¶ Titulus.

vno collegio vel pluribꝰ ſed tm̄ attendit̉: ꝙ finitres vel pl̓es: ꝗ cōueniant: vel vniuerſitatē faciātpro iuſticia cuiuſlibet ẜuanda. Et ſi in aliqͦ diſcordant: ſtādū eſt maiori parti: niſi minor pars rōnabile quid p̄tēdat. hec aūt ī ciuitatibꝰ potiſſime qcarēt iudicibꝰ locū habent: ī ꝗbus qn̄ nō reperit̉alius eſt ad ep̄m dioceſanū tanqͣꝫ ad ordinariumrecurrēdū ēt in tp̄alibꝰ: vt in aūt. vt diffe. iu. §. inciuitatibus coll̓. 9. Un̄ hec iura collegioꝝ ſeu corporū uigent ī ciuitatibꝰ p̄cipue lōbardie: q̄ ⁊ ſi dominū hēant: ipſum tn̄ dn̄m vt expediret reipublice non recognoſcūt. Sic nec rex frācie vl̓ boemievt in. c. per venerabilē ꝗ fi. ſint le. Quicquid autēſcribat̉: hoc putat hoſtien̄. iuſtū eē: ꝙ ciuitatesʸ velalia loca que hn̄t dn̄m ſpecialē: nō debent dn̄iuꝫaliqd̓ vl̓ iuriditōem aliquā in ſui dn̄i preiudiciūvſurpare. Et iō qͣꝫuis p̄dicta corpora ſiue collegia ſint approbata a iure: ⁊ iuſtū ſit ꝙ dn̄s eis ſuapͥuilegia ſeruet: ſi tn̄ īcipiant ſuos termīos excede̓⁊ iura ſue iuriſditionis dn̄i vſurpare: de iure ſuntꝑ ipſū dn̄m coercēdi ⁊ refrenandi: ar. xi. q. iij. pͥuilegiū. Hoc .n. expedit reipublice: vt ſit vnus dn̄s⁊ nō plures. Sed verū ē ꝙ de facto aliqn̄ ſimulꝯgregati dicūt illud ſapiē. 2. Sit fortitudo noſtralex iuſticie: vnde ⁊ dn̄os ꝯculcāt: ⁊ hoc quātū adlaicos. Quantū āt ad clericos ꝑtinet: nullus ēt exelectione iuriſditionē cōſequit: niſi pͥmo a ſuꝑiori confirmet̉: vel approbet̉: vt pꝫ ī eo. qd̓ legit deelec. c. noſti. Exceptis ꝗbuſdā caſibꝰ: vt noͣtur deappel. qꝛ nos. Ex quo aūt approbatꝰ vel ꝯfirmatus eſt eanonice ꝗs a ſuꝑiori ad beneficiū cū cura: de iure cōi iuriſditione hꝫ: vt hic .ſ. in. c. cuꝫ abeccleſiaꝝ. Is aūt ꝗ curam nō hꝫ: ꝑ ꝯſequens neciuriſditionē ordinariā: cū pͥuatus ſit: niſi a pͥncipeordinarius ꝯſtituat̉: vt de reſti. in īte. c. cā. vel niſiſit officialis vel vicariꝰ ordinarij: vt de offi. ꝟi. c. ivel niſi hēat ex cōſuetudine vt de offi. archi. c. fi.Que cōſuetudo ⁊ pͥuato canonico in familia ſuaiuriſditione dat ordinariā? qd̓ dic: vt notat̉ de focōpe. c. cum cōtingat. Hoc tn̄ ſcias ꝙ mulier veletiā laicus quātūcunqꝫ religioſus nō pōt eccleſiaſticā cenſurā exercere: vt extra d̓ maio. ⁊ obe. c. dilecta ẜm hoſtien̄. Sed inno. aliter poſuit. dicit .n.ꝙ ad hoc ꝙ prelatꝰ hēat iuriſditionē ordinaria īclericos: oportet ꝙ vniuerſitas q̄ illū eligit: ſit clericoꝝ vel religioſoꝝ: vel alias idē prelatus iuriſditionē ab eccleſiaſtico prelato r̄cipiat. ⁊ ꝙ electꝰſit clericus vel religioſus: cū alias nec dare nec recipere poſſūt ſpūalem iuriſditione .ſ. excōicandiīterdicendi ⁊ ſimiliū. Ite ꝙ eligatur in prelatuꝫ.nā ſi eligeretur ad aliquā dignitatē in eccleſia acpͥmiceriatū archipreſbyteratū cuſtodiam ⁊ huiuſmodi: nō habet ordinariā: niſi conſuetudo eis tribuat: qd̓ pōt: de exce. prela. c. ij. Princeps aūt eoipſo ꝙ cōſentit tacite vel expreſſe: nō errans in iure vel in facto: ꝙ aliqui faciant collegiū: vt qꝛ ſcribit ex certa ſciētia alicui vniuerſitati: vel ſindicūeorū admittit: videtur eis concedere ius vniuerſitatis: qꝛ vt ordinariū facit. Zacite etiā eo ip̄o ꝙ

dat ſiue cōmittit alicui aliquā ciuitatē vel caſtruꝫvel villam: vt de offi prefec. vr. l. i. idem cuꝫ papedat delegationē in ꝓuincia: de offi. lega. c. 2. li. vi.vel dat archidiaconatū vel aliꝗd ſimile. Et idemītelligas: ſi ab alio cōferatur vel cōmittat̉ qui tn̄habeat ptātem: ar. ff. de iudi. l. cū pretor. Et ẜm innocen. lex dicit̉ dare iuriſditione ordinariam: eoipſo ꝙ aliquē ordinariū vocat. Sꝫ ⁊ a lege habetdn̄s iuriſditionem ordinariā in valallos: ⁊ arbtri electi a ſubdito ⁊ ep̄o ſuo ī eoſdē. xi. q. i. ſi clericus. Et ꝯcilijs p̄ſidētes de iudi. c. i. Et p̄ſidētes capitulis ꝓuincialibus religioſoꝝ: de ſta. mo. c. ī ſingulis. ⁊. c. vacāte ſede. de maio. ⁊ obedi. c. cū oliꝫ.¶ Ordinarii permaximidicuntur ep̄i: ⁊ hi debent punire crimina: ⁊ inuocare cum expedit brachiū ſeculare. vnde ex ſyndo ioā. pape dicit̉. habeāt ep̄i ſingularium vtin ſuis dioceſibus liberā ptātem adulteria ⁊ ſra īquirere: ⁊ iudicare ẜm quod canones cenabſqꝫ īpedimento alicuius: ⁊ cum opus fueriblicū cōuocent auxiliū: nō ad preiudicādū: ſꝫ ꝑtius ad ea que ſunt deo placita ꝓſequendum:offi. or. c. i. vbi dicit glo. ſuꝑ verbo īquirere: tiqn̄ frequens ⁊ clamoſa fama eſt contra ſubdique obtinet vices acculatoris: vt de accu. c. qꝛliter ⁊ qn̄. Super verbo iudicare glo. vndecunqꝫſit ille. Preſes .n. ꝓuincie dꝫ purgare ꝓuinciā malis hōibus: nec diſtinguit vndecunqꝫ ſint. ff. d̓ offi.preſi. proui. l. preſes. ⁊. 6. q. 3. placuit. Super verbo canones. dicit glo. ꝙ canones dicūt ꝙ ep̄i cāſynodales īquirere debeāt ⁊ maturiores teſtesparochijs varijs cōſtituere vt cauſas ſynodalesad ep̄m deferant. 35. q. 6. ep̄s in ſynodo. In ſynodo enī quā annuatim dꝫ facere ep̄s cū clero dioceſis ſue dꝫ cōſtituere aliquos in diuerſis parochijs in ciuitate ⁊ extra viros timoratos clerico⁊ etiam ſeculares pōt conſtituere: ꝗ dicunt̉ teſynodales. Et hi debent referre epiſcopedo vel dietiꝫ: que ſciunt emergere in diogentia correctione vel ꝓuiſiōe. Dicit aūt ibi glo.ꝙ ad ep̄os ꝑtinet īquirere de huiuſmōi criminibus eccleſiaſticis: de adulterijs: de conſā. ⁊ affi. viri ⁊ ꝟxoris: vt. 35. q. 6. ep̄s ī ſynodo. Iteꝫ d̓ hereſiextra de he. c. excōicamꝰ. de crimīe ꝟſuraꝝ ſymonia ſacrilegio ⁊ ſil̓ibus: q̄ ꝓprie ſpectantcē eccleſiaſticū. Et per ep̄os debent puncunqꝫ mortali pctō: vt de iudi. c. nouit. Itē ex eoꝙ dicit punire: ẜm ꝙ canones cenſent: ear. ꝙ iudex dꝫ iudicare ſcd̓m allegata ⁊ ẜm canones ⁊ges: ⁊ nō ẜm cōſcientiaꝫ. Inducit ad hoc. c. ſūmpere. ii. q. 3. ⁊. 3. q. 7. iudicetꝭ. ⁊ alia iura. Ponit eca hoc duplice̓ opi. aliqui dicunt cū iudex hꝫ atſe cām: quā ſecundū ꝯſcīam ſuaꝫ nouit iniuſtamSed ẜm allegationes ⁊ ꝓbationes ſuffiparet iuſta: nō debet iudicare ſeu dare ſn̄alteri delegare. Alij dicunt ⁊ melius: ꝙ iudichabet non ſecundū ꝯſcīam: qꝛ hoc eſſet vt priuta ꝑſona: ſed ẜm allegata ⁊ ꝓbata iudicare habet