Enectuſ em̄ venerabilis ēn̄ diuturna neqꝫ numeroanoꝝ ꝯputanda. cam atſunt ſenſus hominis ⁊ etas ſenectutis vita immaculata. Intētioſpūs ſancti in lcōne precedēti ⁊ iniſta eſt declarare quantū hominicōferat bona vita. ⁊ quantū homiin mala vitā noceat. Facit em̄ homini vita vicioſa duo mala. quiar̓ddet eū dampnabilē in morte et̓naliter ⁊ in vita abhominabileꝫtemporalit̓. Et ideo dictū fuit ſuperiuſ Mali homines ſi moriātur inuiuētute moriētur in doloe̓. ſi gaudeant ſenectute: carebūt honore.¶ Per oppoſitū āt viri iuſti habebunt duo boͣ. qꝛ habebūt ſi moriātur eciā iuuenes iſta duo qꝛ erūtſine ſenectute deo acceptabiles ethominibꝰ venerabiles ¶ Poſtꝙͣigit̉ in ꝑte precedēti declarauit ſpiritꝰ ſanctꝰ ꝙ hō virtuoſus ī iuuētute moriēs eſt deo acceptabilis.qꝛ. iuſtus ſi morte preoccupatusfuerit in refrigerio erit. Hic oſtēdit ꝙ homo v̓tuoſus in iuuētutemoriēs eſt hominibꝰ venerabilisnō obſtante vite breuitate. ¶ Etcirca hoc duo facit quia pͥmo repͥmit vanitatem. Secūdo exprimitveritatē. ibi. Cam aūt ſūt. ¶ Circaprimū eſt aduertendū ꝙ quidaꝫimaginatur ꝙ ſola etaſ quōcumqꝫ vixerint faciet eos venerabiles⁊ dignos honore. qd̓ non eſt verū.īmo ſola v̓tus reddit hoīeꝫ dignūhonore. Gideo qui vult habere honoreꝫ in ſenectute faciat oꝑa laudabilia in iuuētute. Nā honor eſtexhibitio reuerēcie in teſtimonium virtutis. Vn̄ Ariſtoti. 4. Eth̓.c. ij. Scd̓m virtulem āt ſolus honꝰhonorandus eſt. In cuiꝰ figurameſt bn̄ notabue qd̓ narrat augͥ.ſi. de ciuitate dei c. 10. ꝙ romam duas edes a templa honoris ⁊ v̓tutisꝯiūctiſſimas ſibi fecerūt ſic ordīatas ꝙ nullꝰ ad templum honorispoſſet accedere niſi priꝰ ꝑ templūv̓tutis trāſiſſet: ad denotandūqꝛvia vera ad honores eſt ſola v̓tusEt hoc eſt qd̓ dicit ſpūs ſanctꝰ inlectione hodierna. Senectꝰ em̄ venerabilis eſt. Narrat gen̄. ī epl̓a1ig. lib̓. 48. ꝙ neſtor hō quidā tm̄gloriabat̉ ſe diu vixiſſe ꝙ īſcribiſuo monumēto iuſſit ſe xcix. āniſvixiſſe: queꝫ deridēdo Sen̄. ſubiūxit. Ruis eā etatem ferre potuiſſetſi ꝯtigiſſet centū ānos implere? qͣſidiceret: licet centenariū numerū īpleuiſſet adhuc breue fuiſſet. etſubdit. Rūo fabula ſic ⁊ vita nōꝙͣ diu ſꝫ ꝙͣ bene acta ſit: refert. nichil ad rem ꝑtinet quocūqꝫ loco d̓ſinas quocūqꝫ voles deſinere tantum bonā clauſulam īpone. Fabulam vocat carmen. Et vult dicereꝙ nō ꝓlixitas eloq̄ntie ſꝫ bonitasſētentie cōmendatur in carmineEt eodē mō in vita humana nō diurnitas ānoꝝ. ſꝫ virtus moꝝ hoinem dignū reddit honore. Sic igitur reprimit̓ vanitas eoꝝ quiꝓpt̓ſoliꝰ temporis ſenectutē priuilegum hōris ſibi vēdicant vbi v̓tutiſmeritū n̄ p̄ceſſit. ¶ Tūc ibi. Camautē. Repreſſa vanitate exprimit̓veritas Et eſt iſta ꝙ ad hoc ꝙ hōdicatur vere venerabilis duo reqͥrūtur. videlicet ſapiētia mentis amūdicia carniſ. Primū tangitcūdicit. Cani āt ſunt ſēſus hominisiſenſus