dicat ſecus ſi cōmitteret nudam probationē ſentētie.qꝛ tūc ꝓferēs nō eſt iudex ſꝫ nudus miniſter iudicis.exēplū cū ep̄s ſnīaꝫ ꝑ ſe ꝯpoſitā recitat ꝑ nōͣrium. utc. fi. de re iudi. li. vi. ¶ In glo. in v̓. diuiſim idem tenet Inno. ut .ſ. poſſit cōmittere diuerſis perſonis diuiſi diuerſis tn̄ tꝑibus. non enim debet eodē tꝑe unicōmittere prīcipiū ⁊ alteri medium uel finem qꝛ poſſꝫſurgere intricatio. ⁊ eſſet ꝯͣ mētē huiꝰ littere ī uerboliberiꝰ ⁊ ꝯͣ mentē. c. fi. de ℟p. ⁊. c. diſpendia eo. ti. li.vi. pōt ergo cōmittere principiū uni quo expedito poterit eidē uel alteri ꝯmittere alium articulū. quo expedito poterit ꝯmittere finē. ⁊ ita cōiter tranſcunt doc.Sed ego nō uideo quare non poſſit cōmittere ita diuiſim a principio ita ut procedat non ſil̓ ſed ſuis temporibus. puta ſi uni ꝯmitto exordium litis: alteri medie cauſe: reliquo ſententiam ferendam. nam hoc caſu ſi procedunt diuerſis temporibus non repugnantiura ſuperius allegata. ¶ In glo. in uerbo alij delegare uult ergo glo. iſta ꝙ nullus citra principem pōtdelegare cāꝫ criminalem. tu dic pleniꝰ ut dicā ī. c. qd̓ſedes. jͣ. de offi. ordi. ¶ Secūdo ponit glo. differētiāinter ius canonicū ⁊ ciuile ut d̓ iure ciuili nō poſſit iudex appellationis delegare cām. fccꝰ de iure canonicohoc nō ꝓbat̉ lꝫ conſuetudo ſit in oppoſitū. ſed hͨ dictū Hoſt. ut dicit Io. an. ⁊ bene eſt ꝯͣ. c. ut litigantesde offi. or. li. vi. ⁊. jͣ. eo. c. paſtoralis ubi archiep̄s ſubdelegat cāꝫ appellatōis ⁊ ideo tene dictū gl̓. ¶ In gl.in uerbo in principio in fi. uult ergo glo. hic ponereunā differētiā inter leges ⁊ canones ut ẜm. ll. iudex n̄poſſit cōmittere principiū cauſe ⁊ medium ⁊ reſeruare ſibi ſententiam. ſecus ẜm canones ut h̓. ¶ Sꝫ aduerte qꝛ dictū glo. procedit ſecundum unuꝫ intellectuqui colligitur ex cortice autentice ad hec. C. de iudi. ⁊uidetur ſentire ibi glo. ſed ultramō. ut recitat ibi Ci.⁊ ſequitur Bar. dant alium intellectum ⁊ meliorē utītelligatur quando iudex uult cōmittere ſuo conſiliario ſeu aſſeſſori. hoc enī non pōt facere. ⁊ eſt ratio qꝛconſiliarius ſeu aſſeſſor nō hꝫ iuriſditionē. ſed tantūhꝫ cōſulere iudici. ut ī. l. i. ⁊ quod ibi noͣ. ff. d̓ aſſeſſo.⁊ ideo n̄ pōt aſſeſſor ferre ſnīam nec exercere aliquēarticulum iuriſditionalē idco dicimus ꝙ laicus poſſꝫeſſe aſſeſſor iudicis eccleſiaſtici ut noͣ. Inno. in. c. ij. d̓iudi. ubi plene hunc articulū examinaui. nō ergo ꝓhibet illa auc̄. quominꝰ ordinarius poſſit cōmitterealicui principium cāe tanꝙͣ iudici delegato ⁊ ſic intelligendo nulla erit differentia in hoc inter canones ⁊leges ⁊ hoc tene menti.Continuat̉ iſte. §. ad precedentia.¶ OETL MN. am. jͣ. dixit papa ꝙ per ſuam conſtitutionē non intendebat derogare cōſtitutioni Alexandri. qꝛ principalis intentio ſua fuit ꝓut habeturin uer. intentionis. Sed qꝛ poſſet dubitari an ⁊ quādo poſſet appellari a ſubdelegato ſubijcit iſtū. §. ⁊ h̓dicit in ſumma uſqꝫ ad. §. porro. A ſubdelegato cuꝫiuriſditione appellari poteſt ſecus ſi ſine iuriſditioneniſi modum excedat. tunc enim poteſt recuſariniſi datus ſit de partium conſenſu. ¶ Nota primoꝙ a iudice poteſt appellari non autem ab auditoreniſi modum excedat ⁊ dicitur auditor is cui commitūtur media cauſe ſine iuriſditione. iudex uero dicituris cui committitur articulus iuriſditionalis puta ueltota cauſa uel principium uel finis ⁊ declara hūc tex.ut plene ſupra dixi in glo. ſuper. uer. ꝙͣ executorem.¶ Nō. ſecundo ex hoc ⁊ ex tex. ꝙ media cauſe expediri poſſunt ſine iuriſditione: nō tamē intelligo ſemper qꝛ in prefixione termini ⁊ citatione ac interlocutōnibus requiritur iuriſditio. ut ī. l. a procedentē. C. dedila. ⁊ qd̓ ibi noͣ. facit quod noͣ. gl. ī. c. cū cā. sͣ. e. ⁊. c.prudētiā ubi pꝫ ꝙ citatio ē iuriſditōis. un̄ ītellige tex.de articulis cauſe ⁊ de nuda receptione teſtium uel d̓calculo rationis ⁊ ſimilibus. ¶ Item noͣ. h̓ exp̄ſſumtex. ꝙ deputatus ad nuduꝫ miniſterium poteſt ut ſuſpectus recuſari quod d̓clara ut plene dixi. sͣ. c. c. ſuꝑtex. ¶ Itē nō. ꝙ deputatus de partiū cōſenſu nō pōtrecuſari quod intellige niſi ex noua cauſa ut. sͣ. e. c. iſinuante. ¶¶ Op. cōtra tex. nā uidetur ꝙ ab auditorenon ſit neceſſaria appellatio: qꝛ ſi modum exceſſit ꝓceſſus eſt nullus: qꝛ contra formam mandati ut in. c.cum dilecta de ℟p. So. dicit abb. ꝯtrarium ꝓcedereqn̄ contra formam procederet: ſecus ſi ultra. nam tūcdebet appellari ne pars uideatur tacite prorogare poteſtatem illius ut. jͣ. eo. c. cū olim. ¶ Noͣ. hoc dictumqꝛ neſcio alibi ꝙ poteſtas non habentis iuriſditioneꝫpoteſt prorogari de re ad rem etiam per tacitum conſenſum: ſed dubito an dictum ſit uerum: tene tamenſemper menti: qꝛ doc. non reprobant aperte: non tamen placet mihi illa differentia an contra formam ul̓ultra ſit proceſſum: quia ubi datur certa forma pariaſunt procedere contra formam uel preter ſeu ultra utin. c. prudentiam. sͣ. eo. ⁊ ibi dixi ⁊ ideo ſolum eſſetfiendi differentia utrum forma concernat utilitatempublicam uel priuatam partium. nam primo caſu nōpoteſt remitti per conſenſum partium. ſecundo ſic utin. c. fi. jͣ. eo. et no. dixit Inno. in dicto. c. prudentiaꝫ⁊ ideo tunc neceſſaria eſt appellatio ne partes tacendo uideantur renunciare forme date per iudicem inearum fauorem et notabis hoc ſemper: et habet locum etiam in nudo miniſterio ut h̓ ſecundum unumintellectum. Item dic ꝙ appellatio poteſt eſſe utilisetiam ſi actus eſſet nullus ut ſaltem cuitetur grauamen facti. nam ⁊ a ſententia nulla poteſt appellariut in. c. dilecto de appel. ⁊ nō. in. l. ſi expreſſim. ff. deappel. ¶ In glo. in uerbo ſtatuimus ibi ſed conſulendo dixit. hoc dicit. glo. qꝛ de neceſſitate nō tenetur iudex in commiſſione habere conſenſum partium licetpartibus ſit ius ſaluum recuſandi ſubdelegatum ſeuauditorem ut probat̉. jͣ. eo. §. quē uero. ¶ Et ex hacglo. ⁊ ex tex. no. ꝙ uerbum ſtatuto quandoqꝫ importat conſilium ⁊ nō preceptum ⁊ hoc quando materianon eſt neceſſaria ut hͨ. ¶ In glo. in uerbo recipiatur ibi de conſenſu partium eſt eligendus ſentit hecglo. ꝙ aſſeſſor debet eligi de conſenſu partium ſi partes conuenire uolunt: ſed hoc non probatur hic licetglo. allegat argumentum niſi conſultiue. unde potius probatur ꝯtrarium. naꝫ ſi delegatus poteſt deputare auditorem ſine conſenſu partium ut. sͣ. dixi ⁊ ꝓbatur. jͣ. eo. §. quē uero fortius poteſt ſibi eligere aſſeſſorem cum officium aſſeſſoris principaliter uerſetur in conſulendo iudici ī his que ſunt iuris ut. l. i.⁊ quod ibi noͣ. ff. de aſſeſſo. Et hanc partem tenet h̓Inn. dicens iudicem poſſe eligere quē uult maxīe cūex facto eius teneat̉ ⁊ noͣ. hoc uerbū pro hoc. l. i. ⁊. l.nullus iudicum ⁊ quod noͣ. ī eis. C. de oſ. aſſeſſo. ⁊ad p̄dicta uide tex. ī. c. ſtatutū. §. aſſeſſorē de ℟p. li.vj. ubi ēt hr̄ oc ſalario conſtituēdo ꝓ aſſeſſore ⁊ qd̓noͣ. ſpe. ī. ti. de ſalarijs. §. fi.¶ PorroContinuatur ad precedētia. Suprauiſum eſt an ⁊ quādo a ſubdelegatopoſſit appellari. nunc ſubijcit ad quē ſit appellanduꝫ⁊ hoc dicit ī ſumma. A ſubdelegato non in totum appellatur ad ſubdelegantem non autem ad primū delegantē. ſecꝰ ſi in totuꝫ. h. d. uſqꝫ ad. §. quem uero.Nō primo ꝙ delegatus pape poteſt in totum iuriſditionem ſibi commiſſam alteri ſubdelegare poteſtetiam pro parte: ſed primo caſu nō remanet iudex ſecundo ſic. ¶ Nō. ſecundo ꝙ cui ꝯmittit̉ articulꝰ medius .i. articulꝰ nō iuriſditionalis ꝓrie nō poteſt dici cognitor nec executor ſꝫ auditor: qꝛ habet potiꝰ audireꝑtes ꝙͣ in eas iuriſditionem exercere uel cauſe cognitionē inter eas aſſumere. ¶ In gl. in uerſi. tranſfertibi qꝛ illaꝫ nō habet ex ꝯmiſſione: ſed a lege ⁊c̄. hecratio referenda eſt ad primum dictum glo. ⁊ non adſecundum.