Lib. XXXI. C.ai*. 3JL-3G. [U.C.552.A.C. 200 .] 37

tenses in invehentem se effuse hostem sagittas eon-iiccrent. Turbavit hunc ordinem pugnandi nonacrior, quampertinaciur, impetusRomanorum. Namhaud secus, quam si tota acie dimicarent, et velites,emissis hastis, cominus gladiis remgcrebant, et equi-tes, ut semel in hostem evecti sunt, stantibus equis,partim ex ipsis equis, partim desilientes immiscen-tesque se peditibus, pugnabant. Ita nec eques regiusequiti par erat, insuetus ad stabilem pugnam; neopedes concursator et vagus, et prope seminudus ge-nere armorum, veliti Romano parmam gladiumquehabenti, pariterque et ad se tuendum, et ad hostempetendum armato. Non tulere itaque dimicationem;nec alia re, quam velocitate, tutantes se, in castrarefugerunt.

XXXVI. Uno deinde intermisso die, quum omni-bus copiis equitum levisque armaturae pugnaturusrex esset, nocte caetratos, quos peltastas vocant,loco opportuno inter bina castra in insidiis abdide-rat; praeceperatque Athenagorae et equitibus, ut, siaperto proelio procederet res, uterentur fortuna: siminus, cedendo sensim ad insidiarum locum hostempertraherent. Et equitatus quidem cessit : duces cae-tratae cohortis, non satis exspectato signo, ante tem-pus excitatis suis, occasionem bene gerendae rei ami-sere. Romanus, et aperto proelio victor, et tutusa fraude insidiarum, in castra sese recepit. Posterodie omnibus copiis consul in aciem descendit, anteprima signa locatis elephantis: quo auxilio tum pri-mum Romani, quia captos aliquot bello Punico habe-bant, usi sunt. Ubi latentem intra vallum hostemvidit, in tumulos quoque ac sub ipsum vallum expro-brans metum successit. Postquam ne tum quidempotestas pugnandi dabatur, quia ex tam propinquisstativis parum tuta frumentatio erat, dispersos mi-lites per agros equitibus extemplo invasuris; octo