ī gl. Et ex h̓ ⁊ ex gl. noͣ. pͥº ⁊ tene mēti qꝛ neſcio alibiꝙ tertiꝰ ꝯparēs ꝓ ſuo ītereſſe pt̄ recuſare iudicē ſi hꝫcām legitimā eū recuſandi. nā exqª admittit̉ ꝓ ītereſſeſuo. ut ī. c. ueniēs. ij. d̓ teſti. ⁊. c. cū ſuꝑ d̓ re iud. ergodebēt audiri oēs defēſiōes ſue. ar. ī. c. cū īter d̓ excep.⁊ n̄ tradas h̓ obliuiōi. ⁊ h̓ ēt ſequit̉ h̓ do. An. ⁊ do.Car. ¶ 3º noͣ. tres cās legitīas recuſādi iudicē. ¶ Prima ſi ꝑs recuſās hꝫ cām cū iudice tanꝙͣ cū priuato.⁊ nō. bn̄ h̓ dictū. nā ex materia litigij ſolēt cauſari inmicitie. ad h̓ qd̓ le. ⁊ nō. ī. c. ī lr̄is. ⁊. c. itē cū quis dereſti. ſpo. ⁊ nō. ꝙ hoc ꝓcedit ēt ſi cauſa ſit īter iudicēut pͥuatū ⁊ dignitatē recuſātꝭ. un̄ recuſās pōt ī cā ꝓpͥadice̓ iudicē ſuſpectū qꝛ hꝫ cām cū dignitate ſicut cōtingebat hic. nā iſte. R. ꝓprio iure ſuo ꝯparebat ⁊ tn̄recuſabat ep̄m qꝛ habebat cāꝫ cū monaſterio ſuo qd̓bn̄ noͣ. ¶ Scd̓a cā recuſatōis cū iudex noluit exercer̄cū parte actū humāitatis ⁊ pacis qui ſolꝫ exerceri cuꝫalijs qui ſūt ī pari gradu cū ꝑte recuſāte. nā iſte ep̄sfuit recuſatꝰ qꝛ noluit admitte ad oſculū pacꝭ iſtū. R.p̄tēſū abbatē. ¶ Ex hoc noͣ. ꝙ ep̄s ēt prelatos īferiores dꝫ admitte ad oſculū pacꝭ ẜꝫ ꝯſuetudinē loci. Etex hoc noͣ. unū modū p̄ſumēdi inimicitiā. ſi ergo ī eccl̓ia qn̄ dat̉ pax nō uult unꝰ admittere aliū ad oſculūpacis ẜm ꝯſuetudinē ille p̄ſumit̉ inimicꝰ. ¶ Tertiacā cū iudex minatꝰ fuit ꝑti ꝙ ſibi noceret ſi poſſꝫ. Etſic noͣ. ꝙ mine iudicis ꝓbāt iuſtā cāꝫ eū recūſādi. Adde qͣrtū caſū noͣ. cxͣ gl. ſiqͥs .ſ. n̄ ul̓t aliū ſalutare. uidead hͦ gl. ī. c. adrianꝰ. lxiij. di. ⁊ d̓ plurimis alijs cāis recuſādi iudicē uide ī locꝭ ad quos remiſit ī cāꝫ. el. ij. sͣ.eo. Nūc uenio ad nobilia. Et pͥº noͣ. ꝙ cū qō v̓tit̉ īter platū ⁊ capl̓m non ē neceſſe ut det̉ curator capitulo ſꝫ ipſū capl̓m ꝑ ſe uel ꝑ aliū pt̄ eſſe ī iudicio. ⁊ tenemēti ad hoc iſtū tex. qꝛ nemo ad hoc eū allegauit. fac̄ad ea q̄ dixi ī. c. edoceri de ℟p. ¶ Scd̓o noͣ ꝙ cl̓a ſiambo nō poterit ītereē ⁊c̄. uerificat̉ ēt dato īpedimēto recuſatiōis. un̄ ſi alter legitime recuſat̉ uerū ē dice̓ꝙ ābo nequeūt ītereſſe ſimul. ¶ Noͣ. 3º ibi ꝑ ꝯn̄tiamꝯfeſſus ⁊c̄. ꝙ qͦs dicit̉ ꝯfiteri tacite oīa q̄ reqͥrunt̉ adactū quē qͣs exercet ⁊ oīa conſecutiua ⁊ acceſſoria adactū. un̄ ꝯfeſſio ſit nō ſolū ore ſꝫ ēt ip̄o fcō. ad h̓. c. nl̓lus. jͣ. d̓ p̄ſcrip. ⁊ ī. c. eſtimāt. xi. q. iij. ⁊ facit iſte tex. ꝓdicto Inno. in. c. cū olī de cēſi. ⁊. c. cū uenerabilis deexcep. ꝙ ꝓducēs inſtr̄m ur̄ tacite ꝯfiteri oīa ꝯtēta īinſtr̄o. ¶ Itē noͣ. ꝙ habilis aſſociando ſibi īhabilemad actu ad quē eū habilitare nō pōt nihil agit ⁊ hocſaltē ꝓcedit ī iudicialibꝰ ut hic. ¶ Itē noͣ. ꝙ ad ualiditatē actꝰ uolūtas ⁊ ptās debēt ſimul cōcurrere. ubi ātſibi aduerſant̉ nihil pōt ualidū explicari. ⁊ ad h̓ quotidie all̓gat̉ iſte tex. ¶ Itē noͣ ꝙ ī diuiduis īutile uitiatutile. ¶ Ultīo noͣ. illā regulā q quotidie allegat̉ ꝙ ſifacio actu que facere nō poſſū nō ualet ēt eo mō quopoſſum qꝛ qd̓ uolui nō potui ⁊ qd̓ potui nolui. ⁊ eſtiſta regula cōtra aliā regulā q̄ hꝫ ſi nō ualet qd̓ agout ago ualeat ut ualere pōt. ut ī. c. unico de deſpon.īpu. li. vj. ⁊ ī. l. ſi tam anguſti. ff. de ẜuit. ¶ In gl. ij.ī fi. ⁊ ex h̓ intellectu glo. nō ꝙ ſi iudex ꝓpoſita exceptione ꝓcedit ad ulteriora ur̄ interloqui ꝯͣ exceptionēꝓpoſitā ita ꝙ ex hͦ ſolo pōt qͦs appellare qꝛ ꝑinde ēac ſi expreſſe iudex fuiſſet interlocutꝰ ꝯͣ exceptionē. etdicit Abb. h̓ eſſe h̓ expreſſū. idē le. ⁊ nō. ī. c. ex parte.M. el. ij. de appel. ſequit̉ Bal. in. l. a ꝓcedēte. C. dedila. Hoſti. tn̄ dicit h̓ ꝙ nō ē curādū qꝛ ī integra nonreperiebat̉ ꝙ iſti fuerūt īterlocuti. ſatis .n. ē ꝙ hic īuenit̉ ſꝫ utrūqꝫ dictū ſaluari pōt. ¶ In gl. fi. ꝓ declarāda maͣ huius glo. ⁊ totiꝰ tex. capio ꝯͣrium formatū infi. glo. tanꝙͣ magis urgēs in materia. Et opponiturꝯͣ tex. de. l. i. §. i. ff. quod cū fal. tu. ubi dr̄ ꝙ ſi uerustutor preſtitit auctoritatem pupillo una cuꝫ falſo tutore ualet actus ex perſona ueri tutoris nec inficit̉ actuspropter admixtionem inhabilis ⁊ falſi tutoris cuiuscon. rariuꝫ dicit̉ in tex. nam abbas ⁊ ep̄s erant deputati cū clauſula ꝙ ſi ambo ⁊c̄. ⁊ ep̄o ltīe recuſato extitit ꝯditio clauſule ⁊ ſic iuriſditio ī totū fuit ꝯſolidata īꝑſonā abbatis. ergo ex ꝑſona ſua debuit tenere ſnīanō obſtāte ꝙ ꝓceſſerat cū ep̄o recuſato. So. ex glo.iſta colligūt̉ due ſolutōes qͣs d̓clarādo ⁊ āpliādo ſubijciā. Prima ſol̓. ꝙ ī ꝯͣrio qͥlibet tutor hꝫ ſolidā ptātemita ꝙ qͥlibet ꝑ ſe potuiſſet īterponē auc̄teꝫ iō uerꝰ tutor ꝓcēdēdo cū falſo nō ꝓceſſit tāꝙͣ hn̄s ptātē ꝓ ꝑtelꝫ tanꝙͣ hn̄s ſolidā ptātē merito ꝓcedit r̄gula utile ꝑīutile nō uiciat̉. ut ī regula utile. li. vj. Sꝫ ī caſu nr̄o d̓naͣ delegatōis ē ut delegati nō hēant ptātē īſolidū ſedꝓ ꝑte ut plene fuit dcm̄. sͣ. c. prudētiaꝫ. iō abbas ꝓcedēdo cum ep̄o tanꝙͣ cum collega ur̄ uoluiſſe procedetāꝙͣ hn̄s ptātē ꝓ ꝑte ⁊ nō ī totū. ſnīa .n. cū ſit res īdiuiſibilis n̄ pt̄ uale ꝓ ꝑte. ⁊ hͦ ſo. ita declarata eſt ſatoptīa. Sꝫ ut nō deſint dicta ſcribētiū trāſeo ad ſolutionē ẜam gl. q̄ dicit ꝙ ī ꝯͣrijs uerus tutor ſciebat ſe ſolum eē tutorē. ⁊ ſic habent uoluntateꝫ interponendiauctoritatē in totū. Abbas v̓o h̓ credebat ep̄m habere ptātem h̓ ſo. lꝫ uera ſit in ſe diuinat tn̄ ad illā. l. i.Sꝫ ex hac ſolutione pōt ſingl̓r limitare iſte tex. ꝙ ſiuerꝰ iudex delegatus ſcit ſe hr̄e ī totū ptātē ſꝫ ad maioreꝫ cautelā uult ꝓcedere cū alio ꝙ tūc tꝫ ſnīa ex ꝑſona ip̄ius lꝫ poſtea reperiat̉ aliū fuiſſe īcompetēte.Et nō h̓ dc̄ꝫ qꝛ nemo aperit. Ex qͦ pt̄ ſumi noͣ. ⁊ ſingularis theorica cuꝫ dubitat̉ an alt̓ ex delegatis hēatptātē ut īdubitatꝰ delegatꝰ ꝓteſtet̉ ꝙ ītēdit ꝓcedē ſolus īꝙͣtū ſolus hēat ptātem al̓s aūt cū collega. nā exh̓ ceſſat rō ꝯͣrietatis īter uolūtatē ⁊ ptātē de qͣ in lr̄a.⁊ ceſſāte rōe ceſſat diſpoſitō. l. cum pr̄. §. dulciſſimisde lega. ij. ⁊. c. cū ceſſāte de appe. l. adige. §. ꝙͣuis. ff.de iurepā. Itē ex p̄cedēti ſolū. glo. īfero ad aliā noͣbileꝫ limitationē ad iſtū tex. ut nō ꝓcedat ī pl̓ibus ordinarijs ſi uerus ordīarius ꝓcedit cū falſo qꝛ ordinarijhn̄t ptātem inſolidum. ut. l. unica. ff. de offi. ꝯſu. ⁊ dixi. sͣ. c. prudētiā. ⁊ ſic qͥlibet ur̄ ꝓcedē tāꝙͣ hn̄s ſolidāptātē. Tertia ſolutio exͣ glo. ponitur ꝑ Hoſti. dicēs ꝙh̓ fuit error iuris. ſꝫ ī. l. i. fuit error facti iō ignorantiaexcuſat ibi ſꝫ n̄ h̓. ut ī rl̓a ignorātia facti d̓ re iur. ī vj.⁊ in. l. regula. ff. de iur. ⁊ facti igno. ⁊ ꝙͣꝙͣ h̓ ſo. nō īpugnet̉ ꝑ doc. mihi tn̄ nō placet. qꝛ aꝑte iſte tex. exrōne ſui īnuit ꝯͣriū. nō .n. h̓ pōderat̉ ignorātia ꝓbabilis ſed uolūtas abbatis qͣ ꝯdicebat ptāti ip̄ius. det̉ergo qͣliſcūqꝫ ignorātia exqª. iſte nō habebat uolūtatē niſi ꝓcedēdi ꝓ ꝑte ſēper habet locū rō lr̄e. ⁊ ꝓ h̓allego. l. qͥ ī aliena. ⁊. l. ſi is ad queꝫ. ff. de acqͥ. here.ubi error ī facto ꝯͣdicēs uolūtati īficit actū qͦ gerit̉ itaut nō ualeat eo mō qͦ uale̓ pōt. un̄ ſiqͥs putat ſe filiūfamilias cū ſit ſui iuris ⁊ adijt hēditateꝫ iuſſu prīs n̄acqͥrit pr̄i cū n̄ ſit ī ſui ptāte. nec ſibi qꝛ noluit. ⁊ plenius de hͦ ī dictꝭ. ll. Quartā ſo. poſuerūt qͥdā ut h̓ refertIo. an. ſuꝑ tex. dicētes ꝙ ordīarius bn̄ pōt ſibi aſſociare nō iudicē ſꝫ delegatꝰ nō ut h̓. Quītam ſolutiōeꝫponit Ia. doc. antiquus dicēs ꝙ ſnīa abbatis h̓ corruit nō qꝛ ſociauit ſibi inhabilē ſꝫ qꝛ nō detulit appellationi ltīme īterpoſite a ſuo collega. Et pōderat tex.ibi an̄ꝙͣ appellaret̉ ab eo ⁊c̄. h̓ ſo. lꝫ ſit uera in ſe n̄ tn̄ꝯgruit rōi q̄ ſubijcit̉ ī tex. q̄ fūdat̉ ſuꝑ ꝯͣrietate uolūtatis ⁊ ptātis. nec plꝫ Hoſti. qꝛ ordīarius ul̓ delegatꝰ poſſit ſibi aſſociare īcōpetētē ſed aſſeſſorē ſeu ꝯſultorē ſicut ī. c. ſtatutū. §. aſſeſſorē d̓ reſcrip. li. vj. dicit tn̄ ꝙ ſiaſſociat ſibi iudicē icōpetētē ex ignorantia facti tꝫ qd̓agit̉. ar. ī. c. ad ꝓbandū de re iudi. ⁊ ī. l. barbarius.ff. de offi. pre. ⁊ in. d. l. i. ſecus ſi iuris ignorantia ut h̓⁊ noͣ h̓ dicta. ſūt .n. multū noͣnda ī practica ꝑꝑ auc̄teꝫHoſti. ſꝫ ego tenerē id qd̓. sͣ. dixi. poſt glo. ut non ſitdr̄ia inter ignorātiaꝫ facti ⁊ iuris. In h̓ tn̄ pōt ſic diſtīgui ꝙ aut loqͥmur in factis uniuerſitatis. ⁊ tūc tꝫ actꝰrōe habiliū lꝫ ihabiles fuerīt admiſſi ignorāter ul̓ ſciēter. ⁊ iō ſi canonici non conſtituti in ſacris admittuntur ad capl̓ꝫ ꝯͣ cle. ut hi qui de cta. ⁊ quali. ualebit tn̄