Liber8

8

lectica nō improbabiliter eruditis mouebat: ⁊ fiebat ingens ſpectaculū: cōuenientibꝰ ad audiendum doctis ⁊ litteratis viris: nec tn̄ vllo genere ph̓us ꝯcludi a qͦqͣꝫpoterat aut ꝯſtringi. Tanta etem̄ dicēdiarte obiectis queſtionibꝰ occurrebat: vtvbi maxime putaret̉ aſtrictus: velut anguis lubricus laberet̉. Sꝫ vt oſtenderetdeus: quia nō in ſermone regnuꝫ dei: ſedin virtute ꝯſiſtit: qͥdam ex ꝯfeſſoribꝰ ſimpliciſſime nature vir: ⁊ nihil aliud ſciensniſi ieſum chriſtū ⁊ hūc crucifixū: inter ceteros auditores ep̄us aderat. Qui cū vidiſſet ph̓m inſultantem noſtris: ⁊ callidaſe diſputationis arte iactanteꝫ: poſcit abom̄ibꝰ locuꝫ: velle ſe paucis cum ph̓o ſermocinari. Tum vero noſtri qͥ ſimplicitatem viri ⁊ imperitiaꝫ in ſermone dūtaxatnoſſent: pauere ⁊ velut pudorem quēdaꝫpati ne forte apd̓ callidos hoīes riſui efficeret̉ ſancta ſimplicitas. Perſtitit tamenſenior: ⁊ hinc mouit ſermonis exordium.In nomīe inquit ieſu chriſti philoſopheaudi que vera ſunt. Deus vnus eſt qui fecit celum ⁊ terram: quiqꝫ hoī quē de terrelimo formauerat ſpiritum dedit: vniuerſaque vident̉ ⁊ que nō videntur virtute verbi ſui creauit: ⁊ ſpūs ſui ſanctificatiōe firmauit. Hoc verbum ac ſapientia: quemnos filium dicimus: humanos miſeratuſerrores ex virgine naſcitur: ⁊ ꝑ paſſioneꝫmortis a perpetua nos morte liberauit:ac reſurrectione ſua eternam nobis contulit vitam. Quē ⁊ expectamus iudicē oīmque gerimus eſſe venturum. Credis hocita eſſe philoſophe? At ille: velut ſi nunqͣꝫvllum ſermone contradicendi didiciſſet:ita obſtupefactus virtute dictorum mutus ad omnia hoc ſolum potuit reſpondere: ita ſibi videri: nec aliud veruꝫ eſſe qͣꝫqd̓ dixerat Tū ſenior. ſi hec inquit ita eſſecredidiſti: ſurge ⁊ ſequere me: ac dn̄icuꝫ ⁊huius fidei ſignaculum ſuſcipe. Et ph̓usconuerſus ad diſcipulos ſuos: vl̓ ad eosqui audiendi gratiā cōuenerant. Auditeinquit o eruditi viri. Donec verbis mecum geſta res eſt verba verbis oppoſui: ⁊que dicebant̉ dicendi arte ſubuerti. Ubivero ꝓ verbis virtus ꝓceſſit ex ore dicentis: non potuerunt reſiſtere verba virtuti:

nec homo aduerſari potuit deo. Et ideoſi qͥs vr̄m potuit in his que dicta ſunt ſentire que ſenſi: credat chriſto ⁊ ſequat̉ huncſenem: in quo locutus eſt deus. Ita ph̓schriſtianus effectus tandem ſe gratulateſt victum.¶ De Pafnutio confeſſore.¶ Capl̓m. IIII.Uit preterea in illo concilio ⁊Pafnucius hō dei ep̄us ex egypti ꝑtibꝰ cōfeſſor: ex illis quosMaximianus dextris oculis effoſſis: etſiniſtro poblice ſucciſo: ꝑ metalla damnauerat. Sed in hoc tanta virtutum ineratgratia vt ſigna ꝑ eum nō minus qͣꝫ dudūꝑ apl̓os fierent. Nam ⁊ demones verbotm̄ fugabat: ⁊ egros ſola oratione curabat. ſed ⁊ cecis viſum dicitur reddidiſſe: ⁊paraliticos ad ſtabilitatē corporis reuocaſſe. Quē Conſtantinus in tanta veneratione ⁊ affectu habuit: vt ſepius eū intrapalaciū euocatū complecteret̉: ⁊ illū oculum qui in ꝯfeſſione fidei fuerat euulſus:auidioribꝰ oſculis demulceret.¶ De Spiridione ep̄o ⁊ mirabilibꝰ eiusCapl̓m. V.X eoꝝ numero ⁊ ſi quid adhuceminētius fuiſſe dr̄: etiā Spiridion ciprius ep̄us: vir vnus exordine ꝓphetaꝝ quantū etiam nos eoꝝ qͥeū viderāt narratione comperimus. Hicpaſtor ouiū etiam in epiſcopatu poſitusꝑmanſit. Quadā vero nocte cum ad caulas fures veniſſent ⁊ manus improbas qͦaditū educēdis ouibꝰ facerēt extendiſſentīuiſibilibꝰ qͥbuſdā vinculis reſtricti: vſqꝫad lucē velut traditi tortoribꝰ ꝑmanſerūt.Cū ꝟo oues ducturus ad paſcua matutinus ſe ageret ſenior: vidit iuuenes abſqꝫhūanis vinculis caul̓ pendere diſtrictosCūqꝫ cām noxe comꝑiſſet: abſoluit ẜmone quos meritis vinxerat. ⁊ ne eis inanisnocturna cederet occupatio: tollite inquito iuuenes vnū arietē: ne ſine cauſa veniſſe videamini quē melius p̄ce qͣꝫ furto queſiſſe ꝯuenerat. Tradunt de hͦ etiā illud factū mirabile. Filiā habuit Hirenē noīe q̄ei cū bn̄ miniſtraſſet ꝟgo defūcta ē. Poſteius obitum venit quidā dicens ſe ei qͦddam depoſitū cōmendaſſe. Rem geſtam