iudicandum ⁊ ꝑmittit tranſire tempus quo poſſet deliberare. Quod cum percranſierit ⁊ ſi nō uere cōſentictamen interpretatiue. ⁊ ē mortale peccatū. Vn̄ di. ſanctꝰ Tho. qui de ueritate anceqͣꝫ ratio delectationemperpendat aut nocumencū ipſius nō hꝫ interpretaci-uum conſenſum etiā ſi non reſiſtat. Sed qn̄ iā perpendit ratio delectatione inſurgente ⁊ de nocumēto cōſequēte utpote cū percipit hō totaliter ſe per hmōi delectationem in peccatum inclinari. ⁊ in p̄ces ruere ni-ſi expreſſe reſiſtac uidet̉ ꝯſentire. ⁊ cūc pctm̄ ad ratio-nē trāſfert̉ ut ꝑactū. qꝛ agere ⁊ nō ager̄ cū ꝗs dꝫ agere ad genꝰ actꝰ reducunt̉ ẜm ꝙ pctm̄ obmiſſiōis adpctm̄ actus reducit̉. Ad idē ē Bonauētura in. ii. dicēſTūc inducit mora tꝑis in ꝯſenſum interpretatiuū qn̄homo aduercens uel debēs aduertere periculū delec-tationis ueneree recente negligit eā reprimere. hoc aucem non eſt abſqꝫ contēptū ſalutis proprie pro eo ꝙdiſcrimini ſe exponit. Delectatio enim ſicut ſerpēs intrat ⁊ niſi reſiſtat̉ uenena diffundit per que ſpūs rationalis incurrit mortem culpe. Sicut ergo ſalutem ſuācorporalē negligeret qui ſerpentem iuxta ſe ſciēter collocaret. ſic in cali delectatiōe aduertēs periculū ul̓ debens aduercere uoluntarie uerſat̉ ⁊ exponit ſe diſcri-mini qn̄ negligit repellere. Quid āt ſit interp̄tatiuꝰ cōſenſꝰ ēc in aliis materiis dicit Cācel. Interp̄tatiuū cōſenſum tūc eē dicimꝰ dū habuit rō ſufficiēs tempꝰ deliberādi ⁊ refugiendi ea circa que uitāda eē ꝑuigil tenebat̉. Qualiter dicit lex forenſis? Qui tacet cōſentireuidet̉ dum vicꝫ repugnare deberet. Quinto ſequi poteſt terciū ul̓ quartū p̄dictorum aliꝰ gradus conſenſꝰ