Tercius ſi eſt contra deum ut quando fit in doctrinareligionis. Eſt autem mendacium pernicioſum peccatur mortale per ſe. PPrimo ſi contra bonum dei fit indoctrina fidei ⁊ hoc eſt grauiſſimū. Secundo quā-do fit circa aliquid cuius cognitio pertinet ad hominis bonum puta ad perfectionem ſcientie ⁊ informationem morū que ſunt de neceſſitate ſalutis. quia in-feredamnū falſe opinionis. ¶ Tercio quando fit innocumentum proximi notabile. aut quantuꝫ ad perſonas aut quantuꝫ ad diuicias. aut quantum ad fa-maꝫ. Quarco quando quis mentitur in iudicio vbi ex officio tenetur dicere vericateꝫ. ¶ Quinto quādo quis mentitur docendo ſeu in doctrina ad quamex officio tenet̉. Officioſum mendaciuꝫ eſt pctm̄ mortale. ſed per accidens ratione ſcandali uel cuiuſcunqꝫdamni conſequentis notabilis. dū ſcilicet aliquis nōveretur propter ſcandalum publice mentiri. ¶ Iocoſum mendacium eſt peccatuꝫ mortale per accidēs quādo quis mendaciuꝫ iocoſum iuramēco affirmat quiatunc periurium eſt. Alias mendaciuꝫ ſemper eſt peccatuꝫ veniale ad minus. Hegando veritateꝫ ſcienter iniudicio quis peccat. etiaꝫ quando aliquis eſt reus FAccuſatus enim tenetur iudici ueritateꝫ exponere quāab eo ſecundum formaꝫ iuris exigit̉. Ideo ſi ſic confi-teri noluerit veritatem quam dicere tenetur. vel ſi eaꝫmendaciter negauerit morcaliter peccat. Si uero hocexquirat quod non poteſt ſecundum ordinem iurisnon tenetur ei accuſatus reſpondere. ſed poteſt uel ꝑappellationem vel aliter licite aliquo alio modo ſubterfugere mendacium tamen ſibi dicere non licet. F

265