101

T. LIVII [U. C. 555. A. C. 197 .] _

que ratus, ne partis indefensae iactura fieret, Athe-nagoram ducem mercede militantium cum omnibus,praeter Thracas, auxiliis, et equitatu Macedonumac Thessalorum mittit. Eorum adventu depulsi abitigo Romani non ante restiterunt, quam in planio-rem vallem perventum est. Ne effusa detruderenturfuga, plurimum in Aetolis equitibus praesidii fuit.Is longe tum optimus eques in Graecia erat: pediteinter finitimos vincebantur.

VIII. Laetior res, quam pro successu pugnae,nuntiata, quum alii super alios recurrentes ex proe-lio clamarent, fugere pavidos Romanos, invitum etcunctabundum, et dicentem temere fieri, non locumsibi placere,non tempus, perpulit,ut educeret omnescopias in aciem. Idem et Romanus, magis necessita-te, quam occasione pugnae inductus, fecit. Dextrumcornu, elephantis ante signa instructis, in subsidiisreliquit: laevo cum omni levi armatura in hostemvadit; simul admonens, cum iisdem Macedonibus pu-gnaturos, quos ad Epiri fauces, montibus fluminibus-que saeptos, victa naturali difficultate locorum, ex-pulissent, acieque expugnassent: cum iis, quos P. Sul-picii prius ductu obsistentes inEordaeae aditu vicis-sent. Eama stetisse, non viribus, Macedoniae regnum.Eam quoque famam tandem evanuisse. Iam perven-tum ad suos in ima valle stantes erat, qui adventuexercitus imperatorisque pugnam renovant, impetu-que facto rursus avertunt hostem. Philippus cumcaetratis et cornu dextro peditum, robore Macedo-nici exercitus, quam phalangem vocabant, properocursu ad hostem vadit. Nicanori, ex purpuratis uni,ut cum reliquis copiis confestim sequatur, imperat.Primo, ut in iugum evasit, et, iacentibus ibi paucisarmis corporibusque hostium, proelium eo loco fuis-se, pulsosque inde Romanos, et pugnari prope castrahostium vidit, ingenti gaudio est.elatus: mox, refu-