De ieiunio ⁊ tentatione chriſti.xxix.
dere vt filius dei: abſcōdēs ſe ne oſtēdat̉ qͥd pōt: ⁊ hō aſtutus excuſās ſene on̄dat̉ qͥd nō pōt Sic gͦ cū ex hocrn̄ſo nihil certū diſcernere potuiſſetvtrū deꝰ eēt an hō: aſſumpſit eū ad aliā tentatiōem dicēs apud ſe Iſte qͥin fame nō vincitur ⁊ ſi nō eſt filiusdei tn̄ ſanctus eſt Ualent eniꝫ hoīesſcī ⁊ ſpūales fame non vinci ſꝫ poſtqͣꝫoēm ncītatē carnis vicerint: ꝑ vanaꝫgl̓aꝫ cadūt iō cepit eū tētae̓ ī vana gl̓aEt aſſumpſit eumin ſcāꝫ ciuitatē. Qn̄ audis dicētē ductū a diabolo: nihil cogites de potentia diaboli: qꝛ potuit duce̓ chr̄m: ſꝫ depacīa chr̄i mirare. qꝛ ſuſtinuit vt a diabolo duceret̉ Ergo in ſeq̄nte dn̄o n̄īfirmitas ſꝫ pacīa ē. in ducēte āt diabolo nō ꝟtꝰ ſꝫ ſuꝑbia ē: q volētē chr̄mn̄ ītelligēs. qͣi iuitū ducebat: ille ductꝰ ē vt nos volūtatē diaboli n̄ ſeqͣmr̄Et ſtatuit eū ſuprapinnaculū tēpli. Sꝫ forte cogitamꝰ:quō in corꝑe cōſtitutū videntibꝰ oībꝰſtatuerit ſupͣ tēplū Si ptātē chr̄i cōſideramꝰ intelligibilia īueniunt̉ om̄iaIorſitā eī diabolꝰ quātū ad ſe ſic eū aſſumebat: vt ab oībꝰ videret̉ Ip̄o aūtdiabolo neſciente īuiſibilit̓ ſic agebatvt a nemīe videret̉: ſic̄ ſcriptū ē de eoIp̄e āt trāſijt ꝑ mediū eoꝝ ⁊ abijt ſicSi enī abacuch hō ꝯſtitutꝰ a nullo ēviſus qn̄ ab āgelo ꝑ comā capitꝭ. portabat̉ de iudea in babyloniā: qͣnto magis credibiliꝰ ē de chr̄o nō fuiſſe viſūcū volēs a diabolo aſſumeret̉ Et ſtatuit eū ſupͣ pīnaculū tēpli Cogitauitenī apud ſe Si miſerit ſe ꝑ aerē ſcioqꝛ filiꝰ dei ē: ſine dubio enī ſic emittetſe vt cognoſcat̉ qd̓ ē Si āt nō potuerit ſe mittē ſcio qm̄ hō ē Sicut gͦ ip̄ecōcupiſcētia vane glorie ruit de celonā cū eēt āgelus. volēs ſe on̄dē deū.ꝑdidit etiā illd̓ qd̓ erat: dū voluit ap
pare̓ qd̓ nō erat Sic ⁊ putauit chr̄mꝯcupīa vane gl̓e ferri Nā ſic̄ difficilealiquē ſuſpicat̉ malū qͥ ip̄e bonꝰ ē. ſicdifficile aliquē ſuſpicat̉ boᵐ qͥip̄e malꝰ ēEt dicit ei ſi filiꝰ deies mitte te deorſū. Per hāc ꝓpōneꝫquō poterat cognoſcē ſi filiꝰ dei ē annō. Primū volare ꝑ aerē nō ē ꝓpriūopus dei. qꝛ nec hͦ eſt vtile alicui necad aīam nec ad corpus Si gͦ nulli neceſſariū ē neqꝫ ꝓficit ad ſalutē. Uolauit āt aliqͥs ꝓuocatus: ꝓpter oſtentationē ſolā hͦ facit: ⁊ ē hoc ex diabolopotius qͣꝫ ex deo Si gͦ hoī dignotoſo⁊ ſapiēti ſufficit eē qd̓ ē. ⁊ n̄ ei neceſſariū eſt appare̓ qd̓ nō eſt: qꝛ nō hͦ hoīꝓdeſt qd̓ videt̉ ab alijs. ſꝫ qd̓ ē apudſe. quāto magis filius dei oſtēde̓ ſe n̄hꝫ neceſſariū ſine cā alicuiꝰ vtilitatiscui nihil neceſſariū ē: ſꝫ totū poſſidetin natura de qͦ nē o poteſt tātū ꝯgnoſcere quātꝰ eſt apd̓ ſe? Si gͦ n̄ volauerit. quō poterat cognoſce̓: ꝑ hoc. vtꝝnon potuit ꝓpter infirmitatem quaſiaut homo non volauit ꝓpter vanitatem qͣſi deꝰ: qꝛ nō creditus erat ſꝫ tentatus Si filiꝰ dei es mitte te deorſuꝫvide ſuꝑbiā īimici quō ip̄a īuitatio eius īiurioſa eſt Nūqͥd nō potuit dice̓deſcēde ꝑ aerē ābulās? Sꝫ qͥd; mittete deorſū Nec timuit cogitās ne forte ſi īuētꝰ fuerit filiꝰ dei īueniat illi feciſſe īiuriā Sꝫ nihil dubitat dice̓ necface̓ qͥ nihil r̄linqͥt ſibi qd̓ ſpēt. Et vide n̄ impulit. n̄ tetigit. n̄ aꝓpinqͣuit. ſꝫtm̄ dixit ſi filiꝰ dei es mitte te deorſū:Ut ſciamꝰ qꝛ oīs qͥ obaudit diabolo ipſe ſe deponit deorſū nā diabolus admalū hortari pōt. coge̓ aūt nō poteſt.¶ Scriptuꝫ eſt enimqm̄ angelis ſuis mādauit de te: vt inmanibus tollāt te. HO diabole quō filius dei angeloꝝ manibꝰ portat̉ legi-