Iohānis Ca. VGlo. ordi.Nico. de lyra

ſuū ⁊ ambulabat. Erat aūt ſabba aa tū ī illa die. Dicebāt gͦ iudęi illi qͥb ſanatꝰ fuerat. Sabbatum ē: nō li bcet tibi tollere grabatū tuuꝫ. Reſpōdit eis: Qui me ſanū fecit illecmihi dixit: Tolle grabatū tuuꝫ ⁊ambula. Interrogauerūt gͦ eum: dQuis eſt ille hō qͥ dixit tibi tollegrabatū tuū ⁊ ambula? Is aūt qͥ ed ſanꝰ fuerat effectꝰ neſciebat quiseēt. Ieſus āt declinauit a turbafcōſtituta ī loco. Poſtea īuenit eū sieſus in tēplo: ⁊ dixit illi: Ecce ſa­ hfnus factꝰ es: iam noli peccare: nenoto ieſu nō ē piger in annūciādo.deteriꝰ tibi aliqͥd ꝯtingat. Abijt il xa Fiſte nunciat ſalutē vt ſequantur: ſedilli econtra ꝑſequuntur.le hō ⁊ nunciauit iudęis qꝛ ieſuseēt qͥ fecit eū ſanū. Propterea ꝑ­ 11g ſequebāt̉ iudei ieſū: qꝛ hͨ faciebatin ſabbato. Ieſus aūt rn̄dit eis: miI ſapiētia ꝑ quā facit pater omnia.Pater meꝰ vſqꝫ mō oꝑat̉: et ego ni operor. Propterea gͦ magis q̨̄re­ obāt eū iudęi īterficere: qꝛ nō ſolū§quātū ad opinionē eoꝝ.ſoluebat ſabbatū: ſed ⁊ patrē ſuūF nō vt nos qͥ prēꝫ eū vocamꝰ: ſꝫ eqͣlē faciēs .ſ. d̓o.dicebat deū: equalem ſe faciensdeo. Reſpondit itaqꝫ ieſus et dilxit eis: Amen amen dico vobis p§. i. filius ẜm hoc ꝙ eſt homo nihil poteſt niſi qd̓pater dat ⁊ docet.n non poteſt filius a ſe facere qͥcqͣꝫniſi qd̓ viderit patrem facienteꝫ.

a Dicebāt gͦ. Iudei obſeruatores lr̄e neſciētes gr̄amīlex implet̉ q̄ ab oī ſeruili oꝑe .i. a pctō ceſſare iubet.vn̄ h̓ d̓r: Tol. gra. t. ⁊ am. b Nō licet. Nō calūniāt̉de ſalute qͥ ī ſabbato curāt aīalia ſꝫ de lecti portatione.c. Rn̄dit eis. Nō cedit obijciētibꝰ ſꝫ ſanatoris mādatꝭobediēs auctoritatē ſanationis ſue obijcit calūniātibꝰ.d Neſciebat qͥs ⁊cͣ. In turba poſitꝰ nō agnouit ieſū: ſꝫpoſt ī tēplo in qͦ docemur: vtqͥſqͥs vult ad viſionē dei ꝑuenire: fugiat turbā ſuoꝝ affectuum ⁊ neqͣꝫ hoīm: ⁊ adeattēplū interne oratiōis.e In tēplo. Nō ī turba ſꝫ ītēplo: qꝛ ſi gr̄aꝫ ꝯditoris cognoſcere volumꝰ: oportet vtꝯuēticula fugiamꝰ ⁊ tēplumefficiamur. f. Noli pecca.Innuit ꝙ ꝓpter pctā lāguebat: ſꝫ ip̄e ieſus illū ſicut exteriꝰ ita itus ſanauit. vn̄ premonet: ne iteꝝ peccādo grauiꝰ iudicet̉. g. Quia hͨ fa.in ſab. Quaſi ſolutor legisagēs ꝯͣ deū: qͥ reqͥeuit in ſabbato. ſex diebꝰ pͥmo oꝑatꝰ.Contra qd̓ ait ieſus: Nō ſexdiebꝰ tm̄ vt putatꝭ oꝑatꝰ eſtdeꝰ ſꝫ vſqꝫ mō oꝑat̉: qꝛ qͥ ſexdiebꝰ ꝯdidit noua: a qͥbꝰ reqͥeuit die ſeptīo: poſtea oꝑatur vſqꝫ ī finē gubernādo: ſuſtētādo: renouādo: ꝓpagando: vt permaneāt ꝯdita. Etcū ſemꝑ oꝑat̉ deus ꝯſtat ſacramētū eē qd̓ de requie ſabbati legit̉. h Ieſus auteꝫre. Quaſi ceci in lege cur mihi īuidetꝭ ſi hoīeꝫ ī ſabbatoſano: qͥ deꝰ cū pr̄e ſemperor. iPropterea er. Eꝑ oꝑe ſabbati nūc mainſidiāīpatrē ſuū deū dicit cū eum tātūmodo hoīemputarēt. Ergo īponunt ꝙ ſefacit eqͣleꝫ deo qd̓ eēt facererapinā: ſꝫ ipſe natꝰ eſt eqͣlis.k Rn̄dit itaqꝫ ieſus. Quiacōmoti ſūt de audita eqͣlitate eiꝰ quē putāt hoīeꝫ purū:cū deo patre: ſubdit ſe eſſe filiū eqͣlē patri eiuſdē volūtatis: eiuſdem ptātis: eiuſdemoꝑatiōis. In his aūt diſſerēdis: hͦ genere loquendi vtitur: quo mentes paruulorum poſſit excitare et ſi non implere: ⁊ quo mentes adultorum exerceantur ⁊ paſcātur. dicit enim de deitatefilij: Non poteſt a ſe facere niſi quod videt patreꝫ fa.⁊ demonſtrat ei pater. que omnia non ẜm litteram vtin hominibus fieret accipiēda ſunt: ſed myſtice. Illisautem hec ſecreta dicit vt conturbentur: vel vt forteturbati medicum querant. Propter nos etiaꝫ vt nobis ſcriberētur: que nō bene intellecta in errorē: beneītellecta ī veritatē ducerēt. Amen amen dico vobis. Agit hic de idētitate ſua cum patre: ⁊ minoritateſua ẜm hominē ⁊ quid in his faciat .ſ. vtranqꝫ reſurrectionē corporis ſcilicet et anime. m Non poteſt filius a ſe. Ita ſum equalis patri: vt nō ipſe a me ſꝫ egoſim ab eo. Non facit a ſe: nec poteſt a ſe qͥ non eſt a ſe:ſed ab eo facit et poteſt a quo eſt. n Niſi quod viderit. Idem eſt: filio videre patrem vel audire qd̓ eſſea patre. Uidere ergo facientē eſt eadeꝫ cum patre operari. Non enim hic dicit̉ quaſi alia faciat pater: aliaimitans filiꝰ ſicut ſolet in hominibus fieri: ſed eademſunt opera que operatur pater per filiuꝫ. vnde addit:Quecūqꝫ enim ille fecerit: hec ⁊ filiꝰ ſil̓r facit. hec eadem ⁊ nō alia ⁊ nō diſſimiliter ſed ſimiliter.Hec ⁊ ſil̓r

a Erat aūt ſab. Hic ꝯn̄r ponit̉ p̄dicti miraculi accuſatio. ⁊ pͥmo qͣꝫtūad ip̄m ſanatū. ſcd̓o qͣꝫtū ad ip̄m medicū. ibi: Interrogauerunt gͦ. Inpͥma ꝑte d̓r ſic: Erat aūt ſabbatū ī die illo: in qͦ nō erat licitū oꝑa ſeruilia facere. ꝓpt̓ qd̓ ſequit̉: Dicebāt gͦ iudei illi qͥ ⁊ ſanus factꝰ fuerat.b. Sabbatū ē: nō licet ti. tol. gra. tuū. Iſti falſū dicebāt: qꝛ oꝑa corꝑalia q̄ ſūt ad dei honorē bn̄ poſſunt fieri ī die ſabbati: ſicut ſacerdotes ī tēplo corꝑalit̓ oꝑabant̉.tēplū ornādo: hoſtias īmolādo ⁊ lauādo: ⁊ ꝯſimilia: vt d̓r Mat. xij. Portatio autē huiꝰ grabati erat ad magnificētia diuini miraculi: ſic̄ ⁊ mōilli qͥ miraculoſe de carceribꝰ vel hmōi liberāt̉:portāt cōpedes ſuos ad loca ſancta: ad manifeſtationē ſue miraculoſe liberatiōis: tn̄ alit̓ ſe excuſat ille ſanatꝰ. dicens: c Qui me ſanū fecitille mihi dixit: tolle grabatū tuū ⁊ ambula. q. d.ille qͥ me diuīa ꝟtute ſanauit: eadē virtute ⁊ auctoritate mihi p̄cepit: et ꝑ ꝯn̄s teneor ſibi obedire: nec ſū trāſgreſſor. d Interrogauerunt gͦ.Hic ponit̉ accuſatio medici. ⁊ pͥmo ī generali an̄cognitionē determinatā de ip̄o. ſcd̓o ī ſpāli ipſocognito. ibi: Poſtea. Quia enī ꝑ ſanātē eū iſteſanatꝰ ꝯueniēter ſe excuſabat. id̓o q̄rebāt de ip̄oſanāte: vt ip̄m ꝑſequerēt̉ ⁊ hͦ ē qd̓ ſeqͥt̉: Interrozauerūt gͦ eū qͥs eſt ille hō qͥ dixit tibi: tolle grabatū tuū ⁊ ambula. qͣſi dicerēt: malꝰ ē hō qͥ p̄cepit talia. e iIs aūt qͥ ſanꝰ fuerat effectꝰ neſciebat qͥs eēt. qꝛ diu lāguidus iacuerat: et ſic factaxp̄i ⁊ eius famā ignorabat. f. Ieſus enī decliiauit a turba ꝯſtituta in loco. dans exemplumaliqn̄ fugiēdi volētes calūniare: ⁊ nolēs ſe iactare de oꝑatione miraculi. g Poſtea. Hic ponit̉ accuſatio medici ī ſpāli habita cognitiōe deeo: ⁊ hͦ ē qd̓ d̓r: Poſtea īuenit eū ieſus in tēplo:qꝛ ad agēdū gr̄as de ſanitate ſibi collata frequētabat tēplū qd̓ ē locꝰ oratiōis. hEt dixit illi:ecce ſanꝰes iā noli peccare. Ex qͦ patꝫ ꝙ infirmitas illa fuerat ſibi ꝓpt̓ pctm̄ inflicta.i Ne deteriꝰ aliqͥd tibi cōtingat: incurrēdo penā eternā: qꝛ ī recidiuante fiūt nouiſſima peioraprioribꝰ. k Abijt ille hō ⁊ nūciauit iudeis ⁊cͣ.Dicūt aliqͥ ꝙ hͦ fecit malicioſe: ſꝫ hͦ nō ē verū: qꝛillos qͦs dn̄s ſanauit corꝑe: ſanauit ⁊ mente. vn̄de iſto dicit̉ infra. vij. ca. Totū hominē ſaluū feci in ſabbato: qd̓ etiā exprimit̉ hic ex verbo xp̄i.cum d̓r: Iā noli peccare. q. d. p̄cedēs peccatū eſttibi dimiſſum. Et ideo dicendū ꝙ iſte ſanatꝰ iuitbona intētione ad publicandū ꝟtuteꝫ xp̄i. Illiaūt qͥbus hoc nunciauit fecerūt inde dānū ſuū:ſicut ⁊ de alijs xp̄i ꝟtutibus. ideo ſequitur:Propterea ꝑſequebāt̉ iudei ieſū qꝛ hec faciebat ī ſabbato. tanqͣꝫ violatorē diuine legis: qd̓tn̄ erat faſum: vt viſum eſt. m Ieſus autem.Hic ponit̉ miraculi excuſatio. Circa qd̓ ꝯſiderādum ꝙ apl̓i fuerunt homīes puri. ⁊ ideo chriſtꝰexcuſauit eos de violatione ſabbati in ꝯfrication ſpicarū per exempla puroruꝫ hominū: ſic dauid ⁊ ſacerdotum: vthabet̉ Mat. xij. vbi iſta exempla diffuſiꝰ tractant̉. ip̄e aūt xp̄s erat hō⁊ deꝰ. ⁊ ideo aliqn̄ ſe excuſauit de violatiōe ſabbati ꝑ facta humana:vt ptꝫ Luc̄. xiij. vbi oſtēdit ꝙ in neceſſitate poterat bos leuari de puteo ī die ſabbati: ⁊ multo magis homo ſanari: vt habet̉ infra. vij. ca.Si circūciſionē accipit homo in ſabbato vt non ſoluat̉ lex moyſi: mihi indignamini qꝛ totū hoīem ſaluū feci in ſabbato. Aliqn̄ autē ſe excuſat ꝑ diuina facta: vt hic cū ſubdit̉: n Pater meꝰ vſqꝫ nūc oꝑat̉⁊ ego operor. Deꝰ enī non ſic ꝓducit res ſicut artifex domū: qꝛ domūfactā dimittit ⁊ non ꝯſeruat. ⁊ ideo domo facta ceſſat eiꝰ oꝑatio. deusaūt ſic ꝓducit res ꝙ eas ꝯſeruat in eſſe. ⁊ ideo lꝫ ſeptima die qͥeuerit anouis operibꝰ cōdendis: nō tn̄ quieuit a creaturis ꝓductis cōſeruandis. Pater ⁊ filiꝰ ſūt vnꝰ deꝰ. ⁊ ideo ſicut pater ꝯtinue oꝑat̉ in ꝯſeruatione ⁊ adminiſtratiōe rerū: ita ⁊ filiꝰ: ⁊ ſic xp̄s excuſat̉ ī ſabbato operando. Sꝫ qꝛ ex hac excuſatiōe ſequit̉ ꝙ xp̄s ſit eqͣlis deo pr̄i. ideo exhͦ ꝟbo magꝭ ꝑſequebant̉ eū iudei tanqͣꝫ blaſphemum: qꝛ blaſphemiaacrius punit̉ in lege qͣꝫ fractio ſabbati: ⁊ hͦ eſt qd̓ d̓r: o. Propter eaergo magis q̄rebat eū iudei īterficere ⁊cͣ. patꝫ lr̄a. ꝓpter qd̓ ꝯn̄ter ſe excuſat. dicēs: p. Amē amē dico vobis nō pōt filius a ſe ⁊cͣ. q. d. vosmihi imponitis legꝭ trāſgreſſionē: ⁊ hoc ē impoſſibile: qꝛ nō poſſū obliquari a regula veritatis diuine: qd̓ patet: qꝛ filius inqͣꝫtū deꝰ habetoīno eādē oꝑationē cuꝫ patre: ⁊ ſic non pōt ab eo obliquari. Sil̓r necinqͣꝫtū hō: qꝛ hūanitas xp̄i ē inſtrumētū ꝯiūctū ip̄iꝰ diuinitatis: et ſicnon poteſt

G

C

Gen̄. 2. a