.Hic maior timor minorem vicit. Ancipiti coacti metuprimo constiterunt; deinde et ipsi redierunt in pu-gnam, et Aemilius cum suo praesidio (erant autemduo millia virorum fortium) effuse sequenti regi acri-ter restitit. Et Attalus, Eumenis frater, a dextro

■ cornu, a quo laevum hostium primo impetu fugatum

■ fuerat, ut ab sinistro fugam suorum et tumultumcirca castra vidit,in tempore cum ducentis equitibus

| advenit. Antiochus, postquam et eos, quorum tergamodo viderat, repetentes pugnam, et aliani et a ea.