Odo von Cluni. 25
Martinum 1 ) clericatus officium suscepit. Zur Bildung Vita 1,12 nauta noster peritissimusimmensum Prisciani transiit transnatando pelagus. 2 ) Nam Virgilii cum voluisset legere car-mina ostensum fuit ei per visum vas quoddam deforis quidem pulcherrimum intus veroplenum serpentibus . . . et evigilans serpentes doctrinam poetarum, vas in quo latitabantlibrum Virgilii . . . intellexit. 13 Deinde relictis carminibus poetarum . . . äd evangelioruniprophetarumque expositores se totum convertit. Coeperunt interea . . . omnes pene canonicifurere contra cum . . . Cur invadere quaeris opus alienum? Farce tibi et relictis his in-extricabiliter connexis lüteris ad psalmos abi. Zum Studium in Paris s. Vita 1, 3 Deindeapud Parisium dialectica musicaque a Remigio doctissimo viro est instructus und 1, 19 Hisdiebus abiit Parisius ibique dialecticam s. Augustini Deodato filio suo missam perlegit etMartianum in liberalibus artibus frequenter lectitavit; praeceptorem quippe in his omnibushabuit Remiginm. 3 ) Quo peracto Turonicam remeavit.
Die Bitte der Kanoniker Vita 1, 20 Per illud namque tempus rogatus est a fratribusse diligentibus ut moralia b. Gregorii papae sub uno eis coarctaret volumine. . . . EcontraUli opponebant antea succumbi quam tanto labore sustineri. Zum Liber Regnorum s. die Vor-rede zur Epitome moralium (Migne 133, 107 D) Ex quibus et ipse ante biennium in Regnorumlibro aggregatis omnibus patrum sententiis maxime autem s. patris Gregorii unum quemnon puto temnendum coniunxi libellum. Zur Epitome s. die Vorrede col. 108 C eas duntaxatdiversorum librorum prolixo sermone expositas quas supra taxavi (nämlich im Liber Regnorum)linquens sententias, non abiciens ut pravas, quas segregatim habeo ut utiles. Das Gedichts. bei Migne 133,109; dort stammt Vs. 13 ff. aus Sedul. Pasch, Carm.l,99ff, nicht aus Vergil.Das Werk hatte man s. XII in Cluni und in Limoges, wohin es wohl Odo selbst zu Turpiosandte. 4 ) Die wichtigste Hs. geht fast auf Odos Zeit zurück, nämlich Sangall. 205 s. X. Aus-gabe von Marrier, Bibl. patr. max. Lugd. 17,315. Migne 133, 107—312. — Sackur, DieCluniacenser 1.46 f. und 2,331.
Zur Befolgung der Regel Benedikts s. Vita 1, 15 col. 50 C, zum Verkehr mit Adhegrinund zum Uebertritt ins Klosterleben in Baume, wo die Reform Benedikts v. Aniane — erheißt hier Vita 1,22 und 23 Euticius — eingeführt war, s. Vita 1,22 col. 53B—D. Zum Auf-enthalt in Baume als Lehrer und zu der Schenkung s. Vita 1,23 col. 54B At ille sumptisseciim centuin voluminibus librorum mox ad idem demigravit coenobium . . . Nam patri Odoniquia erat vir scholasticus 5 ) laboriosum scholae imposuerunt magisterium. Erat autem aetatetricenarius (also etwa 909). Zur Gründung Clunis s. Sackur 1,40 f. Odos Priesterweihes.Vita 1,37 col. 60 A Praevidens itaque Bernus honestissimum virum fore futurum, promoviteum et accersito episcopo sine suo velle consecrare eum fecit sacerdotem. Die Abtswahl undihre Zeit ergibt sich aus Vita 1,38 und Chronol. abbat. Cluniac. in der Bibl. Clun. ed. Marrier1618, vgl. Sackur 1,65 und n. 2. 3.
Zur Entstehung der Collationes s. Vita 1,37 col. 60C deinde praecepto illius treslibellos composuit ex Ieremiae vaticinio 6 ) quorum videlicet textus per diversas iam ecclesiasest translatus und die Widmung an Turpio Migne 133, 517A Recolitis, domine mi, quiddudum iusseratis mihi ut scilicet quia turbato rerum statu semper in procinctu estis . . .quaedam ex patrum sententiis defiorarem quae . . . vel exilem refectionem in occursu itinerisposito subministrarent . . . Nam licet dominus abbas vestro suggerente nuntio tandem hocet ipse praeceperit . . . Solemnitate vero s. Martini nuper delapsa denuntiavit mihi dominusabbas quod statim ad vos me esset transmissurus. Sed cum de pruedicta vestra immo ipsiusiussione nihil me adhuc egisse didicisset, quindecim, inquit, dies ad hoc iussus es 1 ) faciendumrelaxo . . . Arctatus, fateor, tabellam arripui. Zum zweiten Buche s. den Eingang col. 547 DDies praestituti iam defiuxerant . ■ ■ cum repente solito brumosior hiems ingruit . . . Tumvero partim praedictae hiemis indementia partim sanctorum qui instabant dierum reverentia-domnus abba Interim iter nostrum remorari concessit . . . placuit aliqua adhuc subrogari.Die Geschichte vom Vasall Richer steht c. 11 col. 558CD, die vom Presbyter aus Avranchesc. 26 col. 570 D; Pascasius wird genannt c. 30 col. 575 A ut enim Paschasius in libro de
') Ihm wurde Odo schon als kleines Kindgeweiht, vgl. Vita 1,6 col. 46 C Suscipe, ait,gemma sacerdotum, Martine, hunc puerum.Vgl. den Brief Guitberts von Gembloux inAnalecta Bollandiana 7, 288, wo über OdosVerhältnis zum hl. Martin die Rede ist.
2 ) Vgl. Sedul. ad. Macedonium bei Hue-mer, Sedulii opera omnia p. 1,5.
3 ) Diese Angaben werden in Nalgods VitaOdonis 11 (Migne 133,89D) gemäß der spä-teren Zeit erweitert, ohne daß Neues vor-gebracht würde.
4 ) Delisle, Le cab. des mscr. 2,469, 303
und 594, 76; 597; 599,59, s. Gesch. d. lat. Lit.des MA. 1,100.
6 ) Damit könnte stimmen, was in der Chro-nica de gestis consulum Andegavensium (s.Sackur, Die Cluniacenser 1,46 n. 1) gesagtwird qui vero postmodum magister scolae etprecentor eiusdem ecclesiae . . . constitutus est(nämlich zu Tours).
6 ) Vgl. hiermit die Widmung Migne 133,519 A Cum subito recordatus sunt — quos-libet invalidos crudeliter infligunt.
7 ) So ist statt et zu lesen.