cōſuꝑius declaratum. Et ideo ſciensanimā meā eſſe immortalem nētpoſſe ꝑ ꝯſeq̄ns fieriꝑfectā ꝓpterrei tꝑalis ⁊ caduce adeptione. ꝓpter hoc optaui ⁊ datus eſt michiſenſus ad recognoſcendū creatorem meū ⁊ ei iuxta leges ſuas ſeruiēdum. Optaui inquit: ⁊ datuseſt michi ſenſuſ. In quo verbo iuſte redarguit iactātiam ſuꝑboruꝫAquoꝝ aliqͥ ſe dicūt adeptoſ ſapīētiam ꝑ natuāle ingeniū: aliqui ꝑinduſtriā ⁊ ſtudiū. Iſte vero huiliter n̄ d̓t ſe acijſiuiſſe ſꝫ potiꝰ recepiſſe. datus eſt michi inquit ſenſus. j. Cori. 4. Quid habeſ qd̓ nonaccepiſti? Si āt accepiſti qͥd gloriaris: qͣſi nō acceperis. Iacō. i. Siquis veſtꝝ īdiget ſapīa poſtuleta deo qui dat onibus affluēter ⁊nō improperat. Et inuocaui a vēitin me ſpūs ſapīe Inuocaui. intꝰvocaui: nō ſolū voce exterioxi ſedex corde. In ps. Cū inuocarem exaudiuit me̓ deꝰ iuſticie mee. Glo.Cū intus in mente vocarem. ⁊ venit in me ſpūs ſapiētie. Ecce ꝙͣ facilis impetracō gratie d̓ine. Optatur ⁊ datur. Inuocat̉ ⁊ venit. necmirū ſi cito venit In pͥſ. Prope eſtdn̄s omnibꝰ inuocatibuſ eū in veritate. Sic gͦ oſtendit ſalomō qͣliter ꝓ ſapīa deprecabatur. Secūdooſtēdit ꝙͣtum ipſā deſiderādo app̄ciabat̉ ⁊ d̓t ſic. Et p̄poſui illaꝫ regnis ⁊ ſedibꝰ ⁊cͣ. Et iſta ꝑs ē tercia ꝑs capituli huiꝰ q̄ diuiditur induas ꝑtes: qꝛ pͥmo narrat ꝙ magis appreciabat̉ ſapīaꝫ ꝙ tꝑaliabonā exteriora. Secūdo ꝙ magͣꝙͣcorporalia bona interiora. Secūdaꝑs ibi. Suꝑ ſalutē ⁊ ſpecieꝫ dilexieam ¶ Circa primū in lrā lecta p̄fert ſalomō eam ſapīam que eſtverus dei cultuˢ ꝑ fidem ⁊ caritatētribꝰ q̄ a mūdanis maxime appetūtur: viꝫ potētie honoribꝰ ⁊ diuicijs. potētiam vocat regͣ: honoresſedes. Prepoſui inquit illam regͣ⁊ ſedibꝰ. Quid autem ſit regnuꝫdocet Areſtotiles. s. ethicoꝝ. c. jodiſtinguit em̄ ibi tres ſpecies politici pͥncipatuſ: viꝫ regnū Ariſtotratiam ⁊ Mocratiam. Regnuꝫ eīeſt monarchia ſiue pͥncipatus vniꝰ. qn̄ viꝫ vna ꝑſona pͥncipaturtoti multitudini v̓tuoſe. Ariſtocͣtia eſt pͥncipatuſ pluriū. ſed pauco.rum ⁊ v̓tuoſoꝝ. Mocratia eſt pͥncipatus pluriū ⁊ ml̓toꝝ vbi vnamagna multitudo gubernat deiſtis pͥncipatibꝰ Sic eſt ẜm Ariſtotilem. ꝙ optimꝰ pͥncipatus ē regnū vbi totū regnū ducit̉ ad vnūfit⁊ virtuoſū ⁊ iuſtum homneꝫ. Etꝑ hoc ꝓbat̉. 12. Methaphiſi. in fi.ne ꝙ vnꝰ deuſ r̓git ⁊ gub̓nat totūmundū tamꝙͣ vnū regnū bn̄ ordinatū ⁊ bn̄ ꝯnēxuꝫ. qꝛ diſpoſicō naturalis entiū eſt talis qualis ē optima. qd̓ ex hoc patꝫ ꝙ vnūquodqꝫ eſt optimū quādo eſt in ſua naturali diſpoſicōne. Sed mō ſic eſtꝙ pluralitaſ pͥncipatuum nō eſtbona. ſicut nō eſt bonū ꝙ eēnt ml̓te familie ī vna domo incōnexe ⁊nō cōmunicantes ad inuicē. Reliquitur igit̉ ꝙ totū vniuerſum ſitſicut vnꝰ pͥncipatus ſiue vnū regnū gubernatum ab vno gubernacore qui eſt deꝰ primū mouens ⁊primū intelligibile ⁊ primū bonūEt ideo ꝯcludit Areſtotiles ſic. Intia nolūt male diſponi hec ē bonapluralitas
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten