eſt. qlia a ſe eſt. ⁊ ſinē eo nichileſt a nichil eſſe p̄t. Sicut aūt deꝰpprijſſime dicit̉ qui eſt: ita dyabolus ꝓpter ſuā maliciā dicit̉ qui nōeſt Iob. 18. Habitent in tabernaculo illius ſocij eius qui non eſtCum em̄ viderent creaturas eſſebonas potuerūt arguiſſe ad vnūꝑſe bonum deuemedum. ſicut aruit Auicena pͥmo ſue Methap.Ad vnū ſimpliciter neceſſe eē: exnccē alijs n̄ ncc̄e eē ⁊ ſic deueīſſentad illū qui vere eſt qui dixit Exo.ego ſū q̄ ſū ait. Sic dicēs filijsſrahel. Qui eſt miſit me ad vos.Inde ſicut dicūt ſancti: iſtud nōmē ꝓprijſſime ꝯuenit deo: viꝫ Quieſt. Ipſe em̄ ſolus vniformit̓ ſemperidem eſt. oīs ei creatura alicuimutacōi ſubicit̉ Angeli ſiquidemẜm aliqͣs affrōes mutant̉ / corpoa̓releſtia ẜm loca. Corporā īferiorainfra ſperam actiuoꝝ ⁊ paſſiuoꝝexiſtētia alterantur: augmētant̉diminuūtur ⁊ mouetur ẜm loca.Et ideo ſignāter dicit Anſelmus.Proſologion ca. ⁊ ⁊. Tu ſolus domine es quod es ⁊ tu es qͣ es. Nāquod aliud eſt in toto: aliud inpartibus ⁊ quod aliquando eſtin tempore ⁊ in quo aliquid ē mutabile: nō omnino eſt quod eſtEt quod incepit a n̄ eſſe ⁊ poteſtcogitari nō eſſe ⁊ nͥ ꝑ aliud ſubſiſtatredit in nō eſſe ⁊ quod habetfuiſſe quod iam nō eſt ⁊ futuruꝫeſſe quod nondum eſt illud nondicit̉ eſſe ꝓprie ⁊ abſolutē. Tu vero es illud quodes: quia quicqͥdaliqͣndo aut aliquo modo es: hoctotus ⁊ ſemper es ⁊ tu es quod ſēper ⁊ ꝓprie ⁊ ſimpliciter es: qꝛ necjͣ xiijhabes fuiſſe nec futuruꝫ eſſe. ſedtātum preſēs eſſe. Hec Anſelmꝰ¶ Secūdo reprehēdit fatuitatemgētilium philoſophoꝝ de eo ꝙ n̄ocognouerūt deum eē mundi creatorem Equatum ad hoc dicit ſic.Neqꝫ operibꝰ attendētes agnouerunt quis eēt artifex. Cum enimeffcūs ducāt in noticiam ſue cauſe ⁊ ipſi totaliter occupati fuerūtad inueſtigādum cauſas rerum īhoc culpādi ſunt quatum ad primā cauſam ꝙ deuenire non potuerunt ad cognoſcēdum deumbonoꝝ remuneratorem vel mundicreatorem. ¶ Sed poſſet qꝛi qualiter eſt ꝙ philoſophi ad demonſtrādum deum eē bonoꝝ remunetatorem vel mūdi creatorem ſufficiētes non fuerunt. dico ꝙ non ēmirum cum nec xp̄iani qui ſoli vnius veri dei noticiam habent adhoc non ſufficiāt. ¶ Ad hoc dicēdum vt eſtimo: ꝙ deum eē non ēper aliquam racōnem demonſtra.tum hutuſqꝫ. nec deum eſſe creatorē mūdi ſꝫ qͥcumqꝫ ſe īnocent̓ hn̄tad deū ⁊ racōeꝫ nalem exͣcent ſtudendo. nec d̓ine gͣcie obice p̄bentdeꝰ eis ſufficient̓ ſui cōicat noticiāſic ꝙ eis ſufficiat ad ſalutē. Exempla ad hoc hn̄tur. pͥmo de Cornelio: cui miſſus ē Petrus. de Paulocui miſſuꝰ eſt Anamas qͥ ſe ſic diſpoſuer̄t ꝑ reuelacōeꝫ l̓ īſpia̓tiōeꝫꝙ noticiā de vno do meruer̄t hreEt iō d̓d̓. eſt ꝙ ſi n̄ obſtat culpahōis ad hūc racōis vſū vtiqꝫ perueniet ꝙ dei noticiaꝫ habeat id eſtde deo ſaltem quāta eſt neceſſaria ad ſalutem ¶ Tercio reprehendit errores gentilium de crimine