ciotabeſrit. Iugͣti ſpes tabeſcebat. Ingrati ſunt deo ml̓tipliciter peccatodes. Euidam emin dona dei non recogitant. Ruidaꝫ eum de ſuis beneficijs non honorant. Auidam enīſua bn̄ficia exprobrant. Et quidācontra eum per beneficia pugnatPrimi ſūt ingrati qui numꝙͣ ponderāt preconceſſa: ſed ſēꝑ aſpiratadhabenda ⁊ non quid receperintde preterito: ſed quid r̓cepturi ſuntproſpiciunt de futuro. Et hec ē prima ac potiſſima cauſa ingratitudinis Sicut dicit Senecā. z. de beneficijs fere in principio. Prima inqͥtomniuꝫ ac potiſſima cauſa ingratitudinis eſt: ꝙ nouis ſemper cupiditatibus occupat. non quid habemus: ſed quid petamus. Nō inid quod eſt: ſed in id quod petimus: intenti ſumus. quicquid eſtdomi vnle eſt. Sequit̉ autem VbiQuod atteperis leuiter noueris:cupiditas fecit dator eorum nō ſitin precio. Et ideo non immerito cōquerebatur Epycurus aſſidue. Illud refert Senecā conſequēter: ꝙaduerſus p̄terita ſumꝰ ingrati. Etquecumqꝫ percepimꝰ bona: ad memoriam non reducamus. Nec inter voluūptates numeremus: cumcertior nulla ſit voluptas ꝙͣ que īaei̓pi non poteſt. preſentia bō nondum tota in ſolido ſunt. futura pēdent̓ ⁊ incerta ſunt. Et ideo concludit Seneca. ꝙ ad hoc ꝙ nō ingrati ſumus indigemus bona memoīa. quia ſicut ad perfectam ſcientiāſufficit quedam ſemel didiciſſe. q̄ſempet̓ poſtra ſciuntur quedamvt ſciantur non eſt ſatis didiciſſeIntercidit eī eorumſcīa niſi cōtinea-tur geometrica diuiſio ⁊ ſublimiūcurſu. Ita beneficia quedam magnitudo non cōpatitur excidere. minora. ſed numero plura effluunt.quia non frequenter illa fractaꝰnec libenter quid cui debeamus: recognoſcimꝰ. Sed hic poſſet eſſedubrum an tales beneficia non recognoſcentes: ſed obliuioni trādētes debeant dici ingrati. Et tamenSeneca cum eburcio amico ſuo dehac materia diſputaret eburtiustales nō ingratos: ſed oblitos vocae̓ ſolebat: tamꝙͣ ea res ingratūexcuſet q̄ facit. aut per hoc accidatalicui vt n̄ ſit igtus cū hͦ n̄ acciditniſi ingrato. Et ideo diſtinguit Seneca conſequenter de ingratis ſicIngratuſ eſt qui bn̄ficium ſe accepiſſe denegat quod accepit. Ingͣtus eſt ille qui diſſimulat. Ingratus eſt qui non reddit. Ingratiſſimus omnium qui oblitus eſt. Ethoc probat. Primo quia alij quiſunt memores beneficiorum. licetnon reddant. ſētiunt tamen in aīmo ſe eſſe debitores ⁊ poſſūt ex fatili occaſione ad reddendum induci. Iſti vero oblito totum beneficiūelapſum eſt. Secundo quia ad reddendum homo multis indiget meminiſſe quod ſine impēdio poteſtEt ideo nu̓mꝙͣ voluit eſſe gratus qͦbeneficium tam longe proiecit: vtextra conceptum ſuum poneret.De quolibet tali verificatur illd̓. Eccleſiaſtici decimonono. Ingratusſenſu dereliquit liberantem ſe. Bene enim dicitur ingratus qui meōriam perdidit illius: quod ſemperſēſiſſe debuit. Secūdo ſunt ingratiqui deū de ſuis beneficij. n̄ hp̄rant