Druckschrift 
Super sapientiam Salomonis
Einzelbild herunterladen
 

ſuꝑius declaratum. Et ideo ſciensanimā meā eſſe immortalem nētpoſſe ꝯſeq̄ns fieriꝑfectā ꝓpterrei tꝑalis caduce adeptione. ꝓpter hoc optaui datus eſt michiſenſus ad recognoſcendū creatorem meū ei iuxta leges ſuas ſeruiēdum. Optaui inquit: datuseſt michi ſenſuſ. In quo verbo iuſte redarguit iactātiam ſuꝑboruꝫAquoꝝ aliqͥ ſe dicūt adeptoſ ſapīētiam natuāle ingeniū: aliquiinduſtriā ſtudiū. Iſte vero huiliter d̓t ſe acijſiuiſſe ſꝫ potiꝰ recepiſſe. datus eſt michi inquit ſenſus. j. Cori. 4. Quid habeſ qd̓ nonaccepiſti? Si āt accepiſti qͥd gloriaris: qͣſi acceperis. Iacō. i. Siquis veſtꝝ īdiget ſapīa poſtuleta deo qui dat onibus affluēter improperat. Et inuocaui a vēitin me ſpūs ſapīe Inuocaui. intꝰvocaui: ſolū voce exterioxi ſedex corde. In ps. inuocarem exaudiuit me̓ deꝰ iuſticie mee. Glo. intus in mente vocarem. venit in me ſpūs ſapiētie. Ecce ꝙͣ facilis impetracō gratie d̓ine. Optatur datur. Inuocat̉ venit. necmirū ſi cito venit In pͥſ. Prope eſtdn̄s omnibꝰ inuocatibuſ in veritate. Sic oſtendit ſalomō qͣliter ſapīa deprecabatur. Secūdooſtēdit ꝙͣtum ipſā deſiderādo app̄ciabat̉ d̓t ſic. Et p̄poſui illaꝫ regnis ſedibꝰ ⁊cͣ. Et iſta ꝑs ē tercia ꝑs capituli huiꝰ diuiditur induas ꝑtes: qꝛ pͥmo narrat magis appreciabat̉ ſapīaꝫ tꝑaliabonā exteriora. Secūdo magͣꝙͣcorporalia bona interiora. Secūdaꝑs ibi. Suꝑ ſalutē ſpecieꝫ dilexieam Circa primū in lrā lectafert ſalomō eam ſapīam que eſtverus dei cultuˢ fidem caritatētribꝰ a mūdanis maxime appetūtur: viꝫ potētie honoribꝰ diuicijs. potētiam vocat regͣ: honoresſedes. Prepoſui inquit illam regͣ ſedibꝰ. Quid autem ſit regnuꝫdocet Areſtotiles. s. ethicoꝝ. c. jodiſtinguit em̄ ibi tres ſpecies politici pͥncipatuſ: viꝫ regnū Ariſtotratiam Mocratiam. Regnuꝫeſt monarchia ſiue pͥncipatus vniꝰ. qn̄ viꝫ vna ꝑſona pͥncipaturtoti multitudini v̓tuoſe. Ariſtocͣtia eſt pͥncipatuſ pluriū. ſed pauco.rum v̓tuoſoꝝ. Mocratia eſt pͥncipatus pluriū ml̓toꝝ vbi vnamagna multitudo gubernat deiſtis pͥncipatibꝰ Sic eſt ẜm Ariſtotilem. optimꝰ pͥncipatus ē reg vbi totū regnū ducit̉ ad vnūfit virtuoſū iuſtum homneꝫ. Et hoc ꝓbat̉. 12. Methaphiſi. in fi.ne vnꝰ deuſ r̓git gub̓nat totūmundū tamꝙͣ vnū regnū bn̄ ordinatū bn̄ ꝯnēxuꝫ. qꝛ diſpoſicō naturalis entiū eſt talis qualis ē optima. qd̓ ex hoc patꝫ vnūquodqꝫ eſt optimū quādo eſt in ſua naturali diſpoſicōne. Sed ſic eſt pluralitaſ pͥncipatuum eſtbona. ſicut eſt bonū eēnt ml̓te familie ī vna domo incōnexe cōmunicantes ad inuicē. Reliquitur igit̉ totū vniuerſum ſitſicut vnꝰ pͥncipatus ſiue vnū reg gubernatum ab vno gubernacore qui eſt deꝰ primū mouensprimū intelligibile primū bonūEt ideo ꝯcludit Areſtotiles ſic. Intia nolūt male diſponi hec ē bonapluralitas