in ſpiritu ⁊ veritate oportet adorare. Et ſiue vno mō accipiat̉. ſiuealio mō. benignꝰ ē ſpūs ſapientie. Eſt enim benignꝰ iuſtos exaudiēdo malos reducendo cūctos r̓rteregēdoide quo in pͥs. Exaudi me domīe qm̄ benigna ē mīa tua. Eſt et̄benignꝰ malos r̓ducēdo. Iuxta illd̓Roͣ. ⁊. Ignoras ꝙ benignitas deiad pͥmaꝫ te adducit. de 3º. lu. 6.Benignꝰ eſt ſuꝑ ingͣtos ⁊ malos.Et Math̓. i. ſolem ſuuꝫ oriri facitſuꝑ bonos ⁊ malor. Sic igit̉ iſte ſapie ſpūs hꝫ ad bonos ſūmā pietatem. ⁊ tn̄ non ido preſumat pctōrmaliloquꝰ: q̄ ſe finaliter nō emendat īpune quia nō libea̓bit maledictu a. maledicentē vel detractorēa labijs ſuis id ē apena ſibi debita ꝓ pctīs labiorū ſuorū. quia ſic̄dicit pͣs. Labor labiorū ſuoꝝ operiet eos. Et quia poſſet aliquis q̄rere qͦmō puniet ſp̄s ſcus maloshomines cū nō on̄dat ſe mō noſſeeorū pctā. Ideo ꝯſequent̓ oſtēditꝙ iudex ille omniū peccatoꝝ pleāriam habet ꝯgnitionē Et ſubdit.qm̄ renū illiꝰ teſtis eſt deus. Triaem̄ ſūt qͥ vellet pctōr maxīe latere viꝫ delectacōnē ſue voluptatiſ.cogitacionē cōcepte vaītatiſ. locucōem ꝯicate ꝑu̓ſitatis; et tn̄ omīaiſta dn̄s nude videt. Iſta aūt tria.tangit ſapiēs ꝑ tria corꝑis organa viz. renes. cor. ⁊ linguam. Inrenibꝰ viget voluptas. in cordevanitas; ⁊ ī lingua ꝑuerſitas. Etreſpcū iſtoꝝ triū t̓s actꝰ deo attribuit. nā r̓ſpcū voluptatis ip̄e ē teſtis. r̓ſptū vaītatis ip̄e ē ſcrutator.Scrutal̓ eī ē ad iterioa̓ ⁊ latenciapētrae̓ in pͣs. ſcrutās corda ⁊ e̓nee/deꝰ. ſꝫ reſpcū ꝑu̓ſitatis ſcufl̓itatisip̄e ē auditor gͦ hēmꝰ ꝙ deꝰ p̄t eſſe iudex ⁊ teſtis Teſtis: qꝛ videt ⁊audit. Iudex: qꝛ ſcrutator ⁊ inueſtigator ē cordiſ Ie̓. xix. Ego ſū iuidex⁊ teſtis; dicit dn̄ſ. gͦ pꝫ cū ſit ſūmeiuſtus: n̄ libea̓bit maledictuꝫ a labijſ ſuiſ. Sꝫ qꝛ poſſꝫ eē dubiū vn̄hꝫ ille ſpūs ſapīe ꝙ videat ⁊ audiat ⁊ ſcrutet̉ oīa. id̓ ꝯueniēt̓ aſſigͣt ſue ꝯgnicōis racōnē. Eſt aūtro. qꝛ ſpūs ille ē vbiꝫ pn̄cipalit̓. ⁊potencialr̓. ⁊ eſſenti alr̓. ⁊hͦ ē qd̓ſubdit qm̄ ſpūs īpleuit or. ter. Etp̄t legily dn̄i irnſitie ut ſit ſēſuſſpūs dn̄i a. ſpūſ qͥ ē dn̄ſ: l̓ tnͣſitiue& qͥ ē a deo pr̄e / ⁊ a deo filio Iſte repleuit or. t̓. Ie̓. 13. Celū ⁊ t̓rā; eīpleo Et Augꝰ. Vbiqꝫ ē deꝰ Int̓ oīanō īcluſus. extra oīa nō excluſꝰ: ſuꝑ oīa nō elatꝰ īfra oīa nō dep̄ſſꝰ.Et hͦ qd̓ ꝯtinet oīa ⁊idēſpūs qͥ ōma ꝯtinet ī gub̓nat ⁊ ẜuat ōma.ſcīaꝫ hꝫ vocis id ē noticiā oīꝫ queab hoīe dici pn̄t qͣcūqꝫ vtat̉ līgua.Et ideo caue̓ debemꝰ ī quibꝰ delcēmur qͥ meditemur et qͣlia loquamurqꝫ uidex nr̄ videt ⁊ audit qͣcqͥd hō cogitat l̓ dicit. Et hͦ eſt qd̓ꝯcludit Boeꝰ vl. li. coſo. ſuaꝝ. Aduerſamī inqͥt vicia colite virtuteſ:ad rectas ſpēs aīm ſubleuate. Humiles preces in excelſa porrigite.agͣ vob̓ ſi diſſil̓are non vultiſīdicta ē neceſſitas ꝓbitatis: cū oīaāte oculos agitis iudicis cūctacernentis. Notandū ꝙ h̓ tangitſapiēs t̓a corꝑis organ q̄ difficilimū ē r̓ge̓ rōe. Renes. cor. ⁊ līgua.ſſā ī r̓nibꝫ voluptaſ. ī corde vaītaſ:ī līgua falſitas dn̄atur. Et iō difficilimū eſt etiā ſanctis ꝙ ſe r̓gant
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten