lcūTercio ſunt ſapientes: ſapientieabuſores. a hij ſūt hoīes bn̄ īſtrcti qͥ ſcīaꝫ ſua applicat ad nocendū.Colorar falſa. excuſāt mēdacia ⁊īpugnt vera. Icri ⁊o. Qui ml̓tis vtit̉ vbis: ledit aīam ſuā. Omēs iſtimale vtunt̉ theſauro ſapīe. Cōſil̓itera hij q̄ mendacia p̄dicat ⁊ falſeautores allegat ad ꝓpam oſtentacōem ⁊ oīm predicatuū diffamationeꝫ. Tal̓ ſi querat cū apoſtolo Nūleuitate vſus ſū: aut que cogito ẜmcarne cogito: vt ſit apd̓ me ē a n.dico ꝯfidenter ꝙ tal̓ vtit̉ leuitate ⁊carnalitate ⁊ falſitate. Nō ſic fecer̄tſancti patres qui nos p̄ceſſerunt ſꝫvſi ſunt theſauro ſapīe ſācte viuedo: recte docēdo ⁊ vera defendendo.Et ideo ꝑticipes facti ſunt amiciciedei ꝓpter diſcipline dona ꝯmendatiLectio. 9s.Acbj aut debit deus hicereex ſentētiā ⁊ preſume̓ digͣna hoꝝ que michi dant̉ quonamipſe ſapīe dux eſt ⁊ ſapientū emēdator. In manu em̄ illius ⁊ nos ⁊ſermones nr̄i ⁊ oīs ſapīa ⁊ operuꝫſcientie diſciplina Hec eſt quārta pars principalis huiuiſ capituli7. vbi ponit ſalomon gratiaꝝ actionem ſapientiam recognoſtenteꝫVn̄ poſtꝙͣ pͥmo poſuit humiliacōnem ſapīaꝫ precedēteꝫ. Secūdo ſupplicacōeꝫ ſapīam depoſcenteꝫ Tercio appreciacōem ſapīam extollentem Hic ponit qͥr̄ͣto graꝝ actiōemſapīam r̓cognoſcentē. Et circa hocduo facit Primo recognoſcit deuꝫſue ſapīe eſſe largitorem: in gene.rali Secūdo enumerat quoꝝ ⁊ qͣliuindedit ſibi ſciam deuſ inductiue⁊ inſpāli Secundā p̄s ibi Ip̄e em̄dedit michi Circa primū duo facitqꝛ primo recognoſcit eū eſſe ſapientie largitorem Secūdo euꝫ fatet̉oīm graꝝ ꝯtinuū gub̓natorem Secūda pars ibi In manu em̄ illius.dicit gͦ primo ſic Michi aūt deditdeus di cere ex ſententia qͣ. d. Si qͥſame querāt quae doceo ⁊ ſapīamp̄dicō eſſe ꝯicandā. Ecre cauſā. deus ipſe dator eſt ſapīe ⁊ qꝛ gratiſdat hoībus ſapīam ⁊ ſcīam. Cōſequens ē ꝙ etiā ipſi gratis dare debent Math̓. iō Gratis accepiſtis gͣtis date. ⁊ ideo regciando deo dicoMichi aūt dedit deus ⁊cͣ Nec eſt iſta vox ſuꝑbie vel elacōis: ſꝫ deuotegraꝝ actionis. Vn̄ Augꝰ ſuꝑ illudOs Cuſtodi aīam mea: qm̄ ſāctuſſum d̓t ſic Nō eſt iſta ſuꝑbia elatiſꝫ ꝯfeſſio non ingrati. Et habere teconmoſte ⁊ nihil ex re habere vt ſic n̄ſuꝑbꝰ ſis nec ingͣtus Et dic deo ſāctus ſū quoniā ſcīficaſti me: qꝛ accepi qd̓ nō habui qꝛ tu dediſti: nōqꝛ ego merui ſt iſto mod̓t ſal̓. Mihi aūt dedit deꝰ dicere ex ſententia⁊ex certa ſcīa Ioh̓. 3. Qd̓ ſcimꝰ loquimur ⁊ qd̓ vidimꝰ teſtamur veldice̓ ex ſentētiā ⁊ ſentēcioſe dicerenō v̓boſe qꝛ ꝓu̓bioꝝ ig. Vbi plurima ſūc vba: ibi freq̄nt̓ egeſtas apauꝑtas ⁊ egeſtas ſapīe Sapientes ei vtunt̉ verb̓ pauciſ. Et iō ſapientes ſolēt hr̄e pauca v̓ba ⁊ ſentēcōſa Iac̓ .i. Sit aūt oīs homo veloxad audiendū ⁊ tardꝰ ad loquēdū⁊ tardus ad iram. Dicit Hiero. ꝙint̓ canes: qui infirmior eſt magislatrat. ⁊ patet̉ experimēto ꝙ parnus caniculus libencius latrat: ꝙgrandis ⁊ magnus Ita freq̄nter qͥminꝰ hn̄t de ſcīa hn̄t plura verba.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten