Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Inglorū

nenſiū eccleſie virū ſanctū ⁊ venerabilemCudberechtū: qui inſula permodica queappellat̉ Farne: ⁊ ab eadē eccleſia fermemilibus paſſuū in oceano procul abeſt:vitam ſolitariā ꝑ anuos plures in magnacorporis et mentis continentia duxerat:Qui quidem a pͥma etate puericia ſtudioreligioſe vite ſemꝑ ardebat. Sed ab ineūte adoleſcentia monachicū ⁊ nomē aſſumpſit ⁊ habitū. Intrauit aūt pͥmo monaſteriū Mailros: qd̓ in ripa Tuidi flumīspoſitū: tunc abbas Eata vir oīm manſuetiſſimus ac ſimpliciſſimus gerebat. Quiꝓpterea ep̄s Haguſtaldēſis ſiue Lindiſfarnēſis eccleſie factus eſt: vt ſupra memorauimus. An tempore illo p̄poſitꝰ Boiſil magnarū virtutū ⁊ ꝓphetici ſpiritus ſacerdos fuit. Huius diſcipulatui Cud berecht humiliter ſubditus: ⁊ ſcientiā ab eoſcripturarū ⁊ bonoꝝ operū ſumpſit exempla. Qui poſtqͣꝫ migrauit ad dn̄m Cudberecht eidem monaſterio factus eſt p̄poſitus: plures ⁊ auctoritate magiſtri ⁊ exēplo ſue actionis regularem inſtituebat advitam. Nec ſolū ip̄o monaſterio regularꝭvite monita ſimul et exēpla prebebat: ſedet vulgus circūpoſitū longe lateqꝫ a vitaſtulte ꝯſuetudinis ad celeſtiū gaudioꝝ cōuertere curabat amorē. Nam multi fidēquā habebant iniquis profanabant operibus: ⁊ aliqui etiā tꝑe mortalitatis neglectis fidei ſacramētꝭ: quibus erant imbutiad erratica idolatrie medicamina cōcurrebant: quaſi miſſā a deo cōditore plagāꝑ incantationes vel filateria: vel alia quelibet demoniace artis archana cohiberevalerent. Ad vtrorūqꝫ ergo corrigendumerrorē crebro ip̄e de monaſterio egreſſusaliquotiens equo ſedens: ſed ſepius pedibus incedens circūpoſitas veniebat advillas: ⁊ viā veritatis p̄dicabat errantibꝰqd̓ ip̄m etiam Boiſil ſuo tempore facerecōſueuerat. Erat quippe moris eo tempore populis Angloꝝ vt veniēte in villamclerico vel preſbytero cōfluerent cūcti adeius imperiū verbū audituri libēter: ea q̄dicerent̉ audirent libentius: que audire ⁊intelligere poterant operādo ſequerētur.Porro Cudberechto tanta erat dicendiperitia: tantus amor ꝑſuadendi que cepe-

rat: tale vultus angelici lumen vt nulluspreſentiū latebras ei ſui cordis celare preſumeret: quin oēs palam que geſſerāt cōfitendo ꝓferrent: quia nimirū hec eademvllū latere vllo modo putabant: ⁊ cōfeſſadignis vt imperabat penitētie fructibꝰ abſtergerent. Solebat autē ea maxime locaꝑagrare ⁊ illis p̄dicare in vinculis: qui inarduis aſperiſqꝫ montibus procul poſitialijs horrori erant ad viſendū: ⁊ pauꝑtatepariter ac ruſticitate ſua doctoꝝ arcebantacceſſum. Quos tamē ille libēter pio mācipatus labore tanta doctrine ſolertis excolebat induſtria: vt de monaſterio egreſſus ſepe ebdomada ītegra: aliquādo duabus vel tribus. nonnunqͣꝫ etiā menſe plenō domū nō rediret: Sed demoratus inmontanis plebem ruſticā verbo p̄dicationis ſimul ⁊ opere virtutis ad celeſtia vocaret. Cū ergo venerabilis dn̄i famulusmultos in Mailroſenſi monaſterio degens annos magnis virtutū ſignis effulgeret tranſtulit eū reuerēdiſſimus abbasip̄ius Eata ad inſulā Lindiſfarnenſiū: vtibi quoqꝫ fratribus cuſtodiā diſcipline regularis ⁊ auctoritate p̄poſiti intimaret: etꝓpria actione p̄monſtraret. Nam et ip̄mlocū tunc idem reuerendiſſimꝰ pariter abbatis iure regebat. Siquidē a temporibꝰibidem antiquis ⁊ ep̄s cū clero: ⁊ abbasſolebat manere cū monachis: qui tamē ⁊ip̄i ad curam ep̄i familiariter pertinerent.Quia nimirū Aidan qui primus eius loci ep̄s fuit cū monachis illuc ⁊ ip̄e monachus adueniēs monachicā ī eo ꝯuerſationem inſtituit: ſcribēte ei reuerēdiſſimo papa Gregorio: qd̓ ⁊ ſupra poſuimꝰ. Sedquia tua fraternitas inquit monaſterij regulis erudita ſeorſum fieri nō debet a clericis ſuis in eccleſia Angloꝝ que nuperauctore deo ad fidē ꝑducta eſt: hāc debetcōuerſationē inſtituere que in initio naſcētis eccleſie fuit patribus noſtris: in quibꝰnullus eorum ex hijs que poſſidebāt aliquid ſuū eſſe dicebat: ſed erant eis omniacōmunia.¶ Ut idem in vita Anatheorica et fontēde ſaxoſa terra orando ꝓduxerit: ⁊ ſegetēde labore manuū vltra tempus ſerendi acceperit. ¶ Capl̓m. XXVIII.