lcīofilio ſūo gratis id eſt gratis noſſibi fecit Ozee. 14. Sanabo contritiones eoꝝ. ⁊ diligam eos ſpontanee. ¶ Tercio ſunt qui diligunthomine ſed nō niſi in proſperitate⁊ felicitate ſua. de quorum quolibet verificatur illud Boetij. ⁊. de ꝯſolatione. Ruē felicitas amicumīfortunium facit immicum Vndedixit quidaꝫ Exemplo didici ꝙ ꝓſperitatis amici res amplectanturnō nos: ſed noſtrͣ ſequūtur. Et iterum metricus. Nō ſūt ꝑſone: ſedproſperitatis aici. Quoꝫ fortuna tenet dulcis: acerba fugat. Sed peroppoſituꝫ xp̄s tūc maxime diligitquādo homo a mūdo deſeritur; ⁊a malis hominibꝰ agitatur. VndeꝑPſalmiſtam dicit deꝰ. Cum ipſo ſum in tribulatione: eripiā eū⁊ glorificabo eum. ¶ Quarto inmūdanis amicis r̓peritur defectꝰquia multi diligūt viuētes ⁊ mor.tuoꝫ ꝓſequuntur ⁊ odiunt: cuiuſmodi ſūt nō numꝙͣ: fratres: filijvxor: ſeruꝰ ⁊ executor. Cum enimhomo fuerit defunctꝰ: tūc illi quide bonis ſuis eum magis iuuae̓ deberent: ſpoliāt ⁊ predantur. ⁊ ſibiappropriāt qͥequid poſſunt. Vn̄metrice dicitur. Poſt mortis morſum vertit dilectio dorſuꝫ. Finitavita finit ac amor ita. Per oppoſirum xp̄s diligit amatorem dumviuit ⁊ longe amplius poſt mortem Ioh̓. 13. Cum dilexiſſet ſuos:qui erant in hoc mūdo in finemdilexit eos id eſt in ꝑpetuum dilerit eos Iheremie. zi. In caritate ꝑpetua dilexi te ⁊ attraxi. Quartooſtendit deus ſuam dilectionemad nos in hoc ꝙ preparat nobisvoluptatem perhennis affluentieVnde ad Teſſalonicenſeſ. ⁊. dilexit nos. et dedit conſolationemeternam: que quāta ſit: ſancti intūtur exprimere ⁊ nō poſſunt Vn̄Auguſtinꝰ de moribꝰ eccleſie. Tāta eſt pulchritudo iuſticie: tantaeſt iocūditas vite eterne hoc eſtincōmutabilis veritatis ⁊ ſapientie: vt eciam ſi nō liceret in ea amplius manere ꝙͣ vniꝰ diei hora ꝓpter hoc ſolum anni huiꝰ vite mnumerabiles: plem diuicijs ⁊ circūfluentia temporalium bonoꝝ recte meritoqꝫ contempnerentur. ItCriſoſtomꝰ de reparatione lapſiSi cotidie oporteret tormenta perferre: ſi ipſam gehēnam paruo tēpore tolerare pro eo vt xp̄m poſſemꝰ videre in gloria viuētem: ſāctoꝝ eius nuniero ſociari nō eātdignum pati omne quod triſteeſt modo vt tunc tantiboni: tanteqꝫ glorie ꝑticipes haberemur.Lectio centeſima octuagēſimaſextaVod em̄ ab igne nō poterat exterminari: ſtatimab exiguo radio ſolis calefactum tabeſcebat vt notuꝫ omnibꝰ eſſet: quoniam oportet preuenire ſolem ad benedictioneꝫ tuam. ⁊ ad ortum lucis te adorare.Ingrati enim ſpes tamꝙͣ hibernalis glacies tabeſcet ⁊ diſpeiet tamſuꝑuacua. Poſtꝙͣ auctor declarauit de illo mana quod deus dedit patribus in deſerto: quāte fuerit dulcedinis: in delectando. Inilla parte proſequitur quante fuerit fortitudinis in durando. Eratenim ipſius mira ꝯditio: quia cu