doanima. Sic ergo pal̓et̉ ꝙͣ intenſide ea recogitauit. Iecundo oſtendit quales virtutes in ea ponderauit ⁊ ſunt quinqꝫ. dat enim ſapiētiā perfectionem multiplicem ſapienti cognitionem vei̓tatis qn̄tūad intellectum/ delectationem iocunditatiſ qn̄tum ad affectum/ cōuerſationem honeſtatis. qͣn̄tumad effectum diſcretione ambiguitatis in diſputando ⁊ declarationēdifficultatis in predicando. dicitergo ꝙ cogitans de ſapientia animiaduertit. quomam imimortaliseſt ſapientia in cogitatione. quiavera ſapientia eſt de eternis ⁊ neceſſarijs It in amiciciā illius eſt delectatio bō Vn̄ d̓t Ariſ. io. ethi. qph̓ia videt̉ hr̄e adima̓biles delectiones Eſt autem ph̓ia amor ſapīeDelectatio enim in ſapientia eſtmagna: quia qn̄to magis amat̉.tanto ſuauior iuenitur Eccleſiaſti.triceſimoquarto. Qui edunt meadhuc eſurient dicit ſapiētia adlitteram ẜt ideo prouerbioruꝫ quīto In amore illius delectare iugit̓.¶ Tercio ſapientia dat homini cōuerſationem honeſtatis qnͣtū adeffectum Et qnͣtum ad hoc ſubditEt in operibus manuuꝫ illius honeſtaˢ ſine defectione Corintheo.decimoquarto. Omnia honeſte ⁊ẜm ordinem fiant in vobis Vndede ſapientia dictū eſt capitulo ſeptimo Venerunt michi omnia bona pariter cum illa ⁊ innumerabilis. h. per manum illius Nec mirūqꝛ Eccleſiaſti. viceſiō quarto. Flores mei fructuſ honoris ⁊ honeſtatis. Quarto ſapientia dat diſcretionem ambiguitatiſ in diſputando Et qnͣtum ad hōc dicit ſic et ī certanine loquele illiꝰ ſapīa Oportetenim circa veritatem inquirendaꝫnō ſolum ſtude̓ ſolitarie ſꝫ ꝯferremultipharie ⁊ ſēſus ac ingenia comunicare: qꝛ dubitare de ſingulisīutile nō eīt fccī. vltīo. Collūctataē aīa meacuꝫ ſapīa hec aūt diſputacio eſt qͣi qd̓dā certamē loquelein qͦ certamīe dꝫ eſſe ſapīa ⁊ ſapidaveītatiſ īueſtigacō n̄ vana cuioſitas ſeuſtulticia Thi. ⁊. Stultas⁊ ſine diſciplina q̄ōnes deuita Ti.mēdum eſt tn̄ illud qd̓ d̓r Ecrū. 6.Verba ſūt plui̓ma ⁊ multa in diſputando habētia vanitatem Ruīto ſapīa dat declaracōem difficultatiſ in p̄dicando ſeu informādo Etqͣntum ad hoc ſubdit Et p̄claltasī coīcacōe ẜmonū illiꝰ doctrina eiobſturā n̄ iuuat auditore vn̄ Hugo dydaſ. i. duo decet doctoreꝫ vitare ī docēdo. obſcultateꝫ ⁊ ꝓlixitatē Et d̓t ſic lcō duobꝰ modis aīo faſtidiū ingere̓ ſolꝫ ⁊ afflige̓ ſpm̄ qͣlitate viꝫ ſi obſcurior fueit ⁊ qnͣtitate ſi prolixior exſtitei̓t In qͦ vtroqꝫmagno vti moderamīe oꝑꝫ ne qd̓ad refectiōeꝫ q̄ſitū ē ſumat̉ ad ſuffocacōem. Et iō d̓t ꝙ dꝫ eē p̄cla̓ indicacōe. Scd̓m illud ī psͣ. Declaracō ẜmo. t. illu ⁊ intel. d. ꝑ. Quia gͦSalomō tot ī ea v̓tutes ⁊ gra̓s cōſidea̓uit Ideo cirͣ ſapīaꝫ acq̄rendāmultiplicit̓ laboa̓uit Et qnͣtum adhͦ ſubiūgit ſic Circuibaꝫ q̄rēs vtillā in aſſumerē Circuibā īqͦt īſpiciedo creatua̓s ⁊ audendo lcurasOlato ei in morte ſua d̓r docuiſſediſcipulos: quia libentius magiſtros audiret ꝙͣ ſcriptua̓s eoꝝ inſpicerēt adiugeſ ꝙ lrāvnica facie