¶ Cap. xxiij.Locet facere que
proximum ſuū diligit nec falſuꝫ teſtimoniū dicit de eo que diligit nec occidit nec mētit̉ illi quē diligit: nec ꝯcupiſcit rē illiꝰ quē diligit nec mulierē eiꝰinuadit Sicut odiū oē malū ſuggeritſic dilectio ōne bonum Unde ait apl̓sEſt fides q̄ ꝑ charitatē oꝑat̉ ¶ Autita Qm̄ de patre ⁊ filio onis ꝓphetarū et legis p̄dicatio exiſtebat: ꝑ quosꝓphetas agnoſcēs qͥs ꝓximū ſuū hocē filiū dei: ad primū vel maximū mādatū ꝑueniebat: vt diligēt dn̄m deuꝫmelius cognoſcens eum ꝑ ipſūCōgregatis aut phariſeis interrogauit eos ieſꝰ dicēs Quidvob̓ videt̉ de chro cuiꝰ filiꝰ ē? Ruderūt dauid Et dixit eis Quō gͦ dauidī ſpiritū dn̄m eū vocat ſi filiꝰ eiꝰ eſt?Iudei eſtimantes hoīeꝫ xp̄m tētabātnec enī tētaſſēt eū ſi eū filiuꝫ dei credidiſſēt Uolēs ergo eis chr̄s oſtēde̓qꝛ cognoſcebat fallaciā cordis eoꝝ etqͥa nō erat homo qͥ tentabat̉ ſed deꝰ:quē nemo poterat tētare Nec dicerepoterat manifeſte veritateꝫ de ſe nectace̓ Dice̓ enī nō potēat ne maiorē occaſionē blaſphemie inueniētes iudei:īſanirēt āplius Tace autē non poterat veritatē: qͥ ad hoc venerat vt veritatē ānūciaret Ideo talē īterrogationē eis ꝓpoſuit. vt eo tacēte ip̄a eiꝰinterrogatio: oſtēderet eis qͥa nō erathomo ſꝫ deꝰ dicēs Et quo dauid euꝫin ſpiritu dominū vocat? Nūquid poterat dn̄s eiꝰ eſſe: qͥ ex eo fuerat naſciturus? Puto hāc iterrogationē nonſolū cōtra phariſeos: ſꝫ etiā ꝯtra hētieos poſuit Nā ẜm carnē ve filiꝰ eratdauid: dn̄s autem ẜm diuītate Si gͦẜm carnē dixerunt chr̄m dn̄m dauidaut ẜm carneꝫ iuſſꝰ ē ſedē ad pr̄is dexterā ſic̄ heretici putāt eqͣlitatꝭꝭ. mēdaciū cōpone feſtinātes. nūquid criſtusdauid ſe filium denegaſſet niſi qꝛ poſt
dauid futurus eſſet Nā filius poteſtnobis eſſe qͥ poſt nos futurꝰ eſt Hn̄saūt nō poteſt eē niſi qui aut nobiſcuꝫeſt aut an nos ē Chr̄s gͦ ẜm carnē pꝰdauid ē: ẜm diuinitatē aut ante dauidErgo illū ſignificabat dn̄m ſuū. illumſignificabat iubēdū ſedere: qui iā tuncerat vnigenitus deiEt nemo poterat reſuōdere ei ꝟbū neqꝫ auſus eſt quiſqͣꝫ ex illahora euꝫ āplius īterrogare Confuſiomultoꝝ fc̄a fuerat diſciplina cūctorūNā ſi credimꝰ qꝛ oīa ibi ẜm dei ꝓuidētiā agebāt̉ ⁊ dicebant̉ Intelligimꝰ qm̄nō illis deſinētibus interrogare chr̄sdeſijt doce̓ ſꝫ chr̄s deſierat eos iā vlteriꝰ velle docere ideo et illi deſier̄t auſieſſe interrogare Nā qui mari t̓minūpoſuit: ip̄e audacie diaboli aduerſusſe agētis qn̄ voluit tunc fineꝫ poſuit¶ Capitulum xxiijUAc ieſus locutꝰ ē ad turbas ⁊ ad diſcipulos ſuos dicēs Suꝑ cathedrā moyſi ſederūt ſcribe ⁊ phariſei ⁊cͣ Omnia gͦ q̄cūqꝫ dixerīt vob̓ ſeruate et facite. ẜꝫ facta ꝟo eoꝝ ne faciatis. ¶ Poſtqͣꝫ dus impios ſacerdotesſr̄ ſe irruētes qͣi feras beſtias qͦdā ve.nabulo acutiſſimo reſponſionis proſtrauit ⁊ īcorrigibilē cōditioneꝫ eoꝝon̄dit Nā laici delīquētes facile emendant̉. clerici āt ſimmale euaſerit iemēdabiles ſūt Tūc cōuertit ẜmonē ſuū adppl̓m dicēs Suꝑ cāthedrā moyſi ſederūt ſcribe ⁊ phariſei vt illoꝝ ꝯfuſio adiſtorū fieret diſciplinā Infructuoſuꝫnāqꝫ ē ꝟbū ī qͦ ſic alt̓ ꝯfudit̉: vt alt̓ n̄erudiat̉ Nā et deꝰ nō ꝓpt̓ malos caſtigationē ſr̄ t̓rā trāſmittit ſꝫ ꝓpt̓ bonosScit eī qꝛ malos flagella nͤ corrigūtſed malos caſtigat vt corrigat bonos