¶ De libello repudij.lxxv.
incōtinentiā hoīm Nā ſcd̓am quideꝫaccipere ẜm p̄ceptum apoſtoli eſt. ẜmaūt veritatis rōnem vere fornicatioeſt Sed dū ꝑmittēte deo publice ⁊ licenter ꝯmittitur: ſit honeſta fornicatio Propterea bn̄ dixit quia moyſeshoc ꝑmiſit: nō p̄cepit Aliud eſt ꝑmittere aliud eſt p̄cipere Quod enī p̄cipimus ſemꝑ placet. qd̓ aūt ꝑmittimꝰ nolentes p̄cipimus. qꝛ malaꝫ volūtatemhoīm ad plenū ꝓhibere nō poſſumus¶ Ame dico vobis quicunqͣ dimiſerit vxorē ſuā niſi fornicationis cā mechat̉. īs res ꝑ quas cauſas naſcitur ꝑ ip̄as abſoluitur Mr̄imoniū enī nō facit coitus ſꝫ volūtas⁊ ideo illud nō ſoluit ſeꝑatio corꝑisſꝫ ſeꝑatio voluntatis Ideo qui dimittit ꝯiugē ſuā ⁊ aliā nō accipit adhucmaritus eſt Nā ⁊ ſi corꝑe iā ſeꝑatustn̄ adhuc volūtate cōiūctus eſt Cū gͦaliā acceperit tūc plene dimittit Noergo qͥ dimittit mechatur ſꝫ qͥ alteraꝫducit Sicut aut crudelis eſt ⁊ iniquꝰqui caſtā dimittit. ſic fatuus eſt ⁊ iiuſtus qui retinet meretrice Nā patronus turpitudinis eius eſt: qui crimencelat vxoris Imitatores ergo debemus eſſe dei vt ſicut ille agit cū eccīa:ſic nos agamus cū cōiuge Ille eī nūqꝫ derelinquet populū. niſi ad gētilitate vel ad hereſim volūtarie trāſieritalias aut peccatem: caſtigat quidē tn̄miſereri nō ceſſat: dicēte ꝓph̓a Si dereliquerint filij eius legē meā viſitabo in virga iniuſticias eorū: mīam ātmeā nō diſꝑgam ab eis Sic ⁊ vir meretricē quidē dimittat: alias aūt malemorigeratā caſtiget ⁊ teneat ¶ Quō?Tribus modis Primū docēdo ẜmdeū Si aūt cōtempſerit timorē dei inꝓperando: vt vel hoīes erubeſcat Sinec pudorē ſentit freq̄nter ꝯfuſa: faciat illi qd̓ p̄cipit ſalomon Cor duruꝫ
baculo ꝑcute Crgo primū admone qꝫmultū ꝑficit doctrina iuſticie Dein̄ cofunde. qꝛ freq̄nter ⁊ pudor frenum eſtviciorū Tertio iuſtu eſt vt caſtigeturqͣſi ancilla: q̄ erubeſcere neſcit vt libera ¶ Aliter de galilea turbe in myſteriū gentiū ſecute ſunt dn̄ꝫ in finesiudee: ibiqꝫ curate ſūt Iuſte in finestranſierūt iudee. nec enī potuiſſent curari: niſi relictis finibus ſuis in finestrāſiſſent iudee: ſicut ſcriptū eſt in iſaia Et venient oēs gentes ⁊ dicēt Uenite aſcendamus in montē dn̄i ⁊ ī domū dei iacob: ⁊ annūciabit nobis viāſuā ⁊ ambulabimus in ea Et curateſūt gentes in finibus iudeorū: ad ꝯfuſionē ip̄orū quia gentes quidē ⁊ ī aliena ſecute ſunt chriſtū: Iudei aūt in finibus ſuis ꝯſtitutū tentauerūt ⁊ reppulerūt: ⁊ in fornicatiōibus ſuis corporalibus fornicationē ſua ꝯfeſſi ſuntſpūalem dicentes Si licet viro dimittere vxorē ſuā: quacunqꝫ ex cā; Quianō pōt aīo eſſe caſtus qͥ corꝑe eſt laſciuus: hoc eſt nō pōt deo eſſe fidelis qͥvxori ſue ꝑfidus ē: ſicut nec ex diuerſo conſcīam ſeruat: qͥ deo fidē nō ſeruat ſꝫ altera alterius fornicationis eſtaccuſatrix Nā ⁊ ſi interim nō p̄uaricatur laſciuus. tn̄ iā in eo ſtatutus eſtvt p̄uaricetur ſi corruptio ꝑſuaſiōisacceſſerit ¶ Et illi qui ẜᵐ carnē interrogabāt: q̄ pati merebant̉ ẜm ſpirituSi licet dimittere vxorē quacūqꝫ excā Chriſtus aūt rn̄dit eis ꝙ face̓ eosnō decebat dicens.Quicūqꝫ dimiſerit uxorēſuā niſi ob cām fornicatiōis ⁊ aliā duxerit mechatur. Sicut enī vxorē qͦcūqꝫ mō contra volūtatē viri agentēdignū eſt repellere: nō āt ē iuſtu qͣꝫtūad grauitate viri niſi ob cām fornicatiōis Sic ⁊ eccīa quocūqꝫ mō cōtrav̓olūtatē egerit chr̄i digna eſt abijci.k iij