Eccleſiaſtice hiſtorie gētis Ingloꝝ
Qui cū ad Tuguriū martyrꝭ ꝑueniſſent:mox ſe ſanctꝰ Albanꝰ ꝓ hoſpite ac magiſtro ſuo ip̄iꝰ habitu id ē ſcaracalla qͣ veſtiebat̉ indutꝰ militibꝰ ſe exhibuit: atqꝫ ad iudicem vinctus ꝑ̄ductꝰ eſt. Cōtigit aūt iudicē ea hora qͣ Albanꝰ ad eū adducebat̉:aris aſſiſtere ac demonibꝰ hoſtias offerreCūqꝫ vidiſſet Albanū mox ira ſuccēſusnimia: qꝛ ſe vltro ꝓ hoſpite qͣꝫ ſuſceperatmilitibꝰ offerre ac diſcrimini dari p̄ſūpſiſſet: ad ſimulacra demonuꝫ qͥbꝰ aſſiſtebatcuꝫ iuſſit ꝑtrahi. Quia rebellē inqͥens acſacrilegum celare qͣꝫ militibꝰ dare maluiſti vt ꝯtemptor diuū meritā blaſphemieſue penā lueret. Que cū illi debebāt̉ ſupplicia tu ſoluere habes: ſi a cultu nr̄e religionis diſcedere tēptas. At ſanctꝰ Albanus qͥ ſe vltro ꝑſecutoribus fidei chriſtianū eſſe ꝓdiderat nequaqͣꝫ minas principis metuit: ſꝫ accinctꝰ armis militie ſpiritalis palā ſe iuſſis illis parere nolle pronūciabat. Tū iudex. Cuiꝰ inqͥt familie etgeneris es? Albanꝰ reſpōdit. Quid ad teꝑtinet qͣ ſim ſtirpe genitꝰ? Sꝫ ſi veritateꝫreligionis audire deſideras: chriſtianumiam me eſſe: chriſtianiſqꝫ officijs vacarecognoſco. Ait iudex. Nomē tuū q̄ro qd̓ſine mora mihi inſinua. At ille. Albanꝰinqͥt a parentibꝰ vocor: ⁊ deuꝫ verum acviuū qͥ vniuerſa creauit adoro ſemꝑ ⁊ colo. Tū iudex repletꝰ iracundia dixit. Sivis pennis vite felicitate ꝑfrui dijs magnis ſacrificare ne differas. Albanus reſpondit. Sacrificia hec q̄ a vob̓ reddunt̉demonibꝰ: nec auxiliari ſubiectis poſſūt:nec ſupplicātiū ſibi deſideria vel vota cōplere. Quinīmo cqͥunqꝫ his ſacrificia ſimulacrꝭ obtulerit et̓nas inferni penas ꝓmercede recipiet His auditꝭ iudex nimiofurore cōmotꝰ cedi ſanctuꝫ dei ꝯfeſſorē atortoribꝰ p̄cepit: autumans ſe verberibusquē verbis nō poterat cordis eius emollire conſtantiā. Qui cū tormētis afficeret̉acerrimis patiēter hec ꝓ dn̄o īmo gaudēter ferebat. At vbi iudex illum tormentisſuperari: vel a cultu chriſtiane religionisreuocare nō poſſe ꝑſenſit: capite eū plectiiuſſit. Cunqꝫ ad mortē duceretur ꝑuenitad flumen vbi muro ⁊ harena vbi feriendus erat meatu rapidiſſimo diuidebatur
Uiditqꝫ ibi nō paruam hominū multitudinē vtriuſqꝫ ſexus conditionis diuerſe etatis: q̄ ſine dubio diuinitatis inſtinctu ad obſequiū beatiſſimi cōfeſſoris acmartyris vocabat̉. et ita fluminis ip̄iusoccupabat pontem vt intra veſperā vixtrāſire poſſit. Deniqꝫ cunctis pene egreſſis iudex ſine obſequio in ciuitate ſubſtiterat. Igit̉ ſanctus Albanus cui ardensinerat deuotio mētis ad martyriū ociusꝑuenire acceſſit ad torrentem et dirigensad celuꝫ oculos ilico ſiccato alueo viditvndā ſuis ceſſiſſe ac viā dediſſe veſtigijsQd̓ cum inter alios etiam ip̄e carnifex qͥeum ꝑcuſſurus erat vidiſſet feſtinauit etvbi ad locum deſtinatū morti venerat occurrere: diuino nimirū admonitus inſtinctu: ꝓiectoqꝫ enſe quem ſtrictuꝫ tenueratpedibus eius aduoluitur multuꝫ deſiderans vt cuꝫ martyre vel ꝓ martyre quemꝑcutere iubebat̉ ipſe potius mereretur ꝑcuti. Dum ergo is ex ꝑſecutore factꝰ eſſetcollega veritatis et fidei: ac iacente ferroeſſet inter carnifices iuſta cunctatio: mōtem cum turbis reuerendiſſimus dei cōfeſſor aſcēdit. qui opportune letus gratiadecentiſſima qͥngentis fere paſſibus abharena ſitꝰ eſt: in quo nihil repente arduūnihil preceps: nihil abruptū quem lateribus longe lateqꝫ deductu in modū equoris natura complanat. Dignum videlicꝫeuꝫ ꝓ inſita ſibi ſpecie venuſtatis iā olimreddens qui beati martyris cruore dicaretur. In huius ergo vertice ſanctus Albanus dari ſibi a deo aquaꝫ rogauit: ſtatimqꝫ incluſo meatu ante pedes fons ꝑennis exortus eſt: vt omnes agnoſcerentetiam torrentem martyri obſequiū detuliſſe. Neqꝫ enī fieri poterat in arduo mōtis cacumine: martyr aquā quā in fluuionō reliquerat peteret: ſi hͦ opportunuꝫ eſſenon videret. Qui videlicet fluuiꝰ miniſterio ꝑſoluto deuotiōe completa officij teſtimoniū relinquēs: reuerſus eſt ad naturam. Decollatis itaqꝫ martyr formatiſſimus ibidē accepit coronā vite quā repromiſit deus diligētibꝰ ſe. Sed ⁊ ille qͥ pijsceruicibus impias intulit manꝰ: gaudere ſuꝑ mortuū nō eſt ꝑmiſſus. Nāqꝫ oculi eiꝰ ī terraꝫ vna cū beati martyris capite