ditū ergo ⁊ archiepiſcopus cū iuriſditio epiſcopi ſit deuoluta ad archiep̄m ꝑ appellationeꝫ. Sol. dicit Io.an. ꝙ iſta iuriſditio que deuoluit̉ ꝑ appellationē noneſt ita efficax ſicut iuriſditio ep̄i. arg. in. c. ſuꝑ queſtionū. §. ſi v̓o de offi. dele. uel dic ẜm Uin. ⁊ meliꝰ ꝙ ꝑappellationē ſolū deuoluit̉ iuriſditio quoad partes n̄aūt quoad alios ſubditos. ⁊ iō ī ꝯpulſione alioꝝ ſubditorū recurrēdū eſt ad ep̄ꝫ. dixit tn̄ h̓ Hoſt. ꝙ archiep̄s pōt prefigere terminū epiſcopo ut ſubdituꝫ ꝯpolat quo elapſo poterit ꝯpellere utrūqꝫ. ar. sͣ. eo. quāto. hec opi. Hoſt. eſſet uera ſi teneremꝰ illā opi. ꝙ generaliter negligēte ep̄o ſuccedit archiepiſcopꝰ. ſꝫ tenēdo ꝯͣriā que mihi plus placet ſolū poterit compellereꝙ ut exequatur officium ſuum. ⁊ idem in alijs caſibꝰin quibus epiſcopus eſſet negligens.Mortuo delegato papc quiPretere̓aexcōicauit reū uel actorē ī potſeſſione induxit ſi eius ſucceſſor in delegatione ſuccedit abſoluere ⁊ reſtituere poſſeſſionē poterat al̓s ſolus papa reſtituet ⁊ abſoluet p̄terꝙͣ ī mortis articulone tn̄ currat annalis preſcriptio. reus corā ordinariouel publicis ꝑſonis de ſtando iuri cautionē preſtabit.in pͥma ꝯſultatio. ī ſecūdo rn̄ſio ibi ad qd̓. ¶ Nō. primō unā r̄gulā nobilē ad quā quotidie ſoleo allegareiſtū tex. ꝙ ab excōicatione lata ab hoīe ille dūtaxat qͦexcōicauit uel ſucceſſor ſeu ſupcrior pōt abſoluere lꝫabſolutio ſpecifice nō ſit reſeruata ipſi excōicatori. utdes eniꝫ h̓ ꝙ ſi delegatꝰ pape aliquē excōicauit nonpōt ordinariꝰ eum abſoluere etiā ſi uult ſatiſfacere ſꝫdꝫ recurri ad ſucceſſorē aut ad maiorē puta papam.Exquo infert̉ ꝙ ab excōicatione lata a papa nullusabſoluere pōt niſi ipſe papa ul̓ ſucceſſor. ſecus dic inexcōicatione lata ꝑ ꝯſtitutionē ſeu a lege uel ſtatutoqꝛ quilibꝫ ep̄s ſuꝑior excōicati abſoluere pōt ſi abſolutio nō eſt reſeruata ſtatuēti. ⁊ ī hoc cāu intelligo. c.nuꝑ de ſen. ex. ¶Scd̓o noͣ. ꝙ in articulo mortis pōtobtineri abſolutio ab excōicatiōe cuiꝰ abſolutio eſt reſeruata pape. Generalis ergo reẜuatio abſolutiōis n̄extēdit̉ ad caſū mortꝭ. facit. e. cos qͦ de ſen. ex. li. vi. ⁊c. ſiqͥs ſuadēte. xvij. q. iiij. ¶ Tertio noͣ. ꝙ delegatuspape pt̄ quē mittere ī poſſeſſionē ⁊ ēt excōicare. ⁊ ſicur̄ ꝙ habeat ea que ſūt meri īperij ⁊ mixti quoad cāꝫſibi cōmiſſā. nā excōicatio eſt īperij ut dixi. sͣ. eo. qd̓ſedes. ⁊ ēt inductio in poſſeſſionē. ut. l. iubere caue.ff. de iuriſ. om. iu ¶ Itē noͣ. ꝙ ceſſante peccato ordinariꝰ n̄ ſupplet officiū d̓legati. nā uides h̓ ꝙ mortuodelegato nō ſuccedit ordinariꝰ ſꝫ neceſſe eſt recurreread papā. ¶ Noͣ. ibi in onere ⁊ honore ẜꝫ unū intellectū ꝙ d̓legatio cauſe eſt onus dignitatis: dignitas vocui ſit delegatio ē honor. ſenſus ergo lr̄e ē ꝙ ſucceſſordelegati nō pōt ſe ītromittere d̓ re niſi ſuccedat ī onere delegatiōis ⁊ honore dignitatis cui facta fuit d̓legatio. nā qn̄qꝫ cā cōmittit̉ p̄lato expreſſo noīe dignitatꝭquo caſu ſucceſſor ſuccedit ī onere ⁊ honore. qn̄qꝫ cōmiſſio fuit facta expreſſo noīe ꝓpo tm̄ ⁊ tūc ſucceſſorſe nō ītromittat de cā delegata. ſuccedit eniꝫ ſolū ī dignitate. dicit tn̄ ꝙ lꝫ iuriſditio ſit onꝰ debet̉ tn̄ honoriudici ꝓpter iuriſditionē. ut ī. c. ut d̓bitꝰ de appel. uideglo. in. c. ſi ꝯunū de offi. dele. li. vi. ⁊ Arch. viij. q. i.qui ep̄atū. ¶ In glo. in v̓. preter ꝙ in mortis ⁊c̄. noͣ.gl. iſtā que quotidie ſolet allegari ⁊ maxime ī fine ſuiin eo ꝙ dicit̉ ꝙ laico licitū eſt cōfiteri tēpore neceſſitatis ſed laicꝰ nō poteſt abſolucre uel ligare qꝛ nō habꝫclaues eccleſie. ⁊ hec opi. ueriſſima eſt ⁊ ꝓbat̉ de peni. di. i. quē penitet. ubi Augu. dicit ꝙ talem cōfeſſionem iſte ꝯfitens eſt dignus uenia. ⁊ idē dicit reſpectuexcōicationis: nam conterendo ⁊ cōfitēdo peccatumſuum ꝑ quod fuit excōicatus ⁊ pctēdo abſolutionemquātū in eo eſt conſequitur illam abſolutionē a deo.ſed in eo ꝙ glo. concludit ꝙ in tranſfretare uolentenō ſubeſt iuſtum periculū ut poſſit abſolui. aliud ſenſit in obſeſſo uel ī uolente intrare bellū cāpeſtre. Dic̄Hoſti. ꝙ in traſfretare uolente ſeqͥ ur iſtā opi. ſed inobſeſſo debēt ꝯſiderari circūſtātie utrū caſtrum expugnet̉ cū machinis ⁊ tūc qꝛ in oībꝰ īminet ꝑiculuꝫ poterit qͥlibet pete̓ abſolutionē dūmodo ſoueat iuſtumbellum al̓s enī cū ſint in peccato nō pn̄t abſolui. ut īc. qd̓ qͦdam. jͣ. de peni. ⁊ re. ⁊ idē dic̄ ex ꝑte impugnātium. ut ſi foueāt iuſtū bellū pn̄t pcte abſolutionē. nā⁊ eis īminet ꝑiculum ꝓpt̓ baliſtarios qͥ ſunt ī arce ul̓inſtrumēta ſil̓ia. ſi aūt caſtruꝫ nō ſic expugnat̉ ſed exercitus ſtat a longe ⁊ ſic nō ſubeſt periculū nō poteſtfieri hec abſolutio. Cōclude uidet̉ breuit̓ ꝙ ſemꝑ d̓bꝫꝯſiderari utrū ueriſimilit̓ īmineat ꝑiculuꝫ mortis. nalongum eēt per ꝑticulares caſus diſcurre. dubitat eth̓ Hoſti. in muliere pregnāte nūqͥd dicat̉ eē in periculo mortis tēpore partꝰ ut ſic poſſit abſolui ab excōicatiꝯne cuius abſolutio ē reſeruata pape ul̓ alteri ſuperiori abſenti ⁊ pͥmo dicit diſtinguendū ſi ſit corpulenta ⁊ ſine periculo conſuenit parere ⁊ tūc nō poteſt abſolui ars ſecꝰ. poſtmodū dicit ꝙ experiētia docet ꝙ ētfortiſſime mulieres ſolent deficere in partu iō iuſta uidetur cā abſoluēdi maxime quia nulli fit preiudiciuꝫqꝛ ſi euaſit mortē debet ſe repn̄tare ſuperiori ⁊ paremādatis ſuis al̓s reincidit ī excōicatiōeꝫ. ut ī. c. eos q̄de ſen. ex. li. vj. ¶ In gl. pen. ibi ul̓ ẜm leges. ⁊ glo.ur̄ uelle h̓ face̓ differentiā int̓ leges ⁊ canones quoadcurſū p̄ſcpͥtōis qd̓ n̄ ꝓcedit. nā int̓ leges ⁊ canonēs n̄ē dr̄ia. nā iura q̄ dicūt qͣdragenariā reqͥri p̄ſcpͥiōeꝫ. utī. c. de quarta de p̄ſcp. loquūtur de p̄ſcptione ꝯtra eccleſiaꝫ ⁊ idē ē d̓ iure ciuili. ut ī auc̄. qͣs actiones. C. deſacroſā. ec. dicit ergo ꝙ ſi p̄ſcribit̉ ꝯtra eccl̓iā reqͥrit̉ tēpus. xl. annoꝝ. ſi ꝯtra puatū tūc ſufficit p̄ſcpͥtio. x. annorum int̓ pn̄tes ⁊ xx. int̓ abſentes ſi p̄ſcribēs hꝫ titulum al̓s reqͥrit̉ tempꝰ. xxx. annoꝝ. ut ī. l. ſiqͥs em̄ptionis. C. de p̄ſcpͥ. xxx. anno. ⁊ noͣ bn̄ iſtā glo. ꝙ miſſusin poſſeſſione in reali preſcribit ꝯtra r̄eū ⁊ ꝙ iudicisdecretū dat ſibi titulū p̄ſcribēdi. ⁊ uid̓ ad materiā qd̓nō. ſpe. ī ti. de pͥmo ⁊ ſecundo decre. §. iā defectu. v̓.⁊ nō ꝙ premiſſa cū v̓. ſe. ¶ Quero exͣ glo. corā qͦ ordinario ē preſtanda hec cautio. So. dicunt Pe. ⁊ Alber. h̓ ꝙ corā ordinario illius cauſe qͣſi dicāt ꝙ ſi cā ētēporalis tūc corā iudice ſeculari ſi ē cauſa eccl̓iaſticatūc corā iudice eccl̓iaſtico. dicūt tn̄ ſufficere ꝙ p̄ſtet̉ corā quocūqꝫ ordinario. ⁊ idē ſpe. ī loco p̄alle. ⁊ noͣ bn̄ex hoc dicto ꝙ ordinariꝰ pōt ſtipulari ſibi nō ſubditoeſt enī publica ꝑſona ⁊ actus ſtipulationis ē uolūtarius. Itē dicūt h̓ doct. ⁊ ſpe. in loco p̄alleg. ꝙ lꝫ nō ſeruet̉ ordo iſtiꝰ littere ut qꝛ cautio p̄ſtatur publicis ꝑſonis ⁊ nō ordinario nō tn̄ ꝑ hoc uitiat̉ na ⁊ publica ꝑſona pōt alteri ſtipulari. ut dixi ī. c. dudū de ꝯuer. cōiu. q̄ aūt dicant̉ h̓ publice ⁊ honeſte ꝑſone. Io. an. uidetur expone̓ litterā in tabellionibꝰ ſacerdotibꝰ ⁊ honeſtis uicinis qd̓ mihi nō placet in eo ꝙ dicit de ſacerdotibꝰ ⁊ uicinis qꝛ ſacerdos nō pōt ſtipulari alteri niſi in ſpectantibꝰ ad officiū ſuū. ꝓ hoc tex. ī. c. quanꝙͣde uſu. li. vj. ⁊ qd̓ noͣ. Guil. ī. l. i. ff. de iuſti. ⁊ iu. Uicini aūt nō pn̄t alteri ſtipulari. ut in. §. alteri inſti. de inuti. ſtipu. ⁊ ī. d. c. ꝙͣꝙ. ⁊ ideo plus placet dictū ſpe. ind. §. ſiqͥs. qͦ intelligit tex. in tabellionibus q̄ ſūt publice ꝑſone uel inhabēte dignitatē cū iuriſditione. ⁊ nōhoc ultimū ꝙ qͥlibet prelatꝰ hn̄s iuriſditionē pōt alteri etiā nō ſubdito ſtipulari qͣſi ſit publica ꝑſona. Anaūt reqͥrant̉ plures publice ꝑſone: dic ꝙ n̄ ſufficit enīunꝰ notariꝰ cū teſtibus. ut in. d. c. quanꝙͣ ⁊ ad iſtumtex. dic ꝙ habuit reſpectū ad pluralitate cauſarū. ſil̓eī. c. ut puilegia de puile. qd̓ tenet ſpe. in loco. p̄alle.Icet.Papa per reſcriptum quomandatᵈ ordinario ut ſubditos ſuos corrigat non facit ex hoc ipſum delegatum idco ab eo poterit appellari ad proximum ſuperiorem ſicut ſi papa nullūmādatum