ōideo in talibus neceſſalū fuit recurrere ad diuinū teſtimoniū. ⁊ hocfit per iuramentum eo ꝙ deus necmētiri poteſt nec decipi. Vnde perſe loquendo ille qui iurat deum venerātur ⁊ honorat ꝓteſtans eū ſūmam eſſe veritatem: queꝫ adducitin teſtimonium ad oſtendendumdictum ſuum eſſe veruꝫ. Vnde patet ꝙ iuramentum licituꝫ eſt tamex origine ꝙͣ ex fine. Ex origīe quidem: quia iuramentum inductumeſt ex fidei deuotione. qꝛ hominescredunt deum habere infallibilemveritatem: ⁊ generaleꝫ ōmum prouiſionem. Ex fine etiam quia iuramentū eſt ordinatū ad certificādūhomineꝫ de veritate ⁊ ad finiendūcontrauerſias inter homines. Adhebreor. 6. Oīs contrauerſie eoꝝfinis eſt iuramentuꝫ. ¶ Ad primūdd̓m ꝙ uia̓mētū eſt prohibitū. ſicvidelicet ne fiat abſqꝫ neceſſitate l̓vtilitate. ne iurando ad facilitateꝫperueniatur: ⁊ ex facilitate ad confuetudinē. ⁊ a conſuetudine ad ꝑiuriū decidatur. Et ſic patꝫ ad duoprima. Vnde nec Paulus inuenitur iuraſſe niſi in ſcribēdo. Vbi homō cautiorem diligētiam adhibetꝙ in loquendo. Vnde ſenſus. Nolite iurare omnino: ſed paſſim idēNolite aſſueſci ad iurandum: velnon ſitis faciles ad iurandum. velnolite iurare abſqꝫ euidēte neceſſitate. Et ideo dicit Auguſtinus exponendo illud Math̓. l. Sit ſermoveſter. eſt eſt: non non. Qd̓ auteꝫhijs habundancius eſt: a malo ēSi iuare cōgeris: ſcias de neceſſitate infirmitatis eorū venire quibuſaliquid ſuades: que vtiqꝫ infirmitas malum quoddam eſt. Tum̄enim non malefacis: qui bene vteris iuracōe vel alteri ꝑſuadeas qͥdvtiliter ſuades. Sꝫ a malo ē illiuscuiꝰ īfirmitate cōgeris iurare. Vnde ſcd̓m Augꝰ cuꝫ dicit̉ in hac autoritate. qd̓ hijs habundāciꝰ ē: amalo ē. Vel qͦd ampliꝰ eſt: a maloeſt. Malū nō accipit̉ ꝓ malo culpeſꝫ ꝓ malo pee īfirmitatis vel ignorantie illiꝰ cui ſit iuramētū qꝛ ſi ſibi alit̓ de veritate ꝯſtaret. nulla foret neceſſitas ſibi iua̓mētū preſtare. ¶ Ad .4. qn̄ Augꝰ d̓t ꝙ nl̓la iuracō ē ſecuā. vult dice̓ ſic. ꝙ ſecuꝝē nūqͣ iurare. ¶ Ad quintum dicendum de eceleſiaſtico dico. ꝙ loquitur ibi de ꝯſuetudine iurādi. Vbiſecundo ſciendum ꝙ frequētia iurandi eſt Primo periculoſa eo ꝙhomo de facili delinquet in verboſcd̓m illud Iacobi. 3. Si quis in v̓bo nō offēdit: hic ꝑfectꝰ ē vir. Vn̄eccī. ⁊3. Iuracōi n̄ aſſueſcat os tuūMulti enim caſus ī illa. Vn̄ ſignūinfallibile magne leuitatis ē hōisꝓni ad mēdaciū: iurādi freq̄ntia⁊ facilitas. Secūdo eſt deo multuiniurioſa qꝛ paruā reue̓ntiā videt̉habe̓ ad deum qui ex leui camagnū teſtē īducit deum/ qͦd nō face̓tde aliqͦ hōeſto vio. Tercio ſibijp̄iē ve̓cūdū. nā in hoc ꝙ ita facilit̓ ⁊freq̄nt̓ deum ī teſtē īducit ſine neceſſitate on̄t ſeip̄m ꝑue fore fidelitatis cui ſine iuramento nō credit̉Tercio de iuramenti īnocēcia eſtſciendū ꝙ ad iuramentū licitū reqͣrūt̓ tria. Iuſticia. Iudiciuꝫ ⁊ veītasſicut dicitur Iher̓. g. Iurabis viuitdominus in veritate ⁊ in iudicio ⁊in iuſticia vt per veritateꝫ caueat̉