Scio eii pͥmis qm̄ mecū cōicabitin bonis. hoc ec iuſtū ē ut viro etvxori oīa ſint cōia cuꝫ ſint duo incarne vna Gen̄. 2. Et bn̄ dicit abſolute de bonis nō dicit de predijsvl̓ edditibꝰ l̓ maēriebꝫ ſeu thaūris que oīa tranſitola ſūt ⁊ caduca. Ied de vere bonis v̓tutibꝰ ⁊ gcijs ⁊ premijs ꝑhēniter ꝑ māſuriſluce. 11. Si vos cū ſitis mali noſtisbona data dare filijs vr̄is: quātomagis pr̄or celeſtis dabit ſpiritūbonupetētibꝰ ſec Exo. 33. Ego oſtendā tibi omne bonū Augꝰ ⁊. l.de libero a̓bitrio c. 31. Virtutes qͣbꝰ rce viuit̓ magna bona ſūt Species quorulibꝫ corꝑm ſine quibꝫrecte viuit̉ mima bona ſunt. Potencie vero anime ſine quibusrecte viui nō p̄t media bona ſuntvirtutibus nemo male vtit̉ Ceteris aūt boīs .i. medijs ⁊ mimis n̄oſolū bn̄ ſꝫ eciā male qͥſqꝫ vti p̄t. n̄oita ꝯtīgit de qͥbꝰ dā vxoribꝰ ad viroſ ſuos. Sūt enim non nulle q̄ dolores ⁊ tedia cōicant viris ſuis etbona ſi q̄ ſint ſibi ⁊ adulteris ſuis ſeꝑa̓nt ⁊ reẜuant. Verba veroamarā ⁊ cōuicia ⁊ īproperia comnuicāt viris ſuis fecī. 34. In muliere zelotipā flagellū lingue oībꝰcōicans ꝑu̓. 30. Talis ē via mulieris adultere q̄ comedit ⁊ t̓gensos ſuū dicit nō ſū oꝑata malum.Vn̄ male vxores nō cōicant de bonis viris ſuis ſꝫ magis ſubtrahūt⁊ appropͥant ſibijpſis Invita ꝑit̓⁊ in morte vn̄ narrat̉ de quodamſimplici qui moriturꝰ cōdidit teſtamentū ⁊ inter alia dixit vxoī ſuē ꝙ vēderet vnū bouē et daret ꝓaminā ſu i. Mulier viro mortrioxiCap viijaccepit cattam ⁊ bouem ⁊ duciteas ad forū. Cū veīſſet qͥdā volēſemere bouē Ipſa rn̄dit Nullꝰ īqͥtbouē emet niſi ſil̓ velit emere cattam Alius rn̄dit ꝙ libēter emeretboueꝫ ſꝫ de catta ſua non curauitIlla aſſeruit ſicut pͥuſ ꝙ nullomōvēderet nͥ cōiunctī. Cui ille. Et qūoinqͥt hēbo ambas. Cattaꝫ inqͥttu emes pro vna marcha qꝛ ē inp̄cioſa Sed bouē hēbis pro obo22 Vlo. Recepta pecuīa p̄ciū catte ſibīretinuit ⁊ obulū quē pro boue receꝑat dedit ꝓ aīa viri ſui. Non ſicvxor grata que ē ſatis rara. Sꝫ debonis cōicabit viro tā in vita ꝙī morte Ad heb̓. 13. Gn̄ficēcie ⁊ cōivis nolite obliuiſti talibꝫ hoſtijsꝓmeret̉ deus. Primū gͦ em̄olimētū qd̓ ſalomō de ſapīa ꝯſeq̄t̉ ē ꝙhēbit cōicacōeꝫ bonorū. Scd̓m ēꝙ hēbit ꝑ eā alleuiacōeꝫ tediorūEt ꝙͣtū ad hoc ſubiungit. erit īqͦtallocucio cogitacōis mee et tedijmei. allocutio ī alleuiacio vel cōſolacio. Magnū enim ſolacium eſthomini habere cui reuelet occultatedia cordis ſui ⁊ cogitacionuꝫ ſuarum Vnde Senecāī epl̓a ⁊. Omnes curas cum amico ⁊ omnes cogitaciones tuas miſce. fidelē ſi putaueris faciēs. Iſta allocucōne carebunt mali in iudicō ſic̄ dem eſtc. 3. quia nō habebūt ſpem nec indie agnicionis allocucioneꝫ. Circa iſtam literam propoſui ergohª ucqjvhanc adducere michi ad conuiuēdum. Et eſt aduertendum ꝙ ſūtconuiuia quatuor ad quoꝝ t̓a hōcurialiter inuitatur. et quartum adeo ſpecialiter vedicatur Inuitātem̄ homines ad cōuiuiū dÿbolꝰh. 3.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten