oīa q̄ credit male acta ⁊ equipollet appellatōi. h̓ nō ēphrie diffinitio ſꝫ potiꝰ qͥdā deſcriptio qꝛ nō euacuatprſus naͣꝫ diffiniti nec eſt ꝯuertibilis cū ſuo diffinitoſicut dꝫ eē quelibet diffinitio bona. ut ī. l. i. ff. d̓ dolo.⁊ nō. glo. ſuꝑ ℟ica de ſū. tri. ⁊ glo. iuris ciuilis. īſti. d̓obli. ī prin. iō ſumēdo ſtricte ſupplicationē ꝓut ſumit̉hic ⁊ ī auc̄. q̄ ſupplicatio. C. de p̄ci. impe. offe. diffinirē. ſic ꝙ ſupplicatio ē quedā p̄cū porrectio facta pͥncipi ꝑ quā ex quadā be nignitate ſuꝑior reſtituit ſupplicātē aduerſus ſnīaꝫ ꝯͣ quā nō ꝯpetit remedium ordinarium. h̓ diffinitio ꝓbatur hic ⁊ meliꝰ ī. l. unica. C.de ſen. p̄fec. p̄to. ¶ In gl. iij. ibi iure cōi audiret̉. nōītelligas glo. ꝙ fuiſſet audita qꝛ ſnīa eēt nulla qm̄ p̄ſuppoſito ꝙ uere īterueniſſꝫ iſta fraꝰ ſnīa tn̄ mero iure teneret exqͦ iudex ignorabat iſtā fraudē ſꝫ d̓buiſſꝫſubueniri mulieri iure cōi ꝑ bn̄ficium .ſ. reſtitutionis īintegrū. ut in. c. cū bertoldus de re iudi. ubi ꝓbat̉. le.⁊ noͣ. ī. c. q̄rclā d̓ ꝓcu. ubi dixi. noͣ. Bar. ī. l. q̄ſitū. ff. d̓re iudi. ſꝫ qꝛ mulier nō ꝓbauit plene fraudē all̓ataꝫde iure cōi nō debebat audiri ſꝫ fauore mr̄imonij papa indulſit bn̄ficiū reſtitutiōis. An aūt idē ſit dicēdūin qualibꝫ cā fauorabili. doc. inſtāt ſꝫ ſatꝭ pt̄ teneri ꝙſic dūmodo iuſta cā aliqualiter ꝓbet̉. ut h̓. ⁊ in hͦ reputo iſtū tex. ualde noͣbilē. ⁊ adducerē ī ar. ꝙ ī cā fauorabili cōcedēda eſt reſtitutio in integrū maiori allegata iuſta cā lꝫ plene n̄ ꝓbet̉ ſꝫ ſemiplene. puta ꝑ iuramētū uel unū teſtē. Et h̓ noͣ. ſingularit̓ qꝛ n̄ credoꝙ alibi ita bn̄ ꝓbet̉. iſte tn̄ tex. loquit̉ in pͥncipe ſꝫ idēcredo ī īferiore ī caſu ī quo pt̄ reſtituere. ar. ī. c. ī cauſis de re iudi. ⁊ h̓ puto ꝓcedere de iure canonico nōaūt de iure ciuili ꝑ tex. ibi de benignitate cāonica. nāmitiꝰ ꝓcedit̉ de iure canonico ꝙͣ ciuili. ut ī. c. i. de dolo ⁊ cōtumacia. ¶ In gl. in v̓bo ſupplicauit. h̓ gl. pͥncipalit̓ facit duo. prīo querit an rēota appellatōe poſſit ꝯͣ ſnīam ſupplicari. ⁊ rn̄det ꝙ ꝙͣtūcūqꝫ ſit appellatio remota nihilominꝰ ſupplicari pt̄. ⁊ noͣ. h̓ pͥncipiūglo. ſingularis. nā infero ex eo ꝙ ſiue in inſtr̄o ſiue īreſcripto ſiuc ī aliqua iuris ꝑte ſit remota appellatiopōt nihilominꝰ aduerſus ſnīam ſupplicari. nam iſtaſunt duo remedia ſeparata. quorū unū ē ordinariuꝫaliud exͣordinariū. iō ad remotionē uniꝰ nō ſequit̉ remotio alteriꝰ qꝛ ex ſeꝑatis nō ſit illatio. ut in. c. ij. detrāſla. p̄la. Dicit tn̄ h̓ Inn. ꝙ ſoliꝰ prīcipis ē admitte̓ſupplicationē ꝯͣ ſnīaꝫ cū ꝑ ſupplicatiōꝫ retractet̉ ſnīa⁊ p̄iudicet̉ iuri alteriꝰ ꝙ inferior a prīcipe facere nō pt̄ut ī. l. ij. ⁊. iij. C. ſen. reſcī. nō poſ. ⁊ in. l. moris. ff. depenis. ⁊ in. c. in lr̄is. ⁊ qd̓ ibi noͣ. de offi. dele. ⁊ nō h̓dictū qꝛ quotidie allegat̉ ⁊ ꝯfirmat Io. an. ī. c. romana d̓ appel. li. vi. ¶ Sꝫ ꝯͣ h̓ dictū Inn. ego op. d̓. c.cū bertoldus de re iudi. ⁊ in. l. ī cāe in fi. iuncta. l. p̄fecti etiā p̄torio. ff. de mīo. ubi ꝓbat̉ ꝙ nō ſolū prīcepsīmo magiſtratꝰ inferior pōt reſcīdere ſnīam etiā propria ꝑ bn̄ficiū reſtitutiōis in integrū. So. dico ꝙ ſuꝑplicatio ⁊ reſtitutio ſtricte ſumpte differūt. lꝫ .n. largomodo reſtitutio poſſꝫ dici ſupplicatio qꝛ per ſupplicatione indulget̉ cum nulla actio cōpetat ad iſtaꝫ obtinendam. ut in. c. ij. de offi. iudi. ⁊ in. l. ꝙ ſi minor infi. ff. de mino. tamē ſupplicatio proprie ſumpta eſt cūad preces alteriꝰ retractatur ſentētia ꝯͣ quā nō cōpetebat aliquod remedium reſciſſoriū: ſed princeps exbenignitate ſua dūtaxat mandat cauſam iterū tractari. exemplum qn̄ ſupplicatur contra ſententiam principis. ut in auc̄. que ſupplicatio prealle. reſtitutio v̓oin integrum cōceditur qn̄qꝫ minori ſeu eccleſie qn̄qꝫmaiori ⁊ ſi cōceditur minori ſeu eccleſie tunc ꝓ cauſaſufficit ſola leſio. un̄ dependet magis ab officio iudicꝭꝙ ab inſtantia petentis. illa uero que conceditur maiori dependet magis a iure cōi ⁊ ab inſtantia partisꝙ ab officio iudicis. unde requiritur ultra leſionemꝙ ſubſit iuſta cauſa petendi reſtitutionem. ut. ff. exqui. ca. ma. l. i. unde iſte tex. potius poteſt adaptari ad reſtitutōeꝫ ſtricte ſūptā qͣ ꝯcedit̉ maiori ex cauſa ꝙ ad ſupplicationē. qꝛ lꝫ ſupplicatio poſſit fieri qn̄ſubeſt cauſa petēdi retractationē ſnīe ut ꝓbat̉ hic. tn̄ſumēdo ſupplicationē ſtricte ꝓut ſumit Inno. illa cōcedit etiā cauſa nō extrinſeca ſubſiſtiēte. ut qꝛ ſupplicatur ut reſcindat̉ ſnīa pͥncipis ul̓ cauſa bis iudicet̉. iſtāaut ſupplicationē admittit ſolus pͥnceps qꝛ ſoliꝰ pͥncipis eſt tollere ius alterius uel diſpoſitionem legis ſinecā extrinſeca apparēte. ſꝫ qꝛ reſtitutio ī ſpē ſua ſūptaſēꝑ fit cū cauſaʳ ſiue ꝯcedat̉ maiori ſiue minori qꝛ inminore ſaltē ſubeſt cā miſerationis etatis. ideo illa ꝑmittit̉ iudici inferiori a pͥncipe. ſecus in ſupplicationerōne p̄dicta. Et ita ītellige dictū Inno .ſ. ī ſupplicatione ſtricte ſūpta q̄ cōcedit̉ ex ſola benignitate pͥncipis⁊ ex his potes decidere qōnem quotidianā. nūquid aſnīa uicarij ep̄i poſſit ſupplicari ad ipſū ep̄m. Inno. ⁊Pe. de ſcō. dicūt ꝙ ſic ī. d. c. romana. Archi. ⁊ Hoſt.ibi ꝯͣ. Io. an. ibi dic̄ ⁊ bn̄ ꝙ ſi ſumit̉ ſupplicatō ſtrictefruſtra querimus an poſſit ſupplicari ad ep̄m cū ſolꝰprinceps poſſit ipſā admittere. aut querit̉ de ſupplicatione large ſūpta ꝓut cōprehēdit bn̄ficiū reſtitutionisin integꝝ qd̓ cōcedit̉ minori ul̓ maiori ex cauſa ⁊ tuncꝓcedat opi. Inno. ut poſſit etiā ep̄s adiri ⁊ nimiruꝫ.Nā quēadmodū ipſe uicarius ep̄i poſſet reſtituere inintegꝝ ita ⁊ fortius pōt ep̄s adiri ut reſtituat ꝯͣ ſnīamſui uicarij. ¶ Et ex hoc dicto noͣ ꝙ etiaꝫ uicarius ep̄ipt̄ ex cauſa concedere reſtitutione in integꝝ etiā ꝯtraſnīam. qd̓ ītellige ex cauſa modo predicto ⁊ h̓ noͣbis.¶ Et in fi. glo. hec glo. uidet̉ uelle facere dr̄iam utrūſupplicatio porrigat̉ ſuperiori uel iudici inferiori. ⁊ h̓forte ſēſit qꝛ. l. unica. C. de ſen. p̄fec. p̄to. admittit īdiſtincte ſupplicationē infra biēniū. ſꝫ auc̄. que ſupplicatio. uidet̉ admittere infra. x. dies tm̄. Et iō ꝓ concordia glo. hic diſtinxit ut pꝫ in ea. legiſte dāt ibi alias ſolutiones. ſed mihi plus placet opi. Hoſti. h̓ quaꝫ cōit̓ſequūtur doc. ut dicamus ꝙ quoad facultatē admittedi ſupplicationem ſcū ſupplicādi nō ē uis an fiat īfrabiennium an fiat infra. x. dies. qꝛ ſemper infra biēniūpōt ſupplicari. ⁊ ita loquitur. d. l. unica. ¶ Sed quoad facultatē exigēdi cautionem ab eo qui uicit ⁊ cōſequitur executionē ſnīe fit diſtinctio an ſupplicet̉ infrax. dies. ⁊ tūc preſtat̉ illa cautio. aut poſt. x. dies ⁊ mādatur ſnīa executioni ſine onere ſatiſdandi. ⁊ h̓ caſuꝓprie loqͥtur illa auc̄. q̄ ſupplicatio. ¶ In glo. in v̓.ad plenū ibi ⁊ hoc ideo. hec glo. uſqꝫ ad fineꝫ ꝓceditintricate. Et ut clare habeas intentionē glo. oppo.contra tex. exquo .n. mulier iſta appellauit ⁊ etiaꝫ ſuꝑplicauit dꝫ papa potius admittere appellationē q̄ eſtremedium ordinariuꝫ ꝙͣ ſupplicationeꝫ cū ſit cxͣordinariū. So. glo. iſta ſētit maxime in fine unū ītellectuꝫſatis bonū ad iſtū tex. ꝙ cū mulier fuiſſet citata ⁊ nocōparuiſſet erat uere ꝯtumax. ſꝫ ꝯtumax appellare n̄pōt. ut. ij. q. vj. ſunt quoꝝ. ⁊. l. ij. C. quoꝝ ap. nō recipiant̉. qd̓ ītellige ut plene noͣ. glo. in cle. unica de do.⁊ ꝯtu. nec ob. fraus allegata ꝑ mulierē qꝛ illā plene n̄ꝓbauit. iō fuit opus in fauorē matrimonij addmittere ꝑ uiā ſupplicationis. ⁊ hūc intellectū tꝫ hic Inno.Alij ponūt aliā lecturā .ſ. ꝙ iſta mulier nō erat infradecēdiū a tꝑe ſnīe. Alij ꝙ hic erat remota appellatioin hpto ſꝫ tu tene pͥmū intellectū qͥ eſt ſatis bonus ⁊noͣbilis. Sꝫ ꝯͣ hūc intellectū op. ſic ſnīa lata in cā matrimoniali nō trāſit in rē iudicatā. ut ī. c. lator. ⁊. c. cōſanguinei de re iudi. ergo nō erat opus h̓ ſupplicarecū de iure cōi mulier potuiſſet audiri. So. gl. ſequēsintrat hūc articulū ⁊ nihil boni dicit. ſed Hoſti. ſolui:noͣbiliter ⁊ tenebis ſemꝑ mēti ſolutionē ſuā. dicit .n.ꝙ ſnīa nō trāſit in rē iudicatā ī cā matrimoniali quoad ueritatē ⁊ ita loquūtur ꝯͣria. Sꝫ quoad inſtantiaꝫſic ut hic. un̄ mulier iſta petebat reſtitui quoad inſtantiam ⁊ nō quoad cognitionem cauſe tm̄. Et ut intelligas debes ſcire ꝙ per ſnīam extinguūtur oīa acta litꝭ