⁊ eſt mendacium quo quis de ſe dicit aut fingit minora a ueritate declinans. puta quādo aliquis aſſerit d̓ſe aliquod uile quod in ſe non recognoſcit. uel negatde ſe aliquod magnum quod tamen percipit in ſeip-ſo eſſe. Ambitio eſt appetitus inordinatus honorisEt committit̉ tripliciter. Prīo per hoc ꝙ aliquis appetit teſtimoniū de excellentia quā non habet. Secū-do ꝙ honorem ſibi cupit nō referēdo in deū cum tn̄honor omnis hēat̉ a deo nō a nobis. qꝛ excellētia ōnis uera ē quaſi quoddā diuinū ī hoīe. Tercio ꝑ hocꝙ appetitꝰ eiꝰ in ip̄o hōre quieſcit. nō referēs hōremad utilitatem aliorum. id em̄ in quo hō excellit̉ dat̉ei a deo ut ex eo alijs proſit.¶ Ypocriſis fit qn̄ qs ſimulat perſonā boni ſeu uirtutē quācūqꝫ quā nō hꝫ.Intus em̄ malꝰ ē aut intencionē malā hꝫ. ſꝫ exteriꝰ ꝑſonam bonam oſtentat ⁊ ſic in ypocriſi duo ſunt. Dnum eſt defectus ſanctitatis quam quis nō curat habere. Aliud ē ſimulatio ipſius ſanctitatis. ſic ꝙ ſoluꝫcurat ſanctus apparere. ⁊ ad iſta intētio ypocrire fertur. Ypocrita em̄ dupliciter dicit̉. Vno mō ille cuiusintentio fert̉ ad duo. vicꝫ ut non curet ſanctitatē habere. ſed ſolum ſanctus apparere. ⁊ ſic proprie capit̉in ſcriptura. Secundo mō dicit̉ ypocrica ille qui in-tendit ſimulare ſanctitatem a qua deficit. Vnde quā-do aliquis per bōa opera que ſunt ex ſuo genere addei ſeruitium pertinētia non querit deo placere ſꝫ hominibꝰ ſimulat rectā ītentionē quā nō hꝫ ⁊ ſic ē ypocrita. Itē ſi qͥs iſta intentiōe habitū ſanctitatis uel religiōis aſſumeret ut ſe iuſtū oſtentaret qui tn̄ eo ſciente iuſtus non eſt talis eſſet ypocrita. Non eſt autem