LiberIIII

noīe Tumiaceſtir cognominatur Qui cūeum in pugna peremptum audiret venitquerere: ſi forte corpus eius inuenire poſſet. Inuentūqꝫ alium illi per omnia ſimillimū putauit ip̄m eſſe: quem ad monaſteriū ſuū deferens honorifice ſepeliuit. Etꝓ abſolutione anime eius ſepius miſſasfacere curauit. Quarū celebratione factūeſt qd̓ dixi: vt nullus eum poſſet vincerequin ꝯtinuo ſolueret̉. Int̓ea comes qͥ eūtenebat mirari et interrogare cepit quareligari non poſſet: an forte litteras ſolūtorias de quibus fabule ferūt apud ſe haberet quas ligari nō poſſet. At ille reſpōdit nihil taliū artiū noſſe. Sed habeo fratrem inquit preſbyterū in mea ꝓuincia: etſcio quia ille me interfectum putans prome miſſas crebras facit: ⁊ ſi nūc in alia vita eſſem ibi anima mea per interceſſioneseius ſolueretur a penis. Dumqꝫ aliquātotempore apud comitem teneretur animaduertūt qui eum diligentius conſiderabant ex vultu ⁊ habitu ⁊ ſermonibꝰ eius:quia non erat de paupere vulgo vt dixerat: ſed de nobilibus. Tunc ſecrete aduocans eum comes interrogauit intentiusvnde eſſet: promittens nihil ei mali facturum pro eo ſi ſimpliciter ſibi quis eſſet ꝓderet. Qd̓ dum ille faceret miniſtrū ſe regis fuiſſe manifeſtans: reſpondit et ego ꝑſingula tua reſponſa cognouerā ꝙ ruſticꝰnon eras. Et nunc dignus es morte quiaomnes fratres et cognati mei in illa ſuntpugna interempti: nec tamen occidam nefidem quam ꝓmiſi preuaricem. Vt ergoconualuit vendidit eum Lundoniā freſoni cuidam: ſed nec ab illo: nec cū illuc duceretur vllatenus potuit alligari. Ueruꝫcū alia atqꝫ alia vinculoꝝ genera hoſtesimponerēt: cūqꝫ vidiſſet qui emerat eumvinculis non potuiſſe cohiberi donauitei facultatē ſeſe redimendi: ſi poſſet. A tertia aūt hora quādo miſſe fieri ſolebant ſepiſſime vincula ſoluebantur. At ille datoiureiurando vt rediret vel pecuniā illi ꝓſe mitteret venit cantuā ad regem Lodheri qui erat filius ſororis Edildride reginede qua ſupra dictum eſt: qui ⁊ ip̄e quondāeiuſdem regine miniſter fuerat: petijtqꝫ etaccepit ab eo preciū ſue redemptionis: ac

ſuo dn̄o ꝓ ſe vt ꝓmiſerat miſit. Qui poſthec patriam reuerſus atqꝫ ſuū fratrem ꝑueniens replicauit ex ordine cuncta queſibi aduerſa: que in aduerſis ſolacia ꝓueniſſent. Cognouitqꝫ referente eo illis maxime temporibus ſua fuiſſe vincula ſoluta quibus pro ſe miſſarū fuerāt celebrataſolēnia. Sed ⁊ alia que periclitāti ei cōmoda cōtigiſſent ⁊ proſpera: per interceſſionem fraternam ⁊ oblationē hoſtie ſalutaris celitus ſibi fuiſſe donata intellexit.Multiqꝫ hec a prefato viro audientes accenſi ſunt in fide ac deuotione pietatis adorandum: vel elemoſinas faciendas: velad offerēdas domini victimas ſacre oblationis pro ereptione ſuorū qui de ſeculomigrauerāt. Intellexerūt em̄ ꝙ ſacrificiūſalutare ad redemptionē valeret et anime⁊ corporis ſempiternā. Hanc mihi hiſtoriam etiam hij qui ab ipſo viro in quo facta eſt audiere narrarūt: vnde eam qui aliquando comperi indubitāter hiſtorie noſtrę eccleſiaſtice inſerendam credidi.¶ De vita: et obitu Hilde abbatiſſe.¶ Capl̓m. XXIII.Ano poſt hunc ſequēte hoc eſtanno dominice incarnationisdcxxx. religioſiſſima xp̄i famula Hilda abbatiſſa monaſterij qd̓ diciturStreneſhalch: vt ſupra retulimus: poſtmulta que fecit in terris opera celeſtia adpercipienda premia vite celeſtis de terrisablata tranſiuit die. xv. kl̓arū decembriūcum eſſet annoꝝ. lxvj. quibus equa partione diuiſis. xxxiij. primos in ſeculari habitu nobiliſſime cōuerſata cōpleuit. Nāet nobilis natu erat hoc eſt filia nepotisEduini regis vocabulo Heririci: cumquo etiam rege ad predicationē beate memorie Paulini primi Nordanhimbroꝝepiſcopi fidem ⁊ ſacramenta chriſti ſuſcepit: atqꝫ hanc vſqꝫ dum ad eius viſionemperuenire meruit intemeratam ſeruauit.Que cū relicto habitu ſeculari illi ſoli ſeruire decreuiſſet: ſeceſſit ad prouinciā oriētalium anglorū. Erat nanqꝫ ꝓpinqua regis illius: deſiderās exinde ſi quo modopoſſet derelicta pr̄ia: ⁊ oībus quecūqꝫ habuerat galliā ꝑuenire: atqꝫ in monaſterioCale ꝑegrinā ꝓ dn̄o vitā ducere: qͦ faciliꝰ