Nōſapientia increata preotruparperſratiam preuenientem eos qui effectualiter diligunt illum. Et inueniri poteſt ſꝫ preueniri non poteſtSed contra videtur ꝙ nos deumpreoccupare ⁊ preuenire debereniꝰQuia in psͣ. Preoccupemus faciēeius in confeſſione. Rn̄o ꝙ ibi loquitur psͣ. de iudice futuro ⁊ vēturo ad iudicium cuius faciem preoccupare debemus per confeſſiōeꝫlaudis ſue ⁊ fraudis noſtre. Hicautem loquitur ſpirituſſanctꝰ deactu meritorio In quo ipſe nos puenit gratia preuemiēte ſine quanullum opus meritorium exercere valemus. Preotrupat ergo qͥſe concupiſcunt vt illis ſe prior oſtendat Bern̄. O dulcis hieſu primus es in acceſſu. ⁊ vltimus in receſſu Ioh̓. g. In hoc eſt caritas deinon quia nos dilexerimus deum hꝫqm̄ ipſe prior dilexit nos. ⁊ ſic preuenit ſe amantes. Secundo aſſociat vigilantes. Et qnͣtum ad hocſubdit qui de luce vigilauerit adillam ⁊cͣ. Sicūt dormire eſt ſenſushabere ligatos ita vigilare eſt ſenſus habere ſolutos ⁊ actualiter operantes. Illi ergo qui intellectu⁊ affectu bene vtuntur ẜm principia iuris naturalis. vel ẜm principia fidei tales dicuntur vigilanteſSed de luce vigilāt. qui mane ſtatim a iuuentute in bonis operibꝰſe exercent. Iccī. 39. Iuſtūs cor fuum tradat ad vigilandum drlucūlo ad dn̄m qui fecit illum Et talisqui ſic vigilauerit ad ſapientiamq deum qui eſt ſapientia increatanon laborabit fruſtra. vel diu veſnon laberabit ꝙ modicum laborabit in ꝯꝑatione illius boni qd̓ acquirit fccī. ii. odicum laboa̓uiainueni michi multam requiem Etquare non inuanū laboa̓bit. Certe: quia ſtatim ipſum deum inueīet aſſidentem foribus ſuis. Foīesper quas anima habet acceſſuꝫ addeum ⁊ ad ſapientiam veritatisſunt principia prima taꝫ practicaꝙͣ ſpeculatiua. Practica ſicut hocfacias alij qd̓ tibi vis fieria qd̓ tibi n̄ vis fieri altei̓ ne feceis. Speculatīa ſic̄ alteꝝ ꝯtrͣdictoloꝝ d̓r de qͥlibet ⁊ de nullo eorundem anbo ſimulſicut patet qrͣto metha. Perhec ergo principia tāꝙͣ per quaſdam portas. ſiue quaſdam foresanima humana habet ingreſſuꝫad deum cognoſcendum ⁊ adſcientiam veritatis inueniendum ẜtideo dicit Ariſtotiles. ſecundo methaphifice. ꝙͣ theologica ⁊ cōſidea̓cio de veritate partim eſt facilis ⁊partim difficilis. Quia qͣntum adprima printipia circa que nocōtingit errare eſt facilis. Circa concluſiones vero ab eis deductas circa quas vario modo contingit errare eſt valde difficilis: qꝛ pͥma pricipia ſunt ſicut fores domorumdquibꝰ prouerbialiter dicitur. Inforibus quis delinquet: qꝛ introitus in domum defacili ꝯgnoſcitur⁊ nichil qd̓ ibi ponitur latet. Sedinteriora domus latere pn̄t̉ etiampreſentem ſcrutatorem ꝓuerbio.octauo. Sapientia in ipſis foribꝰloquitur dicens. O viri ad vos clamito Et vox mea ad filios hominuꝫIntelligite paruuli aſtutiam ⁊ inſipientes animaduertite. Sic gͦqͥ de lu. vi. ad ſapīaꝫ nō laborabit̉