¶ Capitulū ſextum.
¶ Sed ex tribus bonis prima eſt oratio: quia elemoſyna quidem de rebus exit. ieiunium autem ex corporeoratio āt nec de rebus nec de corporeſꝫ de aīa ⁊ de corde ꝓcedit Ideo prima ⁊ dignior duobꝰ ponit̉ media int̓duas: pͥma elemoſyna ſcd̓a oratio tertia ieiuniū ¶ Et qͣre elemoſyna an̄ orationē p̄cedit? Quia mediatrix ⁊ preparatrix eſt vie an̄ faciē oratiōis: vtpoſt elemoſynā ſeq̄ns oratio preparatū locū mīe inueniat apud deū Iō ātieiuniū ſequit̉ orationē. ꝙꝛ nōᵉ oratioieiunij eſt adiutoriū. ſꝫ ieiuniū orationis. ⁊ nō oratio fit ꝓpter ieiuniū ſꝫ ieiuniū fit ꝓpter orationē. Iō nō ieiuniū an̄ orationē p̄cedit ſꝫ oratio an̄ ieiuniū ¶ Tertia diuiſio Itē elemoſynā facere aut oratione aut ieiunare neſt oīm hoīꝫ ſꝫ tm̄ iuſtorū Qui āt peccat ⁊ elemoſynā fac̄ ꝑdit qd̓ fac̄ Proceſſato eī pcco pccoris datur elemoſyna. nō ꝓ occurrēte .i. qn̄ peītet nosqd̓ fecimꝰ: nō vt ꝑ pecuniā peccādi licētiā cōparemꝰ ¶ Itē ille orat qͥ iā n̄peccat: qͥ aūt orat ⁊ peccat. nō rogatdeū ſꝫ deludit deū Itē ille ieiunat qͥnō peccat. qui aut peccat ⁊ ieiunat. noad gloriā dei ieiunat. nec ſe hūiliat. ſꝫſubſtātie ſue ꝑcit Deniqꝫ cōſidera inſuperioribꝰ Ex qͦ cepit ieſus apoſtolis ſuis dare ſalutaria p̄cepta. nō ſtatīin pͥmis mādauit de elemoſyna. aut ieiunio aut oratiōe ſꝫ priꝰ expellit mala: poſtea introducit bona Scriptū ēnō occides. ego aūt dico ne iraſcarisScriptū eſt NNō ꝑiurabis: ego āt dico nec iurabis Scriptū eſt. Nō adulterabis: Ego aūt dico nō cōcupiſcesScriptū eſt Oculū ꝓ oculo: ego aūtdico nō reſiſtē malo Scriptū eſt Diliges ꝓximū tuū amicū ⁊ odies īimicu. ego āt dico: diligite īimicos Poſtqꝫ ergo ab his oībus malis homīemſpoliauit tūc dicit Uidete ne elemo-
ſynā veſtrā corā hoībus faciatis ⁊cͣ.Oſtendēs qm̄ niſi hō ab oībus illisreceſſerit prius ſine cā fecit hec bonaPrius oportet mala dimitte̓ ⁊ ſic bona ſuſcipe̓. qꝛ non pōt fieri hō nouusniſi deſierit eſſe vetus Qui āt mala n̄dimittit ⁊ bona ſuſcipit. bonoꝝ ſuoꝝgr̄am ꝑdit: quēadmodū ſi qͥs hō ī osſuū aliqd̓ dulce mittat cū amaro ꝑmixtū. dulcedo illa nō dat ſuū ſaporē ¶Nolite fieri triſtes ſic̄ hypocrite Siue de elemoſynis dicēs ſic dicit. ne corā hoībus fiāt. ſiue de oratiōe ſic Nolite fieri ſicut hypocrite in agulis platearū orantes: ſiue de ieiunio hoc ip̄edicit Uides qꝛ ſciebat dn̄s vanā gloriā ex oī bono ꝓcedē? Iō illā ſpinamq̄ aſſidue naſcit̉ in terra bona iubꝫ p̄cide̓: ne ſpina vane glorie effocet ieiunij fructu Nunqͥd pōt fieri vt nō ſentiat̉ qui ieiunat? Sed melius ē vt ieiuniū tuū te on̄dat qͣꝫ tu ieiuniū tuuꝫSciēs at dn̄s qꝛ nō pōt fieri vt ſit hilaris qͥ ieiunat iō nō dixit Nolite eētriſtes ſꝫ nolite fieri triſtes Aliud enīeſt triſtē eē ⁊ triſtē fieri Qui eī naturalit̓ ꝓpter aſſiduū ieiuniū triſtis eſt:ille eſt triſtis nō āt fit Qui āt ꝑ impoſturas aliqͣs pallentes apparēt. illi nōſunt triſtes ſed fiunt Si ergo quiieiunat ⁊ triſtē ſe facit hypocrita eſt.qͣntomagis īiquior eſt qͥ nō ieiunat. ſꝫargumētis qͥbuſdā in facie ſua pigitvenalē pallorē qͣſi ieiunij ſignū? Diſplicet ei natura ſua. qꝛ nō pōt mētiri qd̓ nō facit Et miſera facies carnisquibuſdā argumentis innocens caffigatur. quia fraudibus nō conſentit ¶Puto ꝙ omnis ſenſatus intelligit:quia hec verba carnaliter nō intelligūtur Nec eī pōt fie̓i qͥ ieiunat vt n̄appareat triſtꝭ. nec mādat dn̄s qd̓ implere non poſſumus Si enī iō iubetnos non fieri triſtes vt nec per ip̄amtriſticiamᵐ appareamus hominibus