cideo deus miſericorditer eſt īcaenatus vt pro homine ſatiſface̓t factus homo. Rd̓ aūt hō tenebat̉ d̓ſolue̓ ad ſatiſfaciendū pro pccōſuo aliqd̓ maiꝰ omni eo qd̓ non ēdeus probat idem Anſelmꝰ .i. Curzeꝰ hō. c. ti. ſic non ſatiſfacis do ꝓpeccatis niſi reddendo aliqͥd maiꝰꝙ ſit omne illud ꝓ quo peccatumfacere non debuea̓s Sed pro totomūdo ſaluādo nec ꝓ aliquo citradeuꝫ debuiſti facere pcc̄m ergo oꝫte ſatiſfaciendo reddere aliqͥdlmaius toto mūdo ⁊ illud fuit vitā corporalis criſti ẜm Anſelmū. Et ideoad Titū. z. Non ex opelbus iuſticie que fecimus nos: ſꝫ ẜm ſuaꝫ miſcricordiam ſaluos nos fecit. Iſtaergo miſericordia fuit fortis intrſiue dicit enim Ariſtotileſ primode celo ꝙ fortitudo potētie actiuēt̉minat̉ ꝑ maximū in qd̓ p̄t. Vn̄ ſieſſet aliqua potētiā que poſſet inaliquid a in duplū ⁊ triplū ⁊ quadruplū ⁊ ſic in infinitum Illa potēlia diceretur infinita intenſiue ſedtalis ē mīa dei qꝛ nō ē dare peccatūita turpe ita malicioſū ita deformequin mīa dei ſit maior ad remittēdū Refert Ambro. de morte Theodolij ꝙ tante erat mīe̓. ꝙ numꝙͣnegauit veniaꝫ cōfitenti de quo ſicſcribit. beneficium ſe putabat accepiſſe anguſte memorie Theodoneſiꝰ curogaretur ignoſcere ⁊ tūc ꝓpͥor erat vemie cū fuiſſet commociomaior iracundia ⁊ optabatur ī eoꝙ timebatur in alijs vt iraſceret̉hic erat remedium reorum qm̄ cūhaberet ſuper omnes podeſtateꝫ qͣſi parris poſtulari malebat ꝙ qͣitudex puniie ẜquitatis iudex nonCoy. ⁊.cVVvipene arbitrer qui nūꝙͣ veniam negauit cōfitenti Hec Ambroſiꝰ Frit enim veraciter filius illitis quidicit Luce. 6. Eſtote miſericordes ſicut ⁊ pater veſter miſericors ē Socundo miſericordia dei in homineꝫfortis eſt extenſiue hoc autem dupliciter poteſt dedarari primo exparte ipſius ſubiecti criſti Secundo a parte hominis ſiue miſericordie obiecti Aparte quidē xp̄i ſicSi aliquis omnibus vicinis ſuisriuulos concederet de ſuo fonte vtſibi inde facerent aqueductus ꝓſuo libito ſignuꝫ eſſet ꝙ ille fonsmagne foret ſuffitientie Iſto mōdo deus pater habens filium fuūꝫqui eſt v̓bū dei ⁊ fōs boītatis om2ª Inis qꝛ fons ſapientie verbū d̓i d̓i-Ecrī. A. Miſit eū in mundū ⁊ iuſſiteū ſcaturie̓ de t̓ra vētris v̓ginal̓ ⁊vt eet copioſus ⁊ habūdās oībꝰꝑmiſit cuilibꝫ ſibi facere riuulumqn̄ oīm iudeorū ⁊ gētiliū flagellacioma crucifictioni ſe dedit Et ido̓ bene dicit pluraliter per ꝓphetaꝫ. dabo vob̓ miſericordias ⁊ miſereborveſtri Iheremie. ⁊⁊. Secundo patꝫidem a parte obiecti: qꝛ ſi de obiecto miſericordie ẜmo fiat illud obiectū ē homo cui deꝰ multiplicitermiſeret̉ p̄ſeruādo vt caueat exſpectādo vt redeat ⁊ ꝯdonādo ſi peniteat. Vn̄ Augͥ. ⁊. cōfeſ. c. io. Grē tucdeputo ⁊ mīe ꝙ pcca mea tamqglaciē ſoluiſti gre tue deputo q̄cūqꝫ n̄ feci mala ⁊ oīa mͥ dimiſſa fateor q̄ ⁊ meaſponte feci mala ⁊ q̄ educe nō feti. Tercō miſericordiadei ē hominis duratīe qꝛ qn̄tūlibꝫhomo exſpectet ſi pꝰ īfinita malain fine tardiſſime penitere velit.