¶ Capitulū ſextum.
quos ſic creauit vt nō ꝓ tꝑe videantur: ſꝫ vt in ꝑpetuo ſint; Qui intelligit qͥd eſt hō: nō deſpēat de deo Quiāt deſperat de deo. neſcit qͥd eſt: quiāhō in deuꝫ ⁊ deus in hoīe eſtNolite ergo ſoliciti eē dicētes qͥd manducabimꝰ aut qͥd bibemus. ¶ Deus eī hec in natura creauit.qͣſi regulā: terre mādans Producatterra herbā pabuli. ideo vult aut nonvult bonis ⁊ malis germiat: qꝛ terramīſtrare iuſſa eſt nō iudicare Bonuꝫaūt ⁊ malū nō in natura creauit. ſꝫ inarbitrio nr̄o poſuit. vt in qͦ voluerimꝰ ſimus Ideo bonis palma ꝓponit̉malis āt pena Que eſt gͦ ſapīa de eoeē ſolicitū quod ⁊ ſi ſolicitꝰ nō fue̓ishēbis. ⁊ de illo nō eē ſolicitū. de qͦ ſiſolicitus nō fueris ꝑdes? Nā eſcā etſi ſolicitꝰ nō fueris de illa īuenies: iuſticiā āt niſi ſolicitꝰ fue̓is n̄ app̄hēdes¶ Hec enī oīa qētes querūtQuia ī rebus hūanis fortunā credūteē nō ꝓuidentiā: neqꝫ iudicio dei vitas nr̄as gubernari eſtimāt: ſꝫ incerto dubio ⁊ euēti. deo merito timent.merito ſoliciti ſūt ⁊ deſperāt: qͣi neminē habeāt gubernantē Qui āt creditſe iudicio dei gubernari. n incerto duci euētu: eſcā quidē ſuā ī manu dei ꝯmittit: ſciens qꝛ neminē ſine volūtate⁊ iudicio dei. fames ⁊ nuditas occiditCogitat āt de bono ⁊ malo ſciens qꝛniſi ſollicitꝰ fue̓it. nec malū fugiet necbonū apprehēdet ideo dicit.t5e.lIIIIIIIIdei ⁊ iuſticiā eius. Regnū dei eſt retributio bonoꝝ operū ⁊ maloꝝ Iuſticia at eſt via pietatis ꝑ quā itur adregnuꝫ Si gͦ die ac nocte cogitas qͣlis eris ī gloria ſcorū vl̓ qͣlis erit īteritus impiorū ⁊ pcc̄oruꝫ. ncē̄ eſt vt aut
ꝓpter timorē territus recedas a malo: aut propt̓ deſideriū glorie excitatꝰfeſtines ad bonū ¶ Et ſi qͦtidie cogitaueis q̄ ſit iuſticia dei ⁊ qͥd odit ⁊ qͥdamat: ip̄a iuſticia oſtendet tibi vias ſuas Nā iuſticia ſic̄ odientes ſe fugit:ſic amātes ſe ſeqͥtur Nec eī daturi ſumus rōnē vtrū pauꝑes fuerimꝰ autdiuites: qꝛ nec fuit hoc in nr̄a ptāte: ſꝫſi bn̄ egimus aut male qd̓ in nr̄o iacꝫarbitrio Dictū eſt hoīeꝫ maledicta t̓ra in oꝑibꝰ tuis Uides ꝙ propt̓ peccata hoīꝫ maledicet̉ t̓ra vt nōᵉ germinet: bn̄dicit̉ āt cū oꝑa bona fecerimꝰˣTu gͦ quere iuſticiā: ⁊ nō tibi deeritpanis qm̄ ſic̄ ꝑ mala oꝑa fructus t̓reſb̓ducit̉: ſic ꝓpter bona abūdat Propterea dixit Querite regnū dei ⁊ iuſticiā eiꝰ: ⁊ hec oīa apponent̉ vob̓ Nolite gͦ ſoliciti eē in craſtinū Iā diximꝰqm̄ qd̓ dicit hodie. hoc ſolū ſignificatquod opꝰ hēmꝰ in vita nr̄a pn̄ti Ꝙat dic̄ cras. qd̓ ſuꝑ ncītatē ſuꝑfluū ēon̄dit Nihil gͦ curetis ſuꝑfluū hr̄e qͣꝫneceſſariū eſt vobis ī vita pn̄ti ad vitā qͦtidianā Ꝙ āt ſuꝑfluū fuerit qd̓ ēcras: curauit eē ¶ Ac ſi dicat Superflua qͣꝫtacūqꝫ congregaueris illa ſe ipſa curabunt te quidē nō eis fruēte:ip̄a āt inueniēt dn̄os multos: qͥ ea ꝓcurent ſic̄ placuerit eis Quid gͦ cuesde illis qͦrū ptātē alijs es dimiſſurꝰ?Sufficit emī diei maliciaſua Ac ſi dicat Sufficit tibi labor ⁊miſeria quā pateris ī vita ꝓpt̓ vſꝰ qͦtidianos qͦs neceſſarios hemꝰ Noliteſuꝑflue de ſuꝑfluis laborare ne laborquidē tuus fiat. fruitio āt alteriꝰ Valiciā āt dei ip̄am afflictioneꝫ appellatſollicitudinū putiū ⁊ laboꝝ Nō ſicutmanichei dicūt malū ip̄m creaturameſſe dei¶ Capitulū ſeptimū.