Eccleſiaſtice hiſtorie
Sūma nāqꝫ maloꝝ nobis affuit omniūtunc cū domus orationis ⁊ eccl̓ie dei viui ad ſolū deducte ſunt: atqꝫ ab ipſis ſubuerſe ſunt fundamentis. Diuine vero ſcripture in medio plateaꝝ igni cremate ſuntPronefas ipſi hec noſtris vidimus oculis. Sacerdotes dn̄i ⁊ paſtores eccleſiaꝝpublice denudatos: inuerecūde ⁊ inhoneſte hūc atqꝫ illuc ab impijs tradi: ita vtcōpleret̉ ille ſermo ꝓpheticus qui ait: effuſa eſt ꝯtumelia ſuꝑ pͥncipes: ⁊ ſeduxit eosin inuio ⁊ nō in via. Sꝫ nō eſt noſtrū deſcribere quanta in ſacerdotes dei iniuriarū genera collata ſint. Sicut ne illud qͥdē noſtrū duximus exponere ſingillatimquāta pͥus inter noſtros rabies diſſenſionis exarſerit. Hoc ſolum hiſtorie traderelicuit: ꝙ iuſto dei iudicio ⁊ neceſſaria correptione diuinā ſenſimus manum. Neqꝫem̄ refert in mediū ꝓferre: ꝓ quibꝰ vel turbo ꝑſecutionis inuectus eſt: vel quos qͣntoſqꝫ infidelitatis ꝓcella ſubmerſerit. Sꝫilla ſola cōmemorabo que vel noſipſosdicentes. vel alios edificent audientes.Prpoter qd̓ hinc iā diuinos agones beatiſſimoꝝ martyrū breuiter in quantū poſſumus explicabimus.¶ De eccleſiaꝝ ſubuerſionibus.¶ Capl̓m. II.Onuſdecimus agebatur annus imperij Diocleciani mēſismarcius: ⁊ dies ſolēnis paſcheīminebat: cum edicta pͥncipis ꝑ omnē terram ꝓponebant̉: vt cuncte q̄ vbicūqꝫ vſqͣꝫſunt eccleſie ad ſolum vſqꝫ deſtruerentur.Scripture ſacre igni exurerent̉. Si quisinter noſtros alicuius honoris p̄rogatiua muniretur: ſublata hac maneret infamis. ſi quis ẜuoꝝ ꝑmanſiſſet chriſtianuslibertatē ꝯſeqͥ nō poſſet. Hec om̄ia his q̄pͥmo aduerſum nos lata ſunt ꝯtinebant̉edictis.¶ De qualitate perſecutionum.¶ Capl̓m. III.Oſt non multum vero temꝑisꝑaddunt̉ ⁊ alia. Iubetur vt oēsqui per loca ſingula eccleſijs p̄ſunt primo quidem conijciant̉ in vincula: tum deinde omnibꝰ ſupplicijs ſimulacris īmolare cogantur. Hinc vero ingēs
ſpectaculū ſacerdotes dei effecti ſūt huicmūdo ⁊ angelis ⁊ hominibꝰ: cū perſecutoꝝ crudelitate ad ſupplicia raperentur: ⁊agones mirandos omnibus deſudarentIllos aūt qui ⁊ multo plures fuerūt qͦsmetus oppreſſit: ⁊ ante congreſſionem ſolus terror eliſit p̄terire melius puto. Ceteri vero quoꝝ mens ꝓmptior ⁊ fides validior fuit tormēta patiebant̉. Flagris alijdiſcerpebant̉: alij vngulis fodiebant̉: alijignitis laminis vrebantur. Ex quibꝰ nōnulli quidem fatigati cedebant: alij vſqꝫad finem patientia obſeruabant. Ex ip̄isaūt ꝑſecutoribꝰ quidā tanqͣꝫ miſerationevſi: adhibebant nōnullos noſtroꝝ ad inceſta ſacrificia: ⁊ quaſi ſacrificaſſent conclamabant cū non ſacrificaſſent. De alijsvero cum appropiaſſent qͥdem īmundishoſtijs acclamabant ipſi ꝙ iā īmolaſſent⁊ abſcedebant: in eo tantū culpabiles ꝙcrimen ſibi obiectum cū ſilentio paterent̉Alij ſemiuiui ſublati tanqͣꝫ mortui ꝓijciebant̉. Alij pedibꝰ tracti inter eos qui ſacrificaſſent deputabant̉. Aliqui ſane exclamabant ingenti voce ⁊ teſtabant̉ ſe nōſacrificaſſe: ſed eſſe chriſtianos: tali ſe gaudentes cōfeſſione decorari. Nonnulli etiam maiori fiducia: neqꝫ īmolaſſe ſe: neqꝫvnqͣꝫ īmolaturos eſſe teſtabant̉. Quibustn̄ ab aſſiſtentibꝰ militibꝰ ora ꝯtinuo atqꝫoculi ꝯtundebant̉ vt tacerent: ⁊ violenterexpellebant̉ tanqͣꝫ acquieuiſſent. Tantuꝫerant impijs ſtudij: vt ꝓpoſitū ſuum viderent̉ impleſſe. Sed nō aduerſum beatosmartyres impune hͦ facere licebat. Quoꝝpatientie ⁊ magnanimitatis virtutem: qͣꝫuis nullus digne ꝓferat ſermo: tn̄ ꝓ mediocritate virium noſtrarū que poſſumusenarrabimus.¶ De martyribꝰ. ¶ Capl̓m. IIII.Sgitur pͥmo oīm qm̄ ſicut diximus ignis huius exordiū interſolos militares parua ſcintillaꝯflauerat: cum delegerent̉ ſi qͥ eſſent intermilites xp̄iani: vt aūt īmolādū ſibi ſcirēt:aūt militiā pariter vitāqꝫ ponendā: plurimi ex ipſis militiā ꝓ fide chriſti: pauci etiam aīas poſuere. Cū vero inde flāma ſumēs initiū tota ꝑ ppl̓os ⁊ ſacerdotes exaggeraſſet incendia: poſſibile non eſt nūero