Teſtimoniū ferre tenetur quis aliquando requiſitusaliquando non requiſitus. ¶ Primo requiſitus au-ctoritate ſuperioris ſui. cui in hiis qui ad iuſtitiā ꝑtinent. obedire tenetur ⁊ in hiis in quibus ſecundumordinem iuris ab eo teſtimonium exigitur. puta ī manifeſtis ⁊ in hiis de quibus infamia preceſſit non auteꝫ de occultis nec de quibus non eſt infamia. Secundo requiſitus auctoritate alicuius nō auctoritate ſuperioris cui obedire tenetur. ſed etiā tunc ſcilicet quā-do requirit̉ teſtimonium ad liberandum homineꝫ uelab iniuſta morte ſeu pena quacunqꝫ uel a falſa infa-mia uel etiam ab aliquo damno tenetur homo ad te-ſtificandum. ¶ Tercio ſi in iſtis caſibus precedentibꝰiam dictis etiam non requiritur teſtimoniuꝫ alicuiustamen tenetur facere quod in ſe eſt. ut veritateꝫ denūciet alicui. qui ad hoc poſſit prodeſſe. ¶ Quarto ſu-per hiis que pertinent ad condemnationem alicuiusnon tenetur aliquis ferre teſtimoniuꝫ. niſi quando aſuperiori compellitur ſecundum ordinem iuris licite.quod dicit̉ propter clericos qui ad hoc cogi nō poſſunt. Tenetur preterea teſtis ueruꝫ dicere. ⁊ veritas nōeſt vendenda. Sed teſtes aliquando aliquid acciperepoſſunt non quaſi precium teſtimonii. ſed quaſi ſti-pendium laboris ⁊ expenſas uel ab utraqꝫ parte uelab ea qua inducuntur. De hac materia etiā habes ſu-pra capitulo decimo. §. iii. iiii. v. vi. Accuſare auteꝫ te-net̉ quis quando peccatum rei eſt tale ꝙ vergat ī ml̓titudinis corruptelam corporaleꝫ ſeu ſpiritualem. etquando probari poteſt ſufficienter. Sī autē non uergar in nocumentum multitudinis. aut ſi probari