magiſter ſentēciaꝝ diſt. 23. e. j. dglorioſuiſ ē non cōſentire ꝙͣ temptari nō poſſe. Et ideo eū deus temptari permiſit vt inde glorioſioremreportaſſet victoria. Sed contraSauit eumv incendum: ergo nonexſpectauit hominis victoriam: ergo nichil eſt dictuꝫ ꝙ ideo permiſit ꝙ homo viteret. pp̄ ſapientiuſeſt vnūquodqꝫ ordinare in fineꝫſuum ita conueniēter ſicut poteſtab eo ordinari: ſed finis hominiseſt beatitudo et beatitudineꝫ poſſithomo attigiſſe conuenienter ſinetemptatione ⁊ ſine peccato quia illa ſunt impedimēta a beatitudineconſequenda pp̓ ad bonuꝫ cuſtodem pertinet̉ precauere ⁊ remouere omnia peicula ab illo quod eſtſue cuſtodie cōmiſſum. ergo deuſdebuit temptationem amouiſſe.¶ Ad oppoſitū dicitur ī littera ꝙſapientia increata cum ſolꝰ eſſetcreatus cuſtodiuit illum. ¶ Adqueſtionem dicendum ꝙ deus eūcuſtōdiſſe dicitur ꝙ ſibi de iuſticia origenali ⁊ gratia prouidit perque ſemetipſum potuit cuſtodiſſeſi voluiſſet. ¶ Pro argumentis ēnotanduꝫ ꝙ ſicut docet dioniſiusc. 4. de. di. nō. Prouidentia dei nonpiſeſt nature corruptuua ſed ſaluatipſua. Vnde ad prouidenciam dei pertinetrerum naturas adminiſtrareIſituſicut condecet bonitatem vniuerſitatis. ¶ Secundo nota ꝙ bonitasxittotius p̄ponderāt bonitati partisxiiVnde ſi aliquid eſſet melius paripibſi ꝙͣ toti tali toti cederet in preuidipſcium: ideo pertinet ad bonum gubernatorem tale ꝯmodū parti ſubtrahere vt habeatur ꝑfectio tociꝰc Py vCap decimūicet em̄ ſcd̓m imaginacionē meliꝰ eſſet ꝑde̓ pedes ꝙ caput / tamēnelius eſt toti homini habe̓ vnūraput ⁊ duos pedes ꝙ duo capitaavnum pedē. ¶ Ad oppoſitū gͦ dicendum ꝙ decuit deo creare vnuꝫ vniuerſum in quo eſſet varietas ſpecieꝝ ⁊ naturarum ad oſtenſioneꝫſue bonitatis inter quas ſpecies homō eſt quedam denobilibus. Nōautem poſſet homo eſſe homo niſi eſſet peccabilis ⁊ temptabilis adpeccādum. Et ideo facere ꝙ homonō fuiſſet temptatus ⁊ feciſſe hoT. Lminem/ contradictionem includitSed diceres Potuit euꝫ ſic dotaſſegeijs naturalibus ⁊ infuſis ꝙ fuiſſet immutabilis ad malum ſicuterit poſt beatitudinem. ¶ Sicēdūꝙ licet deuſ hoc potuiſſet de potencia abſoluta nō tamen de potenciaordinata. Natua̓ enim hominis ēꝙ pertingat ad beatitudinem perbonum vſum liberi arbitrij Hic aūtem requirit mutabilitateꝫ ⁊ peccabilitateꝫ ⁊ poſſe temptari ⁊ huiusmōi et īo rōnabilit̓ ad ꝓfectuꝫ homis ꝑmittit eū eſſe peccabileꝫ tēptabilē ⁊ ad magnā ſibi ceſſiſſet vtilitatē ſi tēptatꝰ viciſſꝫ. ¶ Ad pͥmūdicēdū ꝙ licet deꝰ p̄ſcie̓t ada vicēdū: ſciuit tn̄ ꝙ natura ſua erat adhͦ īſtituta vt foret ꝑ tēptacōes p̄miata ⁊ īo decuit eū ꝑmitte̓ tēptaxi vt v̓tute ſua vte̓t̉ qua fruſtra accepiſſet n̓ ea vti potuiſſet. Ad. ⁊. ꝙmgr̄ ſnīaꝝ ſatis d̓t ſic̄ pꝫ ꝑ dc̄a. qꝛcū factꝰ ē vt ꝑ victoriā ad btitudinē ꝑuēirent ⁊ victoriā hr̄e nō poſſet niſi per pugnā. Preẜua̓e euma pugnā. eſſet eū īpedire a victorijs ad qͣs fuit ordinatus. Ad .3.o. 3.