¶ De modis orationis.

liij

nū da nobis hodie. In pͥma qͥdē facie ſic vident̉ ꝟba ſonare vt qͥ dicuntpanē nr̄m qͦtidianū da nobis hodie:nō habeāt in craſtinū aūt ī poſtcraſtinū Qui p̄paratū hꝫ ī craſtinū aūt ībn̄qꝫ aūt in dece dies: quō pōt dicerepanē meū qͦtidianū da mihi hodie? iltud eī petit̉: qd̓ īterī nō habet̉. Qd̓ ātpoſſidet̉: vt qͥd adhuc reqͥrit̉? Qd̓ ſiē: or̄o iſta aut paucis pōt ꝯuenire. autforſitā nulli Quis eī tā fidelis: vt cuꝫpoſſit āpliꝰ habe̓. tantū āpliꝰ ſibi n̄ ſeruat niſi qͦtidianū victū? Forſitā ſolisꝯuēiebat apl̓is: qͥ docēdi gr̄a ꝑ ſingulas ciuitates oī tꝑe vagabant̉: ⁊ ipſavagatio āpliꝰ qͦtidiano victū poſſidenō poterat Sed ita debemus aptaredoctrinā chriſti vt oēs in ea ꝓficiant.ne forte cōis medicīa iuſticie qͣ ad ſalutē oīm ē p̄parata: dū aut paucis autnulli ꝓdeſt īueniat̉ eē ſuꝑflua. Ita gͦītelligēdū ē. qꝛ nō ſolū iō oramꝰ Panē nr̄m da nobis vt habeamꝰ qd̓ māducemꝰ. ſꝫ vt qd̓ māducamꝰ de manudei accipiamꝰ Nā habe̓ ad māducandū cōe ē apd̓ iuſtos ⁊ pcc̄ores. freq̄nt̓āt ⁊ abundātius pcc̄ores hn̄t qͣꝫ iuſtiDe manu āt dei accipe̓ panē n̄ ē cōe.ſꝫ tm̄ ſcōꝝ Preꝑare gͦ nō vetāt hecꝟba: tn̄ cū peco p̄parae vetāt nā qͥ cūiuſticia p̄parat: illi deꝰ pane̓ dat quemmāducat. qͥ aūt cū pcc̄o: nō deꝰ illi datſꝫ diabolꝰ Nā oīa qͥdē a deo creant̉. n̄tn̄ oīa a deo ſb̓mīſtrant̉ ¶ Uel ſb̓intelligit̉ Panē nr̄m qͦtidianū ⁊cͣ. Ita vtdū a deo dat̉ ſcīficatus accipiat̉ Et iōnō dixit panē qͦtidianū da nobis. ſedaddidit nr̄m .i. quē iā hēmꝰ p̄paratuꝫapd̓ nos: illū da nobis: vt dū a te dat̉ſcīficet̉. vtputa ſi laicꝰ offerat ſacerdoti panē vt ſacerdos accipiēs ſcīficet ⁊porrigat ei Ꝙ eī panis eſt: offerētiseſt. qd̓ aūt ſci ficatꝰ bn̄ficiū ſacerdotisNūqͥd nō ſuffecerat dice̓ ſic. Panemnr̄m da nobis hodie; Ut qͥd ergo addit qͦtidianū? Ut luxurioſos cibos cō

peſcat. vt tātū qͥs māducet qͣꝫtū rationaturalis exigit: nō qͣꝫtū laſciuia carnis impellit Si enī ī vno cōuiuio tātū expēdas qͣꝫtū in pluribꝰ ſufficę poterat Uerbi gr̄a hoībus cētū mode̓ate viuētibus. aut tibi ip̄i cc̄tū diebusdiſciplinate viuēti: qͦtidianū cibuꝫ nōmāducas ſꝫ multoꝝ dierū. Aut certeſicut ſupͣ dixit de elemoſynis vel d̓ oratiōe vt nō corā hoībus faciamꝰ: nōqꝛ hoc poſſibile erat oīno. ſꝫ vt doceat nos oīno ſpectationē hoīꝫ velle fugere. vt ſi poſſibile eſt ne videāt qd̓poſſibile nō eſt Sic ⁊ hic docē̓ nos volēs. vt de nullo ſimꝰ in hoc mūdo ſolliciti niſi de ſolo ſimplici victū ſic mādauit orare Panē nr̄m qͦtidianū danobis hodie Nō qꝛ illicitū iudicauitplus habē hoīem chriſtianū qͣꝫ panēqͦtidianū. ſꝫ hoc docē̓ voluit vt ſi poſſibile ē. neqꝫ pane qͦtidiano plꝰ habeatqd̓ poſſibile n̄ ē qͣꝫtū ad poſſibilitatēhūanā ¶ Itē qͣre nō ſolū dixit paneꝫqͦtidianū da nobis. ſꝫ addit nr̄ꝫ panē?Propt̓ duas rōnes Primū ꝙ oīa q̄dat nobis deꝰ. ſiue arātibꝰ. ſiue militatibꝰ nō nobis ſolis dat: ſꝫ etiā alijs ꝑnos. vt de eo qd̓ accipimꝰ de deo ꝑtēimpotētibꝰ faciamꝰ Qui ergo de laboribus ſuis īdigētibꝰ nō preſtat. n̄ pōtdice̓ panē meū da mihi nec eī panē ſuuꝫ tm̄mō māducat ſꝫ etiā alienū. dein̄qͥ de iuſticia adqͥſitū panē māducat ſuuꝫ panē māducat. qͥ āt cū pcc̄o alienū¶ Et dimitte nobis debitanr̄a ſic̄ ⁊ nos dimittimꝰ debitoribꝰ nōſtris. Cū qͣ ſpē orat. qͥ maliciā ſernataduerſꝰ alteꝝ: a qͦ forſitā leſꝰ ē?. Sic̄ eīip̄e orās mētit̉. dic̄ eī remitte ⁊ nō remittit. ſic ⁊ a deo petit īdulgētiā ⁊ n̄ei īdulget̉ Si gͦ qͥ leſꝰ ſine cā orat deūniſi īdulſerit ei a qͦ leſꝰē. putas quō orat qui nō ſolū ab altēo leſꝰ nō ē: ſedip̄e ꝑ iiuſticiā alios ledit ⁊ grauat Sꝫml̓ti nolētes dare veniā peccātibus