¶ Capitulū ſextum.

in ſe fugiunt iſtam orationem orare.Stulti: pͥmū qm̄ qui n̄ ſic orat quēadmodū docuit chriſtus nec ē chriſtidiſcipulus Scd̓o qꝛ nec pater libent̓exaudit orationē quā filius nō dictauit Cognouit eī pater filij ſui ſenſus⁊ verba: nec ſuſcipit q̄ vſurpatio humana excogitauit. ſꝫ q̄ ſapientia chriſti expoſuit Ergo orationē quidē dicere potes: circuuenire aūt ⁊ fallē deūnō potes. nec accipis indulgentiā niſi prius indulſeris ip̄e.¶ Et ne nos inducas in tentationē ſed libera nos a malo. ¶ Qm̄multa ⁊ magnifica ſupra mādauit hominibus vt deū patrē ſuū dicant vtgenus ſuū de celo cognoſcant. vt regnū dei petant venire. vt nō ſint ſolliciti vn̄ paſcantur. q̄ oīa magne ſpei ⁊iuſticie ſigna ſunt: iō nūc additur humilitatis doctrina. Ut dū dicant ⁊ nenos inducas in tentationē ſe eſſe infirmos cognoſcāt: ⁊ cōſideratio infirmitatis cauſā gloriationis extinguatDuo ergo petimus Primū vt nosnō inducat in tentationē. 2º vt ſi induxerit. liberet nos de ꝑiculo tentationis Nā vere ſi ẜm veritatem iuſticieſue examinaret hoīes deus: nullus fieret ſaluus Iō aut difficile tentat ſciens infirmitatē noſtram: aut ſi tentatnō tā diu tentat qͣꝫdiu nos vincamustentationē: ſꝫ qͣꝫdiu nos vincere velle oſtendimus .i. nō virtutē noſtramtentat ſꝫ volūtatē: Apoſtolo nos cōfortante ⁊ dicente ad corintheos x.Tentatio vos nō apprehēdat niſi humana Fidelis aūt deus qͥ nō patieturvos tētari ſuꝑ id qd̓ poteſtis ⁊cͣ. Uolens enī glorificare hoīeꝫ tentat euꝫ.nō vt cū magno iudicio glorificet ſedvt nō ſine cā glorificet qm̄ tuū eſt regnū ⁊ virtus ⁊ gloria Tria hec ad t̓aq̄ ſuperius dixit ꝑtinētia introduxit

Qm̄ dixerat ſupra Scīficetur nomētuū. Adueniat regnū tnū Ac ſi dicataliquis Ergo nō habet deus regnuꝫī terra qꝛ oratus vt vēiat Rn̄det ad illud qm̄ tuū eſt regnū Itē qm̄ dixēatfiat voluntas tua ſicut in celo ⁊ ī terra Ac ſi dicat aliquis Ergo nō pōtdeus facere quod vult in terris: quiaoratis vt fiat volūtas Ad hoc rn̄detqꝛ tua virtus Tanqͣꝫ ſi dicat Nō iōoptamus regnū tuū in nobis. aut voluntatē tuā fieri in terris qꝛ nō eſt regnū tuū in mūdo nec potes facere qd̓vis in terris ſꝫ qm̄ regnū tuū vita eterna eſt ⁊ volūtas tua iuſticia ē Propterea nec redigis aliqueꝫ ſub regnotuo niſi ip̄e voluerit: nec operaris inaliquo voluntatē tuā niſi ip̄e cōſenſerit ꝓpterea oramꝰ vt illumīati a te velimus ſuſcipere regnū tuū in nobis ⁊optemus facere voluntatē tuā Iteꝫqm̄ dixerat Panē noſtrū quotidianūda nobis hodie ⁊ dimitte nobis debita noſtra ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribus noſtris ⁊ ne nos inducas intentationē ſꝫ libera nos a malo Adillud rn̄det qꝛ tua eſt gloria Uere enīſi nihil deeſt timentibus deū: dei gloria eſt Si illis dimittentibus debitoribꝰ ſuis/ deus dimittet eis pcc̄a eorū: dei gloria eſt. Si aūt nō dimittentibus eis dimittat: nō eſt gloria dei: qꝛnec eſt iudiciū iuſtum eius Si nō inducat intentationē aut īductos ſi ꝓpter aliquā iuſtā cām liberet: dei gloria eſt Et generalit̓ quicqͥd ſupra orare p̄cepit cū fue̓it a deo p̄ſtitū: dei gloria eſt Si enī nō dimiſeritis hoībuspica eoꝝ nec pater veſter dimittet vobis Nā ⁊ ſuperius cū dixiſſet dimitte nobis debita nr̄a ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribus noſtris: non dixitſicut ⁊ nos dimittemꝰ: vt priꝰ deꝰ nob̓dimittat: poſtea nos debitoribꝰ nr̄isScit eī dn̄s oēs hoīes eē mendaces