j.0¶ De modis elemoſyne.L LEL.

opus facit: cuius cauſa facit qd̓ facitin corde ſuo: illius aſpicit ⁊ ꝑſonam.Ecce facis epiſtolā vt alique ſalutesamicū: qͣꝫdiu ſcribis: ſemꝑ ī corde tuoamici illiꝰ vides ꝑſonā ꝓpter quē ſcrihis epiſtolā Itē artifex opus tenensin manu ſemꝑ eū p̄ oculis habet. qͥ eiopus faciēdū cōmiſit: dn cogitat quōillud facere mandauit. Sic ⁊ qui propter deū elemoſynā facit. nemineꝫ incorde ſuo habet niſi ꝑſonā dei tm̄mōꝓpter quē facit. Ideo ⁊ ſi euenerit vtquibuſdā pn̄tibus faciat: tn̄ eius animus illos nō videt. ⁊ ſi ip̄e videaturab eis. Nūquid tranſiſti per viā aliquid cogitans ⁊ a multis quidē hoībus viſus es. ip̄e aūt nullū vidiſti: intendens in illud qd̓ cogitabas? Quiaaīmus ſine corpore apud ſe ip̄m pōtvidere qd̓ cogitat. corpus āt ſine animo nihil poteſt videre. Ergo ſimilit̓⁊ ecōtrario fieri poteſt vt quis ⁊ nullis pn̄tibus faciat elemoſynā. ⁊ tn̄ pn̄tibus hoībus videatur feciſſe. vtputaqui ꝓpter hoīes elemoſynas facit .i. qͥdeſiderat vt ab hoībus videatur: ſemper in corde ſuo ꝑſonas hoīm videt.Ideo ⁊ ſi euenerit vt faciente illo nullus ſit preſens. tn̄ corā hoībus feciſſevidetur. quia cor eius ſemꝑ hoīm perſonas videbat.Alio quin nō habebitismercedeꝫ apud patrē veſtrū. Et mādatum dat ⁊ penā ꝓponit vt vanitatē humanā ⁊ ſi nō amor iuſticie tenetvel timor damni refrenet. Scit enimdn̄s vanitatibus ſubditā carnis naturā. qꝛ oīs homo qͣntū ad carnē delectatur hoībus apparere. Nec enī pōt fieri. vt caro nata de vanitate nō ſit vanitatis amatrix. Nec dn̄s admoneretnos vt ne corā hoībus faciamus: niſiſciret oēs hoīes velle corā hoībus facere Quis mādat alicui ne forniceris:

niſi quē laſciuū eſſe ꝯgnoſcit?. Quismandat alicui noli inebriari: niſi queꝫebrioſuꝫ eſſe cognoſcit? Sic ⁊ admonitio chriſti de fugienda vanitate: demonſtratio eſt vanitatis hūane Attamen mandat qꝛ ⁊ ſi caro vana vanitatē deſiderat ⁊ terrena cōditio gloriaꝫſuā querit in terra. qꝛ nō poteſt terreſtris natura gloriā deſiderare celeſtē.tn̄ aīa q̄ de veritate nata eſt pōt fuge̓vanitatē terrenaꝫ. Earo aīe ſubiectaeſt: nō aīa carni. Caro eī aduerſus animā certare pōt. vincere nō poteſt: niſi ip̄a cōſenſerit vt vicatur. Aīa autēaduerſus carnē ⁊ certat ⁊ vincit. Ergo ⁊ qui plena quidē volūtate ꝓpterhoīes facit: ille ꝓpter hoīes feciſſe videtur. Suꝑ cuius aūt cor cogitatio qͥdc̄ vana aſcendit deſiderans hoībusapparere. aīa aūt intelligens: vanis cogitatiōibus cōtradixit ⁊ reppulit cōſiliū carnis. Ille propt̓ hoīes nō videtur feciſſe. quia ẜm carnē quidē voluit: ẜm aīaꝫ aūt noluit. ⁊ qd̓ cogitauit:paſſio carnis eſt. ⁊ qd̓ elegit: iudiciuꝫaīe eſt Nā ſi propt̓ vanā carnis ꝯcupiſcentiā dicimus elemoſynā factā eēingratā. nullū bonū hoīs acceptabilepoteſt eē an̄ deū. cū nullū bonū homolibere facere pōt. ſꝫ ſemꝑ cōtra malasꝯcupiſcētias carnis certādo faciamꝰbonū. Quis aūt eſt hō caſtus? Nunqͥd qui nō cōcupiſcit. Abſit. Sꝫ quiꝯcupiſcētiā ſuā vincit. Quis ē māſuetus? Nūquid qͥ nō iraſcit̉? Abſit. Squi iracundiā ſuā refrenat. Sic nō ille propt̓ deū videtur facere elemoſynā qui hūanā gloriā nō cōcupiſcit. ſꝫqui hūanā gloriā aīe cōtradictiōe cofrīgit Alioqͥn de oī oꝑe bono nec habemus mercedē̓. niſi malis cōtrarijsvrgeamur ꝑ carnē ¶ In oī eī oꝑe bono ſcādalū diaboli eſt ſicut ſcriptū eſtde demonibus. Iuxta ſemitā ſcandala poſuerūt mihi: vt ip̄m bonū nō ſit