Vnde Salomō in hoc capitulo inducit exemplum ī ſeipſo. vt viſomodo quo ipſe qui mortalis hō extint ſapientiam attigit nullus deſperet: quin conſimiliter ſi velit ſediſponere ſapīam valeat impetrare. Et diuiditur iſtud capitulū pricipaliter in quinqꝫ partes ſcd̓ꝫ qͥnqꝫ diſpoſitiōes quas in ſe fuiſſe fatetur: quaruꝫ alique precedunt ſapientiam acquirendam. alique ſequuntur ſapientiam acquiſitam.Primo ergo ponit humiliationeꝫſapiētiam precedentem. Secundodeprecationem. ſapientiam depoſcentem. Iercio appreciatiōem. ſapientiam extollentē. Quarto gratiarum actionem. ſapientiaꝫ r̓cognoſcentem. Et quinto ponit quandam commendationem ſapientiam deſcribentem. Secunda pars īPropter hoc optaui Tercia ibi Etprepoſui illam. Quarta ibi Michiautem dedit deus dice̓ ex ſētencia.uinta ibi eſt in illa ſpiritus ſapientie ſanctus. Primo ergo dicitin ſe fuiſſe quādam humiliacioēꝫper conſiderationem ꝓprie infirmitatis: que quidem cōſideratio maxmie diſponit hominem ad ſapienciam. Conſiderans ergo r̓cognoſcit ſuam fragilitatem ad ſuam humiliacōeꝫ: quantū ad eria videlicꝫQuantum ad ſue condicionis corruptibilitatem. ſue conceptionisabhominabilitateꝫ et ſue educacionis lacrimabilitatem. Et ẜm hoclittera diuiditur in tres ꝑ̄tes. Secunda ibi et in ventre. Tercia ibiEt ego natus. Primo ergo conſiderans Salomo ſeipſum recognoſcit humiliter ſue condicionis cor8bCapͣ vijruplibilitatem dicens. Sum quidēet ego mortalis homo ⁊c In quaconfeſſione deſtruit tres ꝓpͥetatesſuperbie. videlicet negligentiamfragilitatis. differenciam ſingularitatis et apparenciam generoſitatis. Oēs enim ſuperbi negliguntconſiderare perfecte quales ſunt ⁊alijs diſſimiles ſingularit̓ eſſe volunt. Et multi licet nō ſint: generoſos ſe fingunt. Iſte vero cōtra hectria confitet̉ infirmitatē cum dicitSū quidē ⁊ ego moͣlis hō. Cōfitet̉ꝯformitatē cū dicit Sil̓is homībusdiffitet̉ generoſitatē cū ſubiungitEt ex gene̓ t̓rem illiꝰ qͥ prior factuſeſt. dicit ergo Sum quidē mortal̓bhomo. ad hoc eſt pͥncipiuꝫ ſapīc,uidēcia de morte Ibero. ad heliodoꝝ Fatenduꝫ nobis eſt oēꝫ ſapiētūvitā: meditacōnē eſſe mortis. pauci tn̄ ſūt qͥ hͦ frequēt̓ attēdūt. dicit̉ de pauone ꝙ penarū ſuarū ꝯſiderās pulch̓tudīeꝫ gl̓at̉ ⁊ gaudꝫ: ſꝫſtati vidēs t̓pitudīeꝫ peduꝫ decidit⁊ ve̓cūdat̉. Sic qͥlibꝫ prudēs cū gͣcias ſibi dās attēdit qͥbꝰ volat adoꝑa v̓tutū ⁊ ꝯmēdabil̓ apparet inore ⁊ ꝯſpcū hōim finē ſuū cogitꝫ eſſe vētuꝝ n̄ ſolū miſeꝝ: ſꝫ ꝑiculoſuꝫ⁊ dubiū ⁊ ſic ſuꝑbiā potei̓t euitae̓Nā pͥma radix ſuꝑbie ē ignorācianec vniꝙͣ hō de ſciā gl̓abit̓ nͥ ī eoaliqͣl̓ ignorācia dn̄et̉ Vn̄ Ber. ſuꝑ Can̄. 34. De ignorācia tui vēit inte ſuꝑbia Sic em̄ ſuꝑbiā pai̓t tibiignorācia tui: cū melioreꝫ ꝙ ſis. decepta ⁊ deceptrix tua cogitacō te eſſe mentit̉. Hec qͥppe ē ſuꝑbia Hecīiciū oīs pccī cū maior es ī ocl̓is tuis ꝙ apd̓ deum. Et īfraNon eſt ꝑiculū ꝙͣtūcūqꝫ te huīlies ꝙͣtūcūqꝫ teS. lj.