¶ Capitulū xix.

niſi cū magna violentia ⁊ virtute diabolus tenuerit in corde ipſorum: alligans eam delectationibus Ipſa eīcognitio dei a ſe excutit pondera peccatorū niſi in hoc mō quo diximusfuerint alligata In getibus aūt ſinelabore diabolus tenet pcc̄a. qꝛ nō ē cognitio dei q̄ excutiat pōdera peccatorū ſꝫ idolatria ip̄a quaſi gibbus retinet in ſe vniuerſa peccata: apta eſt enīad baiulandū pōdera pcc̄orū Dū enīſciūt gentes idola ſua neqꝫ audire neqꝫ videre neqꝫ intelligere q̄ agunt̉ neqꝫ iraſci neqꝫ vindicare poſſe: nō ſolūnō ſe abſtinet ab idolatria ⁊ nō ſe cōuertūt ad verū deū ſꝫ quotidie magisaddūt pcc̄a ſicut ait ſalomon ¶ Dein̄oīa aīalia qͣꝫuis terrā aſpiciāt. ſempertn̄ qn̄ voluerint pn̄t tollere collū adcelū: ſolus aūt camelus collū ad celūerigere nō pōt gibbo depreſſus Sicoēs pcc̄ores libenter quidē ſꝑ terraꝫadeunt. tn̄ qn̄ voluerint pn̄t ſe ꝯuertere ad celeſtē iuſticiā: gentes at nullo mō pn̄t ſe explicare ⁊ ad dīna cōuertere idolatria ſua curuati ⁊ exce cati Iō ſicut camelus neqꝫ deorſuꝫ recto collo aſpice̓ pōt. ſicut ceter a aīalianeqꝫ ſurſuꝫ ſicut hō ſꝫ inter ſurſuꝫ etdeorſuꝫ caput eius pēdet in medio: ita ⁊ gētiles. neqꝫ aīalibus aſſimilant̉ad plenū: ꝓpter hūanū ⁊ rōnabilē intellectū ſuū. neqꝫ hoībus ſunt ſimilesqꝛ nunqͣꝫ celeſtia ſꝫ terrena ſemꝑ appetunt ⁊ attēdunt. ¶ Dein̄ ſicut oīa aīalia eqͣlia hn̄t crura corpori ſuo. quātāenī hꝫ altitudinē corpꝰ vniuſcuiuſqꝫaīalis: tātā pene altitudinem ⁊ pedeshn̄t aut modice amplius Pre oībꝰ ātaīalibus multo amplius camelus altiores hꝫ pedes qͣꝫ corpus: hō āt eqͣleshꝫ pedes corꝑi ſuo Sic oēs viri iuſtiẜm ꝙ ſunt tales hn̄t ꝓpoſitus. cogitationes. actus. Pedes aīe ſūt ꝓpoſitusquibus de re trāſeūt in rem Unde ⁊

ꝓph̓a dicebat Dn̄e non eſt exaltatumcor meū neqꝫ elati ſūt oculi mei: neqꝫābulaui in magnis neqꝫ in mirabilibꝰſuꝑ me Itē apoſtolus Parco āt neqͥs exiſtimet ſupͣ id quod videt in me:aut audit ex me Pec̄ores aūt maioraꝓponunt qͣꝫ ſunt. ⁊ ꝓpoſitus ⁊ ſuoscogitatus ⁊ actus maiores faciūt. qͣꝫhn̄t virtutes: vt ſemꝑ videant̉ maiores eē qͣꝫ ſunt. maxīe at gentiles qͥ ſuper iſtā iactantiā quā hn̄t oēs hoīespcc̄ores ⁊ mudiales etiā ad ſecreta celeſtia extenderūt: ꝓpoſitꝰ ſuos ⁊ cogitatus: ⁊ actus ſuos volētes ſe oſtendere ſupͣ qͣꝫ erat eorū natura hūana ¶Adhuc ⁊ alia ratione gentes aſſimilantur camelo qm̄ nec ad plenū camelus immūdus eſt. nec ad plenū mūdꝰUūdus qͥdē qꝛ reuocat ⁊ ruminat. immūdus āt qꝛ nō habꝫ duas vngulasfiſſas Sic ⁊ gentes qm̄ vac̓ue ſt̓ necad plenū mūde fuerunt Dūde quidēfuerūt q ⁊ actus hēbant qui dei erāt.i. ruminabāt ⁊ ꝯuerſabātur rōnabiliter ẜm deū Sed cōuerſationē q̄ peseſt nō hn̄t diuiſam in duo. in fide ⁊ inoꝑa ſꝫ in oꝑa tantū ¶ Et ſicut camelipes ambulātꝭ. nō diſſipat terrā: ſꝫ cūſit mollis cōcordat ei ⁊ cōplectit̉ eamſic ⁊ cōuerſatio gentiū qͣꝫuis eſſet bona nō erat diſſipans terrā .i. naturamcarnalē: ſꝫ cōueniens erat nature carnali ⁊ ſcd̓m volūtatē ip̄ius erat Utaūt fiat manifeſtū qd̓ dicimus accipiamus exemplū qd̓ apud Iob dicit̉ deintelligibili equo ⁊ bellatore hoc mōIn iracundia inquit demolit̉ terramQui gͦ intelligibilis ⁊ bellator equuseſt chriſti: ip̄m in ſe portās ſeſſore: oēopus bonū ⁊ ſpūale qd̓ agit. in iracudia agit: nature ſue iraſcēs carnali: ineo ꝙ diſplicet ei maliuolētia carnis ⁊aduerſās ei ī delectationē carnis ſueqd̓ ait ⁊ diſſipat carneꝫ ſuam Namſi quis virtutes ſpūales exequitur