¶ De modis orationis.lij.

dicebat Clamate clamate fortiter. forſitan enī dormiūt dij veſtri Sic ⁊ mōqͣſi dormientē diu accuſat: qui orationē ſuā lōgo ſermone ꝓſequiturcit eniꝫ pater veſterqͥd vobis neceſſariū ſit an̄qͣꝫpetatis eū Si ergo p̄cognoſcit quidvolumꝰ: nō iō oramꝰ vt exponamusdeo qͥd volumꝰ. ſꝫ vt placeat ei p̄ſtareqd̓ deſideramꝰ Et ſi deꝰ placādꝰ ē nōdocēdus: nō eſt neceſſaria lōga narratio: ſꝫ bona voluntas¶ Sit ergo orabitis Paternr̄ qui es ī celis. ¶Patrē ſe magis qͣꝫdn̄m voluit dici: vt nobis magnā fiduciā daret ad petendū ⁊ ſpem largāad impetrādū. qꝛ ſerui n̄ ſꝑ impetrātqd̓ petūt nec eī ſꝑ ex bona cōſcīa queiuſta ſūt petūt nā freq̄nter nō cōſiderāt qͥd ad vtilitatē dn̄i ꝑtinet ſꝫ ad ſuam: iō nō merent̉ ſꝑ audiri Filij aūtſemꝑ impetrāt qꝛ ex bona cōſcīa queiuſta ſūt petūt. nec cōſiderant magisquid ad vtilitatē ſuā ꝑtinet qͣꝫ ad patris: ideo ſemꝑ merent̉ audiri Et tuſi filiuꝫ te credis dei: illa pete. qͥ ⁊ tibiexpediūt accipere. ⁊ illū decet p̄ſtareSi aūt ſemꝑ eū petas carnalia ⁊ terrena aut difficile impetras. aut fortenec impetras. Quō illa .ſ. terrena tibipreſtet libenter nō habenti. q̄. ⁊ ſi habeas vbiqꝫ admonet te vt cōtemnas?Pater nr̄ Noſter dixit: nō meus. libēter exaudit deus qn̄ chriſtianus ꝓſe nō ſolū ſꝫ ⁊ ꝓ alio orat Pro ſe eī orare nature eſt. ꝓ altero aūt gr̄e Proſe orare neceſſitas rei cogit. ꝓ alteroaut charitas frateruitatis hortatur.Pulcrior eſt āt an̄ deū oratio. n̄ quāncitas rei tranſmittit ſꝫ quā charitasfraternitatis cōmendatQQui es in celis

Uult vt ſciamus nos patrē habē celeſtem vt erubeſcamus nos terrenisrebus ſubſiſtere: ſcientes nos haberepatrem celeſtem Sicut enim degener filiꝰ ad opprobriū ꝑtinet generoſipatris. ſic ⁊ chriſtianꝰ iniuſtus ad blaſſphemiā ꝑtinet dei iuſti Nā ſicut perbonos chriſtianos deus glorificaturſic ꝑ malos blaſphematur.Sanctificetur nomē tuuꝫQuō ſcīficatur ab hoīe qͥ ſcīficat omnes; Aut qd̓ ſcm̄ eſt vt qͥd ſcīficaturꝰSed in ſe quidē ſanctū eſt. hoc aūt q̄rit̉ vt ſcīficetur in nobis .i. vt nos illuſcīficemus in nobis: vt cū nos illū ſcīficamus in nobis: tūc ille ſcīficet nosin ſe Nā qui nō ſcīficat deū nō ſcīficatur a deo Scīficamus aūt deum innobis qn̄ ſcientes eū ſcm̄ timemus ⁊ſolicite vigilamus ne forte violemusſcītatē noīs eius in nobis ꝑ oꝑa malaSicut qui p̄clara veſte veſtitus ē fugit omnē rem ſordidam ne forte coinqͥnet eā. ⁊ ꝑdat gratiam candoris eius: ſic qui ſuſcipit deū in corde ſuo: ⁊in ſpū ſcō. ſollicitus eſſe debet ne forte cōtaminet eū. ſciens ꝙ ſi cōtaminatus fuerit in nobis. ip̄e quidē in natura ſua incōtaminabilis manet. tn̄ cōtaminationis ſue iniuriā grauiter noſtro vindicabat interitu.¶ Adueniat regnum tuumRegnū dei dicit̉ retributio quā accipiūt aut iuſti ꝓ mercede iuſticie autpcc̄ores ꝓ culpa peccati? Regnū deidicūtur ⁊ ſcī ſicut ſcriptū eſt Et colligent zizaniā de regno eius. hͦ ē d̓ populo chriſtiano Regnū dei dicit̉ ⁊ iuſticia: ſicut dicit̉ Auferet̉ a vobis regnū dei ⁊ dabit̉ genti faciēti fructumeius De oībus vnus eſt intellectus.Aliud eſt regeꝫ eſſe: ⁊ aliud regnareCcce enī deus naturalit̓ rex eſt ſꝫ nōg iiij