facit qd̓ nō gl. in. l. ſi uni p̄al. tn̄ v̓ius credo ꝙ indiſtincte delegata iuriſditio ꝓrogari nō pōt. qꝛ nullibi ꝓbat̉oppoſitū ⁊ iſte tex. loquit̉ īdefinite. Itē eadē ꝓhibitōnis rō ur̄ ī utroqꝫ caſu. ⁊ lꝫ ml̓te rōes ſolēt reddi qͣrepelegata iuriſditio nō poſſit ꝓrogari eā tn̄ puto potiorē. qꝛ iuriſditio delegata ē delegatis ⁊ nō delegati. uti. c. ſane. sͣ. c. ⁊ in. l. i. ff. de offi. eius nō ergo pōt prorogari ad alias ꝑſonas p̄ter ꝯſēſum delegātis cuiꝰ ēiuriſditio q̄ rō militat ſiue ſit delegatꝰ ad uniuerſitatēcāꝝ ſiue ad certā cāꝫ. ⁊ h̓ tm̄ noͣbis. ¶ In gl. i. ibi utrinſqꝫ utilitatē ꝯtinet noͣ glo. uſqꝫ ad fi. ⁊ dic de maͣ utplene nō. ff. d̓ eo qui cer. lo. ꝑ totū ⁊ p̄cipue ī. l. iiij. ⁊fi. ⁊ ī. l. unica. C. ubi ꝯuēiat̉ qui cer. lo. da. ꝓmiſit. ⁊ īeo ꝙͣ gl. ī fi. facit diſtinctōeꝫ īter ꝯͣctus bonefidei ⁊ ſtricri iuris dic de iſtis ut noͣ. ī. c. cū uenerabil̓ d̓ exce. ubiho. gl. ⁊ ibi plene dixi. ¶ In gl. ij. ibi ſecus de ordinaria. ſētit gͦ gl. ⁊ idē gl. pe. ꝙ iſte debitor potuiſſꝫ ꝓrogare iuriſditōeꝫ ordinariā iſtiꝰ abbatis. ſꝫ nō egit ꝓrogare ordinariā ſꝫ delegatā. ⁊ ſic habuit locū illa regl̓aqd̓ noluit potuit ⁊c̄. ⁊ ī. c. cū ſuꝑ. sͣ. e. Et ex h̓ noͣ ꝙſi ītendo ꝓrogare unā ſpēm iuriſditōis q̄ nō ē ꝓrogabilis ceſſat ꝓrogatio ī alia ſpē q̄ pot̄it ꝓrogari qꝛ in ꝓrogatōe requirit̉ ꝯſenſus ꝓrogātis ut ī. l. ſiqͥs ꝑ errorē. ff. de iur. o. iu. ⁊. jͣ. dicet̉ latiꝰ 2º noͣ ꝙ delegata iuriſditio nō ē ꝓbabilis ēt ſi ꝯcurrat ī eadē ꝑſona cumordinaria qd̓ tene mēti. ¶ In gl. ī v̓bo ſnīas ibi ꝙ qͥdē pōt nō gl. ꝙ pōt quis ſe obligare ad penā excōicatōis. Sꝫ aduerte latiꝰ naͣ h̓ qō pōt multiplicit̓ ꝯſiderari. pº nūquid apud alienū iudicē cuiꝰ iuriſditōeꝫ ī ſe ꝓrogare ītēdit poſſit ſe obligare ad penā excōicatiōis.ẜo p̄ſuppoſito ꝙ poſſit nūquid apud eūdē uel ſalteꝫapud ſuū iudicē poſſit ſe obligare ad penā excōicatōnis ut ſine monitōe adueniēte ꝯditōe poſſit excōicariuel ſine cāe cognitōe. Quoad pͥmū Inn. h̓ multū uacillat ſꝫ final̓r ur̄ īclīari ad ꝑteꝫ negatiuā. vꝫ ut nō poſſit quis ēt laicꝰ ꝓrogare iuriſditōeꝫ alteriꝰ iudicis quoad ptātē excōicandi qꝛᵗ nō pōt quis ligari ul̓ abſolui ꝑalienū iudicē. ut ī. c. oīs de pe. ⁊ re. ⁊ h̓ ptās ꝯpetit ſoli deo ul̓ eiꝰ uicario. xxiiij. q. i. quodcūqꝫ. iō niſi hēathāc ptātē a deo uel ab eiꝰ uicario nō pōt aliquē ſpūaliter ligare uel abſolue̓. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ur̄ ꝯcludēdū ꝙ ꝑ ꝓrogationē ꝑtiū h̓ fieri n̄ poſſit. h̓ idē ur̄ tene̓ Ho. ⁊ abb.Et in cl̓ico nō ē dubiū qꝛ ip̄e ī nullo pōt ꝓrogare iuriſditionē alieni iudicis ſine ꝯſēſu ep̄i ſui. ut ī. c. ſignificaſti de fo. ꝯpe. un̄ ſi cl̓icꝰ hūit ꝯſenſū ab ep̄o ꝓrogādi tūc certe pōt ferri ꝑ illuꝫ excōicatio. ⁊ idē in laico ſihūiſſet ꝯſēſum ep̄i ſui. ar. c. oīs utriuſqꝫ ſexꝰ p̄al. ubipꝫ ꝙ cū ꝯſēſu ꝓprij ſacerdotꝭ pt̄ ſe ſubijcē aliēo ſacerdoti. ⁊ ab eo abſolui. ⁊ ligari. Sꝫ dubiū rēanet ī laicoqui uult ꝓrogare iuriſditōeꝫ alt̓ius iudicis eccl̓iaſtici ſine ꝯſēſu ſui ep̄i. nūquid poſſit ꝑ illū excōicari ut dixi:doc. cōiter ſētiūt ꝙ nō. ſꝫ do. An. diſtīguit ꝙ aut ſpecifice uult ſe ſubmitte̓ quoad prātē excōicādi ⁊ nō pt̄.aut acceſſorie puta qꝛ ꝓrogauit iuriſditōnē quoad certā cāꝫ. ⁊ tūc poterit iſte excōicari ar. h̓. ⁊ ur̄ h̓ bōa ꝯſideratio ſꝫ iudicio meo aliquātulū r̄ſiſtit iſte tex. a ꝯͣriona h̓ ſpecifice ſe obligauit ut poſſꝫ excōicari niſi d̓bitūſolueret ī t̓mino. ⁊ ſic non ueniebat h̓ ptās acceſſoriead cam īmo reſpectu cāe nulla h̓ dabatur cognitio qꝛdebitor ꝯfitebatur debitū ⁊ ꝓmiſit ſoluere certo terminō ⁊ eo nō ſoluente obligauit ſe ad penā cēſure ⁊ papa dicit ſnīas nullas eo ſolū reſpectu qꝛ iuriſditio d̓legata nō potuit ꝓrogari a ꝯͣrio gͦ ſi fuiſſꝫ ꝓrogataˢ ordinaria ualuiſſent iſte ſnīe cenſure. unde iudicio meohic e caſus a ꝯͣrio ſenſu ꝙ laicus poteſt ſe ſpeciſice obligare ad ſententias cenſure apud alienum iudiceꝫ eccleſiaſticū cuius ordinariā iuriſditionē in ſe ꝓrogareintendit. Et ad motiuū doc. poteſt dici ꝙ eadeꝫ ptāsomnium iudicum eccleſiaſticorum. ⁊ ab eodem originaliter originauit a deo. ⁊ licet iuriſditio ſit poſtmogum per papam diuiſa per certa loca ⁊ territoriatn̄ exqª papa ꝑ ꝯſtitutiōes ſuas approbat māꝫ ꝓrogationis dicēdū ꝙ ꝑ ꝓrogationē iſte ligat̉ a iudice ſuoad illā cāꝫ ⁊ illa ptās ē a deo ut p̄dixi. ¶Itē excōicareē pͥncipal̓r d̓clarare aliquē exͣ eccl̓iaꝫ ⁊ gr̄aꝫ dei. xxiiij.q. iij. cū aliqͥſ. nō. gl. ī. c. qd̓cūqꝫ. xxiiij. q. i. iudex. ergocuius iuriſditio ꝓrogata ē declarat iſtū ꝓpter ꝯtumaciā ī n̄ ſatiſfaciēdo ut ꝓmiſit eē exͣ eccl̓iaꝫ ⁊ p̄uatū gr̄adei. ⁊ h̓ quoad p̄mū. ¶ Quoad ẜm pͥncipale nūqͥdpoſſit ſe qͣs obligare ut poſſit excōicari ſine ꝯpetentimonitione. de qͦ ī. c. ſacro Hoſti. dicit h̓ ꝙ nō ꝑ. c. ſidiligēti d̓ fo. ꝯpe. ⁊. c. ꝯtīgit. ij. de ſen. ex. qī ſentiat ⁊bn̄ ꝙ p̄cedēs monitio ſit introducta ī fauorē publicū.⁊ iō n̄ pn̄t p̄uati illi iuri renūciare. ut ī. l. ius publicū.ff. de pac. Dicit ēt Inn. ꝙ n̄ pt̄ qͥs ſe obligare ut ſinecauſe cognitione ⁊ ſine ꝯtumacia poſſit excōicari. ut īc. nemo. xi. q. iij. Itē nō pōt qͥs ſeparari a gr̄a dei niſipͥº d̓līquat. xj. q. iij. illd̓. ⁊. c. cū eterni d̓ iudi. li. vj. iō niſi ſit ī culpa ⁊ ꝯtumacia n̄ dꝫ qͣs excōicari ēt ſi pͥus fuitī culpa ī nō ſoluendo dūmodo tꝑe excōicationis ſit ſine culpa: un̄ culpa ⁊ ꝯͣtūacia reqͥrit̉ tꝑe ſnīe nec ſufficit p̄cedēs. ad h̓. c. cū tu. de uſu. ⁊. c. odoardꝰ. d̓ ſolu.lꝫ ſecꝰ ſit ī alijs ꝯͣctibus qꝛ ſufficit ī illis culpā p̄ceſſiſſeut poſſit nūc ꝯdēnari. l. ſi ut certo. §. īterdū. ff. ꝯmo.⁊ ī. l. ij. ff. ſiqͥs cau. ⁊ ī. c. dilecti de fo. ꝯpe. cuꝫ ſi. ⁊ rōdiuerſitatis ē qꝛ excōicatio nūꝙͣ fertur ab homīe niſiꝓpter ꝯtumaciā aut ī nō ꝯparēdo aut ī nō ſatiſfaciēdo. ut noͣ. gl. ī. c. ep̄i. xi. q. iij. hīc ē ꝙ monitio ſꝑ dꝫ p̄cedere ut ī. d. c. ſacro. ergo reqͥrit̉ ꝙ tꝑe ſnīe ſit culpabilis ⁊ ꝯtumax nec ſufficit p̄cedēs culpa. puta qꝛ potuit ſolue̓ ⁊ noluit ſꝫ nūc ē īpotēs qd̓ bn̄ noͣbis. Sed ꝯͣh̓ īſtat In. reducēdo rē ī abſurditate. nā ſi ferat̉ ſnīaexcōicationis ſub ꝯditione ī aliquē. puta niſi ſatiſfecerit īfra mēſē iſte lapſo mēſe ē excōicatus. lꝫ n̄ potueritſatiſfacere ar. bo. ī. c. ꝙ ad ꝯſultationē de re iud. ⁊. c.p̄terea de appel. ſicut gͦ ſnīa ſub ꝯditione ligat nō cōtumacē ita ur̄ ꝙ poſſit qͥs ſe obligare ut īdiſtincte adueniēte certa ꝯditiōe poſſit excōicari. So. Inn. r̄fertī h̓ duas opi. Quidā .n. tenuerūt ꝙ iſta ſnīa lata ſubꝯditione nō ligat eū qͥ nō pōt ſatiſface̓ ī termīo ſaltēubi culpa nō p̄ceſſit. al̓s aūt ſnīa ꝯtine̓t errorē qꝛ ligaret īculpabilē ⁊ īpotētē ad ſatiſfaciēdū. ⁊ ſic ſnīa taꝙͣꝯtinēs errorē eſſet nulla. ut ī. c. ꝑ tuas de ſen. ex. nāīpoſſibiliū nulla eſt obligatio ⁊ nullū p̄ceptū īpoſſibile ligat. l. fi. ff. q̄ ſen. ſine ap. reſcindant̉. ⁊. l. impoſſibiliū. ff. de re. iur̄. ⁊ ī regula nemo. eod̓. ti. li. vj. Alijv̓o dicūt ꝙ talis excōicatō ligat lꝫ nō poſſit ſolue ēt ſiſine culpa ſua deſijt poſſe ſatiſface̓. qꝛ ſnīa fuit lata ſine cognitione īpotētie ⁊ ſimpl̓r niſi ſatiſfecerit. gͦ niſiſit adīpleta ꝯditio ſnīa hꝫ uires ſuas ſaltē quoad eccl̓iam militātē. nā ſnīa iniuſta ligat ut ī. c. cū ꝯtingat. sͣ.e. nec ob. ẜꝫ Inn. qd̓ dixit d̓ errore qꝛ ſatis ē ꝙ errornō ſit exp̄ſſus ī ſnīa. un̄ nō ē curādū ꝙ poſſit res deduci ī errorē ſeu de errore ītellectuali. nā ille error nōhꝫ uitiare ſnīaꝫ exqͦ nō ē exp̄ſſus. ⁊ noͣbis ſꝑ h̓ dcm̄qꝛ ſolet multū allegari ēt reſpectu aliaꝝ ſnīaꝝ. ⁊ hec īterp̄tatio fiēda ē ẜm Inn. ī hac ſnīa ceſure qꝛ ē medicinalis. ij. q. i. multi. io fit larga īterp̄tatio. ut ī. c. pe. d̓ſen. ex. ⁊ ut claues eccl̓ie habeant̉ ī maiori reuerētia.⁊ iō ꝯſulunt doc. ut ſi uis aliquē obligare ad penā excōicationis non facias hͦ fieri per uiam pacti ⁊ progationis. qꝛ tunc requireret̉ tꝑe ſnīe cauſe cognitio ⁊ cōtumacia ſed facias ꝙ iudex cōſentiente debitore feratexcōicationeꝫ ſub ꝯditione niſi ſatiſfecerit ī termino.nam tunc lapſo termino erit excōicatus ſine alia monitione ⁊ conditione qd̓ eſt bene noͣnduꝫ. nec poteritẜm Inno. ille debitor appellare pendente ꝯditioneexquo a pͥncipio ꝯſenſit qꝛ non grauatur de nouo. ⁊notabis ſingulariter predicta de quibus poſſit hodieiudicio meo dubitari per. c. romana de ſentē. exc. li.vj. ubi dicitur ꝙ pro futuris culpis non debet ferri excōicatio ēt ſub cōditione niſi cā preceſſerit. ſed poſſet