Druckschrift 
Super sapientiam Salomonis
Einzelbild herunterladen
 

Scio eii pͥmis qm̄ mecū cōicabitin bonis. hoc ec iuſtū ē ut viro etvxori oīa ſint cōia cuꝫ ſint duo incarne vna Gen̄. 2. Et bn̄ dicit abſolute de bonis dicit de predijsvl̓ edditibꝰ maēriebꝫ ſeu thaūris que oīa tranſitola ſūt caduca. Ied de vere bonis v̓tutibꝰ gcijs premijs ꝑhēniter māſuriſluce. 11. Si vos ſitis mali noſtisbona data dare filijs vr̄is: quātomagis pr̄or celeſtis dabit ſpiritūbonupetētibꝰ ſec Exo. 33. Ego oſtendā tibi omne bonū Augꝰ. l.de libero a̓bitrio c. 31. Virtutesbꝰ rce viuit̓ magna bona ſūt Species quorulibꝫ corꝑm ſine quibꝫrecte viuit̉ mima bona ſunt. Potencie vero anime ſine quibusrecte viui p̄t media bona ſuntvirtutibus nemo male vtit̉ Ceteris aūt boīs .i. medijs mimis n̄oſolū bn̄ ſꝫ eciā male qͥſqꝫ vti p̄t. n̄oita ꝯtīgit de qͥbꝰ vxoribꝰ ad viroſ ſuos. Sūt enim non nulle dolores tedia cōicant viris ſuis etbona ſi ſint ſibi adulteris ſuis ſeꝑa̓nt reẜuant. Verba veroamarā cōuicia īproperia comnuicāt viris ſuis fecī. 34. In muliere zelotipā flagellū lingue oībꝰcōicans ꝑu̓. 30. Talis ē via mulieris adultere comedit t̓gensos ſuū dicit ſū oꝑata malum.Vn̄ male vxores cōicant de bonis viris ſuis ſꝫ magis ſubtrahūt appropͥant ſibijpſis Invita ꝑit̓ in morte vn̄ narrat̉ de quodamſimplici qui moriturꝰ cōdidit teſtamentū inter alia dixit vxoī ſuē vēderet vnū bouē et daretaminā ſu i. Mulier viro mortrioxiCap viijaccepit cattam bouem duciteas ad forū. veīſſet qͥdā volēſemere bouē Ipſa rn̄dit Nullꝰ īqͥtbouē emet niſi ſil̓ velit emere cattam Alius rn̄dit libēter emeretboueꝫ ſꝫ de catta ſua non curauitIlla aſſeruit ſicut pͥuſ nullomōvēderet cōiunctī. Cui ille. Et qūoinqͥt hēbo ambas. Cattaꝫ inqͥttu emes pro vna marcha qꝛ ē inp̄cioſa Sed bouē hēbis pro obo22 Vlo. Recepta pecuīa p̄ciū catte ſibīretinuit obulū quē pro boue receꝑat dedit aīa viri ſui. Non ſicvxor grata que ē ſatis rara. Sꝫ debonis cōicabit viro in vitaī morte Ad heb̓. 13. Gn̄ficēcie cōivis nolite obliuiſti talibꝫ hoſtijsꝓmeret̉ deus. Primū em̄olimē qd̓ ſalomō de ſapīa ꝯſeq̄t̉ ēhēbit cōicacōeꝫ bonorū. Scd̓m ē hēbit alleuiacōeꝫ tediorūEt ꝙͣtū ad hoc ſubiungit. erit īqͦtallocucio cogitacōis mee et tedijmei. allocutio ī alleuiacio vel cōſolacio. Magnū enim ſolacium eſthomini habere cui reuelet occultatedia cordis ſui cogitacionuꝫ ſuarum Vnde Senecāī epl̓a. Omnes curas cum amico omnes cogitaciones tuas miſce. fidelē ſi putaueris faciēs. Iſta allocucōne carebunt mali in iudicō ſic̄ dem eſtc. 3. quia habebūt ſpem nec indie agnicionis allocucioneꝫ. Circa iſtam literam propoſui ergo ucqjvhanc adducere michi ad conuiuēdum. Et eſt aduertendum ſūtconuiuia quatuor ad quoꝝ t̓acurialiter inuitatur. et quartum adeo ſpecialiter vedicatur Inuitātem̄ homines ad cōuiuiū dÿbolꝰh. 3.