gum obliuioni. deutᵈ. 32. Deumq̄ genuit dereliqͥſti ⁊ ob. es. d. cre.tui. ſtarrat. Vincenciꝰ ī ſpeculo hiſtoriali ꝙ ſel̓ in ethiopīa tāta cōtunt peſtilencia quo ad mēoriamhominū ꝙ hoīes obliuiſcebanturnoīa patiū fuorū noīa filiorum ⁊etiā nomina ꝓpria ctoriebat̉ iſtapeſtilencia ẜm eum ex fetore ⁊ putrefactionē quorūdā cadauerū interfectorū in bello. Moraliter tanta hijs diebꝰ ē in hoībuſ in parteineoratiua peſtilentia ꝙ nec r̓cordant̉ noīs dei pat̓s oīm nec gratiſunt amicis nec aīabus defūctoꝝnec prudentes ad ſeipſos Fcrī. 9.Obliuoni tradita eſt meoria eotuꝫ Seneca ⁊. de bn̄ficijs. cōꝑat lege gratitudinis et bn̄ficentie mutue ludo pile. qn̄ em̄ hoīes luduntcupila ⁊ eam alt̓natim recipiuntinter ſe. tam diu durat ⁊ cōtinuatur ludus inter eoꝫ ꝙ diu ꝯueīentrecipit̉ ⁊iactat̉ Si vero vnꝰ recipiat ⁊ retiueat vl̓ incōueniēter reꝑcutiat deſinit luduſ qui deſinere nōpoteſt ſicut dicit Seneca niſi l̓ mittentis vl̓ recipientiſ defectu. Iſtomō ymaginat̉ ſeneca ꝙ debꝫ eē d̓beneficencia mutua inter amicosSienim a te beneficiū recipio ⁊ poſtea ꝓ viribꝰ illud tibi ꝓporcionabilitre tribuo iuxta leges gratitudiniˢ aꝑte ludo. ſi vero beneficiumſtuptuꝫ obliuioni ꝯmēdo nec tibivbi poſſem in aliquo r̓cōpenſo ludēdi finē facio ⁊ beneficencie ludūſoluo ft ideo ſignant̓ dr̄ Heb̓. 13.Beneficēcie auteꝫ ⁊ cōionis nolite obliuiſci. ſi ſic nos hr̄e debemꝰad homines multomagiſ erga deumnos gratoſ eē cōnueīt Hugocx1Caplꝫ vnide clauſtro aīe. ſic̄ nullū ē momētūqūo hō nō vtat̉ vl̓ fruat̉ dei boītate ⁊ miſericordia. Ita nullū dēt eēmomētuꝫ quo eū pn̄tem nō habeat in meoria Tren. ⁊. Aeoria memor ero ⁊ tabeſcet in me aīa meaIed iſtā mēoriā ⁊º impedit Cuioſitas ⁊ ſollicitudo mini a circa mūdum. ſicut dicit̉ cōit̓ Pluribꝰ ītentus mior ē ad ſingula ſenſus. Inp. Obliti ſunt bn̄ficioꝝ eiꝰ ⁊ im. q̄oſ. eis. Tertio iſtā mēoria īpedit⁊ tollit voluptas carnis hoeciuſz. decōſo. mētro iō. Vocat corpuſẜm ymaginacō em̄ plōnicorū Rolē obliuioſā. fuit em̄ opīo plōmſſicut tangit Ariſtotiles pͥº poſteriorū ꝙ aīa habet noticiā omni um2.rerū a principio ſibi concreatam⁊ ſpecies omnium reꝝ ſibi īditasa deo. ſed ſtatim quando infūdit̉corꝑi terreno tradit obliuio ī illānoticiā ſibi datā nec ea poteſt vtedonec ꝑ ſenſus excitet̉. Et ideo pofuit plato ꝙ addiſcere nō eſt niſir̓cordal Vn̄ ꝯcdit Boeciꝰ metº p̄allegato ꝙ ſi platoīˢ muſa ꝑſoatveruꝫ qd̓ q̄ſqꝫ diſcit immeor recordatur. Moa̓liter corpuſ eſt moleˢobliuioſa ⁊ obliuioneꝫ dei īducēsVn̄ aīa inmerſa voluptatibus ⁊delicijs carnis ꝑdit memoriaꝫ deiſui quo contrā dicit pͥſ Abhereaslinguā mea faucibꝰ meis ſi n̄ misminero tui. Hec eſt memoria continue poſſidenda Alia eſt memoi̓a proximis exhibenda per odoreꝫbone famē ⁊ hoēſte cōnu̓ſacōnisOꝑa enim ſtrennuitatis ⁊ victorēs. folent haberi in memoria ⁊ idovincēteſ mundū ꝑ paupertatē: cartieꝫ ꝑ caſtitatem ſēſū ꝓprium per
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten