alicuiꝰ ciuitatis. nō obligat̉ qͣſi iuramēto ad ẜuādeilla que ciuitas ſe ſeruaturam prius iurauit tenet tamē ex quadam fidelitate conciuibꝰ ut fiat particepsonerum eorum ¶ Canonicus etiam qui iurat ſe ſerusturum ſtatuta edita in aliquo collegio non teneturex iuramento ad ſeruandum futura ſtatuta que d̓ nouo fiunt niſi intenderit ſe obligare ad omnia ſtatutapreterita ⁊ futura. Tenet̉ tamen ſeruare ea ſtatuta exvi ſtatutorum que habent coactiuam uirtutem. Quicunqꝫ uero ex lapſu lingue falſum iurat. ſiquidem aduertat ſe iurare ⁊ falſum eſſe quod iurac non excuſata peccato mortali. Si autem hoc non aduertat nō uidet̉ habere intentionem iurandi. ideo a crimine per-iurii excuſatur. ¶ De exigentibus uero iuramentumſciendum. ꝙ ſi aliquis exigit iuramentuꝫ tanqͣꝫ perſona publica ſecundum ꝙ exigit ordo iuris ad petitionem alterius non uidetur eſſe in culpa. ſiue ipſe iuramentum exigat ſiue ſciat eum falſe iurare ſiue verum.quia non uidecur ille exigere. ſed iſte ad cuius inſtantiam exigit. Qui autem exigit iuramencum pro ſeip̄opropria ſponte ⁊ tanqͣꝫ priuaca perſona ⁊ neſcit aliūiuraturum falſuꝫ ⁊ ideo dicit ſibi. Iura mihi ut fidesei ſit non eſt peccatum. Sic etiam quando per ſe aliꝗsexigit iuramentum ⁊ tamen non ſemper ſcit alium iu-rare uerum uel falſum. ſed quādoqꝫ dubicat de facto⁊ credit eum uerum iuraturum. ⁊ tunc ad maiorē cer-titudinem iuramentum exigit non eſt peccatum Si atꝗs ſcit eū feciſſe .ſ. ꝯtrariū eiꝰ qd̓ inrac ⁊ cogit eum iurare homicida ē. Poſtremo ꝑuerſum iuramentū ē qͥn̄