¶ De charitate in inimicos.xlviij.
Si iniuriā pateris noli iniuriaꝫ pn̄tem aſpicere ſꝫ cōſidera gloriā quā ꝓmercede ī iudicio cōſecuturus es Sieqnimiter ſupportare volueris. ſi dānu pateris noli hoc damnū aſpicere:ſꝫ illud pacīe lucrū Illis enī totū videtur difficile qui retributionem nōſperant futuri iudicijBeι¶ Cuultallle lis qui oderunt vos Sciens deus quia carnalis dilectio ex carnalibus bn̄ficijs naſcitur ⁊ nutritur. etiā vbi non priusfuit. iō iubet nos benefacere īimicisvt eorū odia nr̄is bn̄ficijs cōpeſcant̉Si enī dando ⁊ accipiendo amicicianaſcitur q̄ n̄ erat prius. cōſeq̄nter odiū ⁊ oīs inimicicia bn̄ficiorū aſſiduitate cōpeſcitur Argo bn̄facite odientibus vt ex vr̄a beniuolentia ip̄i ſe iudicent qͣſi iniuſte vos odiunt¶ Prate pro calūmiātibusvos. Prātes pro inimicis nō tantuillos qͣꝫtum nos cōmendamus deo. ⁊magis exandimur pro inimicis orantes qͣꝫ pro nobis Qui enī pro ſe oratnō gr̄e opus exeqͥtur ſꝫ nature Quisenī pro ſe nō orat. Qui aūt ꝓ inimicoſuo orat digne exauditur. quia gratieopus exequiturAt ſitis filij patris veſtriIn quo enī alio cognoſcatur quia filij ſumus dei. niſi ſimiles deo fuerimꝰFilij enī carnales freq̄nter ſimilāt parentes in ſpecie: aut in loquela aut inriſu aut in aliquo corporis ſigno. filijaūt ſpūales in ſcītate Et illi quidē ⁊ſi tales fuerint nullā laudē merent̉ ⁊ſi diſſimiles nullā vituꝑationē ꝙ nōeſt in ptāte hoīs qualē accipiat corporis qͣlitatē Filij aūt dei ſi quidē ſi ſimiles fuerint: laudādi ſūt. ſi aūt diſſimiles vituꝑandi ſūt nimis. qꝛ in ptāte vniuſcuiuſqꝫ eſt menſura faciende
iuſticie¶ Si diligitis eos qui vosdiligunt quā mercedem habebitis?Qui amicos diligit ꝓpter ſe diligit n̄ꝓpter deū. ⁊ iō nullā hꝫ mercedē. delectat enī eū ſua dilectio Qui aūt inimicū ſuū diligit. nō ꝓpter ſe diligit ſꝫ ꝓpter deū. iō magnā hꝫ mercede̓ qꝛ ꝯtradicit motibus ſuis vbi eī labor ſeminatur. illuc fructus metitur9yF¶ Eſtote ergo pͥeu ſicutpater veſter ꝑfectus eſt. Qui diligitamicū pcc̄m quidē nō facit. iuſticiamaūt nō oꝑatur Dimidiū nāqꝫ bonuꝫdiſcēde̓ a malo: ꝑfectū aūt eſt vt nō ſolū fugiat malū ſꝫ faciat bonū Ideo dicit ꝑfecti eſtote. vt amicos veſtros diligatis ꝓpter pcc̄m vitandū. inimicosꝓpter iuſticiā faciēdā. qm̄ illud de pena liberat. hoc aūt ducit ad gloriam.nec enī ꝑfecta eſt dei imago q̄ nō peroīa ſimilat deum¶ Ut ſitis filij patris veſtriqui ſolē ſuū iubet oriri. ſuꝑ bonos etmalos ⁊ pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtos.ICaute poſuit ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtosnō ſuꝑ iniuſtos ⁊ iuſtos. quia oīa bona deus nō ꝓpter oms hoīes dat ſedꝓpter paucos ſanctos Cōtentusⁱ eſtenī vt pcc̄ores cōtra meritū ſuum bonis eius fruant̉ Similiter ⁊ qn̄ deꝰ apcc̄oribus irritatur. caſtigationē ſuānō ꝓpter hoīes bonos mittit ſꝫ ꝓpterſolos pcc̄ores. tn̄ equaliter ⁊ iuſtostangit quēadmodū ⁊ pcc̄ores Namquē admodū in bonis nō ſeꝑat pcc̄ores a iuſtis. ſic nec in malis ſeꝑat iuſtos a pcc̄oribus In bonis pcc̄oresa iuſtis nō ſeꝑat. ne ſeꝑati cognoſcātſe abiectos eſſe ⁊ deſperēt In mal̓ iuſtos a pcc̄oribꝰ n̄ ſeꝑat: ne ſeꝑatiognoſcāt ſe elcōs ⁊ glorient̉ maxīe cū necmali bonis ꝓſunt ſꝫ noceant magis.