loquēdo de facto perſone de actione ⁊ de pn̄ti tunchō pōt de ſe certā dare ſnīaꝫ quo ad genꝰ operis boni uel mali uel indifferentis. Tercio loquēdo quo adperſonam. tūc de malo p̄t hō iudicare ſꝫ de bono nōniſi fuerit ex ſpeciali grā data a dn̄o. ſicut quādo dixit Apoſtolꝰ. Certꝰ ſum ꝙ nec mors ⁊cͣ. me ſeparabūta caritate xp̄i. Pōt tn̄ ut prius dictū ē haberi cercitudo confidentie. Quarta dubia de propriis factis inpartem deceriorem ſunt interpretāda quo ad ſuſceptionem penitentie. Hec āt interpretari nō eſt affirma-re uel iudicare ſimpliciter. ſed ſe gerere circa dubiū acſi deteriꝰ contigiſſet. Quinta nullus in hac uita iudi-candus eſt tanqͣꝫ dignus inferno. quia ſpūs ſcūs oꝑatur ſubito. Finaliter igit̉ in alieno hoīe ut plurimumfacta non perſona ſunt a nobis iudicanda.De accidia. capitulū. viii.¶ Ccidia ẜm Tho. ē triſticia de ſpūali bono inqͣꝫ-tum eſt diuinū. ad quod quis de neceſſitate ce-net̉ ut quādo rō ꝯſentit in fugam ⁊ horrorem ⁊ deteſtationem boni diuini. carne ōnino ꝯtra ſpūm p̄ualēte. ⁊ eſt ex ſuo genere peccatum mortale. Vnde etiamDamaſce. eam diffiniens dicit. Accidia ē triſticia ag-grauans. que .ſ. ita deprimit̉ animum hoīs ut nihil et̄agere libeat boni ſpūalis ad quod de neceſſitate tenetur. Hocat Alex. ꝙ ſpūale dupliciter capit̉. Vno mōgeneraliter pro omnibus preceptis dei ⁊ prohibitionibus. Secundo modo ſpecialiter prout reſpicit ſolūilla oꝑa que ordināt ī deū per ſe ſicut ſunt orare pſallere legere ⁊ hmōi. ⁊ hoc mō ſpūale laborioſuꝫ determinat ſpēm peccati in accidia. Primo enim modo nō

IOE