¶ De dando ⁊ mutuando.xlvij.
Tertium vt diabolū ſuperabundanter confundas Dn̄e hec oīa in pauperis perſona cōueniunt: dentē aūt homīs diuitis ac potentis quis excutit?Atinā ille alterius nō excuteret Tunicā diuitis aut potentis ꝑ calūniamquis tentauit auferre; Utinā ille percalūniā alteriꝰ nō auferret Diuiteꝫpotentē quis angariat; vtinā ille alterum nō angariaret Ergo diues infructuoſus eſt Et quō adimpleat legis iuſticiā ⁊ gr̄e: vt fiat ſeruus deiꝑfectus? Quō? Si quis mutuā pecuniā petierit ab eo det illi Lex enī eſtvt alterius n̄ tollas ⁊ gr̄a vt tuū desQui ergo mutuā pecuniā dat: ⁊ legēimplet ⁊ gr̄am Nā qui de ſuis libenter dat. multo magis alterius bona n̄tollit Diues ergo ꝑ patientiā nō poteſt tentari ⁊ ꝓbari: quia nemo illi violentiā facit: in largitate āt ꝓbatur ⁊tentatur Itē pauꝑ ꝑ largitatē nō poteſt tentari ⁊ ꝓbari. qꝛ non habet vn̄largiatur ⁊ iō ꝑ pacīam ꝓbatur ⁊ tentatur. ſic benignitas eius ꝑ iniuriamnō mutatur ¶ Deniqꝫ ſi veritatē cōſiderare volumꝰ intelligamus rōneꝫquia diuitie nr̄e nō ſunt nr̄e ſed dei.Deus enī diuitiarū ſuarū diſpenſatores nos voluit eſſe nō dn̄os. ⁊ iō cūvoluerit dat eas ⁊ a quo voluē̓it tollit Illud ꝓprie eſt nr̄m qd̓ in nr̄a poteſtate eſt hr̄e ſi volumus Quō āt noſtrū dicatur qd̓ ⁊ ſi volumus hr̄e nōpoſſumus: niſi nobis fuerit datū; Deniqꝫ ꝯſidera Ut qͥd tibi magis diuitias credidit qͣꝫ illi? Nūqͥd ex alia maſſa luti te fecit ex alia illū. ⁊ ꝓ te chr̄mtradidit. ꝓ illo aliquē angeloruꝫ; Siꝑ oīa ſic illū diligit. quō te Nō iō dedit tibi diuitias vt habeas eas: ſꝫ vttenteris in eis Ideo admonet apl̓usDiuitibus huiꝰ mūdi p̄cipe nō ſuꝑbe ſapere: nec ſperare in incerto diuiciarii ſꝫ largos eſſe cōicatores bonoꝝ
Nā pauꝑ in ſcītate melior eſt. tu ī rebus ſecularibus Tue res ꝓficiūt adillius ſuſtentationē in hoc ſeculo. vt⁊ illius ſcītas ꝓficiat ad tuā ſuſtētationē in illo Sicut vlmus infructuoſa dat humorē viti: vt vitis ꝓ ſe ⁊ ꝓvlmo offerat fructū Ergo iubet noschriſtus mutiiā dare pecuniā: nō tn̄ſub vſura Qui aūt ſub vſuris mutuum dat. in pͥma quidē facie videt̉ ſuadare. reuera aūt dat nō ſua ſꝫ alteriustollit Nā videt̉ quidē ncītati ſuccurrere. reuera aūt in maiorē mittit ncītatē De vno vinculo ſoluit ⁊ multꝭ.vinculis alligat: ⁊ nō ꝓpter iuſticiaꝫdei dat ſꝫ ꝓpter lucrū Similis enī eſtpecunia vſuraria aſpidis morſui Sicut enī qui ab aſpide ꝑcutitur qͣſi delectatus vadit ī ſomnū. ⁊ ſic ꝑ ſuauitatē ſoporis moritur Sic ⁊ qui accipitſub vſuris ꝓ tꝑe delectatur quaſi qͥbn̄ficiū accipit. ⁊ ſic ꝑ ſuauitatē bn̄ficij qm̄ nō ſentit captinꝰ efficitur Naꝫſicut venenū aſpidis latent̓ ꝑ oīa mēbra diſcurrit ⁊ corrūpit: ſic ⁊ vſtira ꝑtotas facultates eius diſcurrit. ⁊ conuertit eas in debitū Sicut enī fermētū modicū qd̓ mittitur in multā farinam. totam cōſperſionem corrumpit⁊ trahit illam. ⁊ facit illam totam fermentum Sic cum vſura domum alicuius intrauerit totam ſubſtantiamad ſe trahit ⁊ conuertit in debituꝫAudiſtis quia dictuꝫ eſtantiquis Diliges ꝓximū tuū ⁊ odiohabebis inimicū tuum Ego autē dico vobis Diligite īimicos veſtros.Ecce ⁊ ſextū mandatum legem adimplēs. mīmū apd̓ hoīes odibiles ⁊ īuicē odiētes. qͥ īimicū odire debe̓ imꝓba voce pronunciare non erubeſcuntꝘ ſi iuſtum fuiſſet inimicos odire:deus te inimicum ex gentibus in ſuam nunqͣꝫ accepiſſet dilectionem.