¶ De iuramentoxlv.
la adulteretur in alterū ⁊ alter in illāNā vir chriſtianus nō ſolū ſe coinqͥnare nō debet: ſꝫ nec alijs coinquinadi ſe p̄bere occaſionē Alioquin illoꝝcrimē ad iſtius redundat peccatum:qui alijs cōmittendi crimis factus eſtcā Uide etiā quia qui ẜᵐ legem repudiū dat quattuor ꝯmittit iniquitatesPrimā quia quātum ad deum exiſtithomicida Scd̓aꝫ quia dimiſit nō fornicantem Tertiā quia eā fecit adulterari Quartam quia ⁊ accipiens eamfecit adulterium Nihil aūt horum cōmittit̉ vbi ſeruatu fue̓it chr̄i mādatūItem dictum eſt Nō periurabis: reddes āt dn̄o iuramēta tua.Ego aūt dico vobis omnino nō iurare ⁊cͣ. Ecce quartū mādatum qd̓ minimum putant auari. qui bene iurarenō putant eſſe peccatum. ſine quo nōpoteſt ſtare legis mandatum Nā niſiiuramentum interdicatur nō poſſuntamputari periuria Ex iuramēto eniꝫꝑiurium generatur Nemo enī eſt quifrequenter iuret ⁊ nō aliqn̄ ꝑiuret Etꝓpter hoc admonet ſalomon Ne aſſueſcas iuramento os tuum: multusenī caſus in illo Sicut ei qui facit cōſuetudinem frequēter manu ſua ꝑcutere. neceſſe eſt vt aliqn̄ ꝑcutiat ⁊ iniuſte. ſic qui facit cōſuetudinē iurarein rebus idoneis. freq̄nter ⁊ in rebusſuꝑfluis ⁊ nolens cōſuetudine trahēte ꝑiurat Nā oīm rerū cōſuetudineꝫqn voluerimus quidē tunc facimus:ſꝫ nō qn̄ volumus tūc repellimus eāEt qualis eſt contra iurantes dei ſententia docet ſalomon Uir inquit ml̓tu iurans nō exiet plaga de domo eiꝰSi gͦ a iurantibus plaga nō recedit.quo a ꝑiurātibꝰ aliqn̄ recedit? Dic mihi amice iurādo quid ꝓficis? Nam ſiaduerſarius tuus crederet bene te iuraturū: nunqͣꝫ iurare te ꝯpelleret Sꝫ
quia ꝑiuraturum te exiſtimat iō te iurare ꝯpellit Et cū iuraueris nō qͣſi inveritate iuramēti tui placatus tacet:ſꝫ qͣſi in damnatiōe ꝑiurij tui vindicatus recedit Iuramentū enī nunqͣꝫ bonū exitū hꝫ Quidā enī te eſtimāt auaritie cā iuraſſe. quidaꝫ aut ⁊ ꝑiuraſſeQui aūt bn̄ de te voluerīt ſuſpicari ⁊ſi ꝑiuraſſe te nō credūt. tn̄ in veritateiuraſſe affirmare nō pn̄t Nemo āt poteſt defendere ⁊ religioſe egiſſe. ideoiurans: inimicis tuis in opprobrium venis: amicis aūt tuis in ſuſpitionē ¶ Sed forte dicis. Nō mihi credit: nec vult credē niſi iuraue̓o Quidergo faciā Adqͥeſce magis pecuniā ꝑdē qͣꝫ ſalutē. p̄cioſior tibi videat̉ aīatua qͣꝫ res tua Si rē aliqͣꝫ ꝑdidēis viuē potes; ſi deū ꝑdideris quo viues?An neſcis qꝛ qd̓ inuitꝰ amittis ꝓpterdei timorē. maiorē mercede̓ hēs de illo. qͣꝫ ſi elemoſynā dediſſes? Quia qd̓cū maiore colluctatione facimꝰ: ꝓ illodigniꝰ coronamur. Ecce amice admoneo ne hoīeꝫ aliqn̄ iurare cōpellas. ſiue exiſtimas eū bn̄ iuraturū ſiue malemagis recēde ab eo Quia ⁊ ſi ille ꝑiurauerit. tu inqͣntū ad ꝯſcīaꝫ tuā ꝑiurijillius ſcūs es cā qꝛ hͦ ꝓpoſito eū iuraeꝯpellis n̄ vt iuret ſꝫ vt ꝑiuret Si aūtbn̄ eū iuraturū putares nec iurae cōpellēs O inſipiēs qͥ alterū iurare ꝯpellis. neſcis qͥd agis Ille ⁊ ſi ꝑiurauē̓itvel cū lucro ꝑiurat. tu āt ſine lucro ꝑiurij illiꝰ ꝑticeps īueniris Qui mētirinō dubitat nec ꝑiurare timet Qui eīmētit̉ vēitatē in corde ſuo trāſgredit̉Qui āt ꝑiurat in verbis ſuis tranſitdeū Quid gͦ int̓eſt int̓ deū trāſire ⁊ veritatē trāſgredi: cū ⁊ ip̄a vēitas ſit deus? Nec ſola dr̄a ē qꝛ veritatē mētie̓tes in corde nr̄o tranſimus. ꝑiuratesaūt deum in verbis Nam verbo hominibus ſatiſfacimus. cōſcīa aūt deoIpſe deus qui periurare vetuit: ipſe